Een dichter is ook een mens

Meisje

Fri, 03 Jul 2020 00:00:00 +0200

Als de regen komt zuigen de bomen zich vol
uit de buik van de aarde, maar dit is een mens.
Zij loopt onder zeildoek en heeft iets te dragen
waarvan zij de naam niet eens kent.

Het weegt op haar als een bijl in een schedel,
het brandt in de maag, in de longen, de hand
die als naar een woord grijpt tussen haar benen,
waar het bloedt. Dit is Kivu, een schitterend land,

in zijn dronkenschap van zingende regens,
van lachende legers op zoek naar geweld.
Op het zeildoek is zij als bezocht en bezeten,
een schitterend kind. Gekneed tot een mens.

Opgevoed in zwijgzaamheid

Wed, 01 Jan 1997 00:00:00 +0100

Opgevoed in zwijgzaamheid.
Het is sindsdien mijn vak: woorden zoeken
die zwijgen. Die je niet hebt,
maar alleen kunt krijgen.

Misschien leerde ik het van mijn moeder.
‘Jongen, je weet wel,’ zei ze toen ik ging trouwen.
Ik heb er bundels en vrouwen
over gedaan om zo weinig te zeggen.

Om het geinige af te leren, vervolgens
het chagrijnige, om ten slotte thuis
te komen in het weinige.
Van de lenige liefde in de enige.

Uit Vingerafdrukken, De Arbeiderspers, 1997.

Ligstoel

Wed, 01 Jan 1997 00:00:00 +0100

Voor Jan Fabre

Het is een soort niets dat ik zoek. Wat je overhoudt
als je uit de kom van je beide handen hebt willen drinken:
je beide handen. Geuren lanterfanten door de tuin.
Ik heb een ligstoel onder me waarin ik zo laag als ik maar

in mezelf kan liggen, op mijn rug, het onderste wat ik heb, lig.
Hoe is dit liggen? Zoals je een cognac afmeet door het glas
horizontaal te leggen, zo is dit liggen, ik heb niet veel van mezelf
nodig om vol te zijn, wat ik nodig heb is vooral: weinig.

Er is te weinig weinig. De vergevensgezindheid
van het niets waarin wij, als we eveneens
niets zouden zijn, zouden passen.

De lucht is zo blauw als vergeetachtigheid.
De lucht is zo blauw als blauwsel waarmee destijds
linnen werd gewassen om witter te zijn.

Uit Vingerafdrukken, De Arbeiderspers, 1997.

Onze slaapkamergordijnen worden opzij gehouden door

Wed, 01 Jan 1997 00:00:00 +0100

Onze slaapkamergordijnen worden opzij gehouden door
kwispels, zoals je een chique vrouw even apart neemt
met een hand om haar heup. (Ik zeg iets in haar oor.)
Zo hangt links een door mij naar links even apart genomen

gordijn, en rechts een door mij naar rechts even apart
genomen gordijn, en tussen die twee accolades in
mag schijn schijnen, op ons, op het bed waaruit we wakker
geworden zijn. Hier heeft slaap zijn vier vierkante meter,

hier deinen onderbewustzijnen, soms steekt uit het ene
een hand en uit het andere ook en hebben ze elkaar vast-
gehouden in al die immense Freud. Het is opgestaan uit. Dag
uit

nacht, vandaag uit het voorgaande, wij uit elkaar.
Soms ga ik er overdag naar kijken, ons zonder ons. Licht.
Leeg gedicht. Taal zonder mij. Betekenis.

Uit Vingerafdrukken, De Arbeiderspers, 1997.

November

Wed, 01 Jan 1997 00:00:00 +0100

Er hangen nog twee blaren
aan mijn esdoorn. Duizend andere zijn
rood geworden, alvorens dood.
Vergeten te kijken.

Vergeten gelukkig te zijn.
Nochtans had ik een tuin
waarin een stoel, en die stoel
had mij, en ik had een hand

en die hand had een glas
en mijn mond had meningen.
Alles had.
Alles had ons.

Uit Vingerafdrukken, De Arbeiderspers, 1997.

O, ik weet het niet

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

o, ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien
zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.

Sprookje

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Er was eens een man
die altijd rechtvaardig was.

Je truitjes en je witte en rode

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Je truitjes en je witte en rode
sjaals en je kousen en je slipjes
(met liefde gemaakt, zei de reclame)
en je brassières (er steekt poëzie in
die dingen, vooral als jij ze draagt)-
ze slingeren rond in dit gedicht
als op je kamer.

Kom er maar in, lezer, maak het je
gemakkelijk, struikel niet over de
zinsbouw en over de uitgeschopte schoenen, gaat u zitten.

(Intussen zoenen wij even in deze
zin tussen haakjes, zo ziet de lezer
ons niet.) Hoe vindt u het,
dit is een raam om naar de werkelijkheid
te kijken, alles wat u daar ziet
bestaat. Is het niet allemaal
als in een gedicht?

Een dag om je prettig te voelen, om

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Een dag om je prettig te voelen, om
de 1000 meter te lopen, Hemingway
te lezen en van je te houden

De zon is een gulle welgedane man,
de directeur van de sunkistfabrieken
bij voorbeeld, hij kan alles gedaan krijgen.

