Ik lieve, wat des avonds in
De winden hangt te neuren...;
Die melodijkens zonder zin,
Die lachen noch en treuren.
Die liedjes tusschen lach en leed,
Waaruit ik voel gedijen,
Wanneer m'n mond geen woorden weet, -
Gepeinzen, om te schreien...
Want zelden zongt ge, o winde-lied,
Langs grijzend' avond-wegen,
Dat ik van bei m'n wangen niet
Iets blinkends weg moest vegen...
En toch..., 'k en wete niet, waarom
Dat van m'n wimpers perelt...;
Maar zeg me, waarom schreit een blom,
Als 't avondt in de wereld?