Keer in tot het verborgen zelf,
waar denken ophoudt en de ritselhagen
der uren gansch verstild zijn, wilde vlagen
tot rust gebracht; keer in nu, delf en delf
tot waar de wortels van den tijd niet reiken,
geen adem dringt van morge' en avondwind -
keer in tot waar het murmelen begint
der bronnen uit onzichtbre rijken.
Keer tot het tijdelooze in, mijn kind.