O.a. dat jij in de laatste strofe van dit
gedicht staat, in nog enkel een broekje
zo dun als het ogenblik voor je het uittrekt.

Met handen kun je alles: een sigaret

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Met handen kun je alles: een sigaret
opsteken, haren strelen,
een borst aanraken, een borst niet aanraken -
dit allemaal opschrijven.

Men moest maar eens ophouden,
tenminste in de vakantie,
met daar zo'n waardeonderscheid tussen te maken.

Februari

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

De berken staan grauwwit
als dunne aspergeachtige damesbenen
voor het eerst zonder nylons.
Het kreupelhout schuurt knisperig
als een huig-r langs onze kleren;
het kreupelhout waaraan als nevel
de sluiers van door en door luchtig geklede
voor te lompe liefde voortvluchtige,
altijd een beetje te licht lachende minnaressen
zijn blijven hangen.

Het is niet meteen duidelijk of we mekaar
zo stevig vastpakken uit kou of uit liefde
maar misschien is dat hetzelfde.
Want koud is het hier
als in een soort kathedraal, het soort,
diepvriesreligie dat 2000 jaar lang Christus
koel heeft bewaard. En de zon schijnt
als het lichtje in een koelkast.

En de mist 's avonds lijkt op het soort vaagheid
dat ontstaat in het hoofd van een seniele god
die niets meer, laat staan een landschap,
kan onthouden. Kijk maar waar ie nou weer
Leuven anno 1975 heeft verloren gelegd.

Nog een geluk dat

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Nog een geluk dat

Zoals met de gek uit het grapje
die zich voortdurend met een hamer
op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei:
"Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou"-
zo is het een beetje met mij. Ik ben ermee opgehouden
je te verliezen. Ik ben je kwijt.

Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk.
Misschien is geluk: Nog een geluk dat.
Dat ik aan jou kan terugdenken, bv.,
in plaats van aan een ander.

De spoorbaan ligt mijlen verder daarbuiten

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

De spoorbaan ligt mijlen verder daarbuiten.
De kamer is vol vrolijk gepraat.
En toch hoor ik die ene trein die er slechts staat
minstens tien keer per dag fluiten.

De hele nacht komt er geen trein voorbij.
De hele nacht is stil van slapen en van kreunen.
En toch zie ik de rode gensters uit zijn schouw
en hoor ik zijn machines steunen.

Mijn hart is vol van vrienden en van jou.
Beter gezelschap vind ik nooit meer in dit leven.
En toch is er geen trein die ik niet nemen zou,
waarheen is mij om het even.

Steepletop

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Hoor eens jij, basilicum, en jij
daar, Lemon Verbena, jullie allebei:
nu is het aan jullie om je wat te sterken
tegen de vorst. Ik zorgde voor snoeien.
Ik ben te moe om nog aan jullie te werken.
Ik zorgde voor spalken en sproeien.
Jullie beurt nu. Ik heb andere dingen aan m'n hoofd.
En overigens mag ook ik wel eens groeien,
en een grote dichteres worden, zoals beloofd.

Voor mekaar

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast

om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.

Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in 't café om de hoek.

Of mekaar een paar dagen niet zien
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.

Vijfjarenplan

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan.
Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.
Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken
in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte
nu en dan.

Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven
en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht
tegen me aan.

Ik hou van wat is. Jij van wat zou.
Hou jij van mij. Ik hou van jou.

Wraak

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik sta geregistreerd. Geboorte, plaats, tijd.
Ik sta voor zowat één kilo papier:
geboorteakte militie, verhuizen van daar naar hier,
politieke sympathieën, vakbondsaangehorigheid.

Daarom ben ik op zoek naar een plek op de
grens van drie naties.
Daar wil ik dan sterven.
Want ik wil met mijn dood op z'n minst het
plezier bederven
van een stuk of twintig administraties.

Sneeuwstorm

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

In mijn streek zegt men 'ver' in de zin van
'bijna'. Het is al 'ver' winter.
En zo ver is het inderdaad. Sneeuw is eeuwig leven
op een wit blad zonder letters geschreven,

niets is nog hier, alles is ginder.
Zoals dat boerderijtje, tien vadem
onder de sneeuw. Sneeuw doet het landschap
wat longen doen bij het inhouden van adem,

wat ik doe door niet te zeggen
hoe ik me tastend op alle plaatsen
en duizend keer per minuut en amechtig

en toch zoekend en bijna plechtig,
en lief en definitief, op jou wil neerleggen
als sneeuw, van de eerste vlok tot de laatste.

Zoals dit eiland van de meeuwen

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zoals dit eiland van de meeuwen
is en de meeuwen van hun krijsen
en hun krijsen van de wind
en de wind van niemand,

zo is dit eiland van de meeuwen
en de meeuwen van hun krijsen
en hun krijsen van de wind
en de wind van niemand.

Gedicht van Herman de Coninck geplaatst bij de RST-camping in de duinen bij De Koog.

