De avond is windeloos over
de wazige aarde, en 't loover
der duistere boomen is stil...
O groen-vervagende wanden
waardoor-schemeren de standen
der zacht zwarte stammen stil.
De lucht is wijd-grijs boven
de aarde in zoel verdooven
in vochtige avondstond -
Van regen de nevelen stijgen
uit de akker, die wijkt in twijgen
van verre donkere grond.
Het zwarte pad ligt geschoven
door landen ver - ik geloove
dat ik hier langzaam trede
door droomen, die scheem'rend omstaan
mijn lijf, dat in zacht voortgaan
zweeft tot het land van den Vrede.