Gij waart, o Huis,
een blok van angst doorruist van orgelklank;
het licht dat u doorscheen was hemelblank,
maar in uw hoeken hurkte steeds de vrees.
Gij waart gelegen in een droomstil dal
tussen de hoge bergen van Gods Toorn;
Uw muren grensden aan des hemels koren
en aan de hel.
Die in u woonde als een kind,
geen aardse vreugde kan hem meer verzaden,
maar op een pad verzengd door zon en wind
drijft hem uw ongenade.