Het is voorbij. Bloesemdroomen verstoven;
korte papavervlam te niet gedaan,
niet één belofte in vervulling gegaan:
het ooft valt af, de aangevreten schoven
verrotten in de half-gevulde schuur.
De hemel biedt geen zicht naar klaarder sferen:
hij is een deksel, die het jubileeren
afsluit van de ongerepte natuur,
het licht afsnijdt van de stinkende aarde,
die geteisterde, verdoemde planeet,
waar rottend lijkenveld wordt elke gaarde,
waar uit opstijgt aldoor het wilde dreunen
van ontploffingen, der gewonden kreunen
en hun hartverscheurende stervenskreet.