Gevallen engel in de melaatse wijk
aan haar sloeg schennis en een doem van zonden
Eens hooggerezen
beurde zij haar glorielijf ongerept in het licht
gesloten schoon
amfoor
Nu leunt ze veil aan verkankerde deurpost
en torst een schuld met elke donkere zoen
uitgestort als slijmwier op haar geverfde haren
Ongegeven bleef de kracht van het gebed
maar zij neuriet een kinderliedje toonloos na
heugnis van weleer toen het zandmannetje haar ogen sloot
Zij spuwt in de goot
haar stem is hees
Rilling prikkelt haar ontstoken vlees
Rotte kersen werden op haar mond geplet
als harde mannen roofden de bloesem harer jeugd
en onder ruw gestreel
haar lijf bleef na gebroken beukelaar
Zij verft haar wang helrood om niet te blozen
in het schuin bedrijf
wit zo wit ligt haar zieltje brekensdroef in 't poppengasthuis
Dokter Pijnloos wil niet komen
De lage modderstad klimt naar haar lijf