Eens meien morgens vroege
Was ic upgestaen;
In een scoen boemgardekin
Soudic spelen gaen:
Daer vant ic drie joncfrouwen staen:
Si waren so wale gedaen.
Dene sanc vore, dander sanc na:
Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
Doe ic versach dat scone cruut
In den boemgardekijn,
Ende ic verhoorde dat suete geluut
Van den mageden fijn,
Doe verblide dat herte mijn
Dat ic moeste singen na:
Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
Doe groette ic die alrescoenste
Die daer onder stont.
Ic liet mine arme al omme gaen
Doe, ter selver stont,
Ic woudese cussen an haren mont;
Si sprac: laet staen, laet staen, laet staen:
Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.