Ic was in mijn hoofkijn om cruyt gegaen,
Ic en vanter niet dan dijstel ende doorn staen.
Den dystel en den doorn dye werp ic wt
Ic soude gheerne planten ander cruyt.
Nu heb ic een ghevonden die gaerden can;
Hi wil dye sorghe gheerne nemen aen.
Een boom was hooch gewassen in corter tijt;
Den condic wter eerden ghebrenghen niet.
Dat hinder vanden bome mercte hi wael:
Hi toochen wter eerden altemael.
Nu moet ic hem wesen onderdaen,
Of hi en wil dat gaerden niet bestaen.
Mijn hoofken moet ic wien tot alre tijt;
Nochtans en can icks claer ghehouden nyet.
Hier in soe moet ic zaeyen lelyen saet,
Dit moet ic vroech beghinnen inder dageraet.
Als hi daer op laet dauwen, die minne mijn,
So sal dit zaeyken schier becleven zijn.
Die lelyen siet hi gheerne, die minre mijn,
Als si te rechte bloeyen ende suver zijn.
Als die rode rosen daer onder staen,
So laet hi sinen sueten dau daer over gaen.
Als hi daer op laet schinen der sonnen schijn,
So verbliden alle die crachten der sielen mijn.
Jhesus is zijn name, die minre mijn,
Ic wil hem eewelic dienen ende zijn eyghen zijn.
Sijn min heeft mi gegeven so hogen moet,
Dat ic niet meer en achte dit eertsche goet.