Heb mij nodig. Kun mij niet missen

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Heb mij nodig. Kun mij niet missen
Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen,
Levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet:
Het is familie. Van geluk weet ik dat niet.

Er is geluk waarmee je alleen
moet zijn. Het te grote,
Zo heb ik, toen jij geboren was, een dag
door bossen gelopen. En toen pas besloten
dat jij er misschien mee te maken had,
en je moeder, die ik kende van vroeger.

Er is keihard geluk, waarvoor je moet
achterlaten en hebben en twintig zijn
zoals in het Frans: twintig jaar hebben.
Heb mij niet nodig. Kun mij missen.

Pas later ben je ooit weer twaalf geweest.
Dan kun je ook rustig veertig worden.
Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest
Kun mij dan missen maar doe het niet.

‘Slaap maar,’ zeg ik

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

'Slaap maar,' zeg ik
tegen een dochter die allang slaapt
en daar wakker van wordt.

Het onweert. Misschien wil ik wel
dat zij bang is, dan kan ik vader zijn.
Maar ik kan niets anders dan samen met haar
niets kunnen.

Zoals woorden. De dingen gebeuren.
Zonder woorden zouden ze ook gebeuren.
Maar dan zonder woorden.

Zonder begrip

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zonder begrip.
(Je kunt jezelf begrijpen,
je kunt een atoombom begrijpen.)

Zonder zin.
(Zou hij glimlachen?
Ja, hij zal maar eens glimlachen.
Hij glimlacht de kalk van zijn gezicht.)

Zonder herinnering.
Of met alleen zijn laatste herinnering?
Nee. Zonder.

Vingerafdrukken op het venster

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel,

uit verdriet een soort ach. Wolken
zorgen voor vijfentwintig soorten licht.
Eigenlijk houden ze het tegen. Tegenlicht.

Het is nog te vroeg om nu te zijn. Maar de rivieren
vertrekken alvast. Ze hebben het geruis
uit de zilverfabriek van de zee gehoord.

Dochter naast me voor het raam. Van haar houden
is de gemakkelijkste manier om dit alles te onthouden.
Vogels vinden in de smidse van hun geluid

uit, uit, uit.

Pointillisme

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Voor Laura en Tom

Sloten onder kroos, pointillisme
van groen, stilliggend geril
van begin, natuur die vijf miljard puntjes tegelijk
op haar i's zet.

Ik op mijn buik langs zo'n sloot.
Geef me mijn bril eens. Puntjes op de i inspecteren
is mijn beroep en vooral: daarbij op mijn buik liggen.
Hoeveel puntjes heb je nodig voor groen?

Hoeveel zandkorrels, zandkorzels, voor strand?
Hoeveel mensen voor mensheid?
Twee.
Iemand met sproeten, en iemand die ze telt.

Parabel van de verloren vader

Thu, 22 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zoon wil wereld veranderen.
Vader eigenlijk liever zoon.
Maar hij kan alleen een zin veranderen
tot die niet meer anders wil.

Je zal maar jong zijn en meningen hebben
van anderen, en verder niks,
niet eens een dode vader.

'Dat eigen leven, begin daar gvd. eens mee,
en kom over tien jaar eens terug met verdriet
in plaats van gelijk, bijvoorbeeld na een vrouw of twee.
Dat ik kan zeggen: je bent dezelfde gebleven.'

Het bovenstaande is tien jaar geleden geschreven.
En aldus is tien jaar later geschied.

Zomeravond

Sun, 05 Jun 2016 19:34:10 +0200

Zomeravond. We hebben woorden en tijd.
Behaaglijk is het om van mening en geslacht
te verschillen, waarna alleen nog van geslacht,
een verschil van dag en nacht, waarna nacht.

Laat je strelen, kom.
Ik hou ervan je lichaam te verdelen
in van alles twee, zoals ik deze zomer
de zee verdeelde toen ik schoolslag zwom.

Uit “Schoolslag – Pastorale”

An (2)

Sun, 05 Jun 2016 19:32:13 +0200

1971

Verliezen lukte beter: daar heb ik ternauwernood
één dichtbundel over gedaan. Ik won
de Prijs van de Vlaamse Provinciën met jouw dood.
Ik herinner me vooral dat ik mijn bril niet vinden kon.

Die lag naast de auto op de grond. Eerst vond
ik hem, het was een nieuwe, dan jou.
Dank zij die bril kan ik je nog steeds zien.
Na een eeuwigheid, misschien

een minuut of twee, wees een vrouw naar het gras:
kijk, een kindje. Oja, dat hadden we ook. Snel mond
op mond. Tom gillend als vermoord. Dat leek me gezond.

Pas toen besefte ik hoe stil het voordien was.
Ik dacht: zal ik eens proberen te huilen?
Het lukte. Dat kwam de volgende dagen goed van pas.

Uit “Schoolslag – Mechelen”

An (1)

Sun, 05 Jun 2016 19:31:22 +0200

1969

Ik herinner me vooral mij. Hoe ik ineens één
vrouw had, in plaats van nu eens deze dan die.
En hoe we nu moesten, in plaats van ooit eens zouden,
van elkaar houden.

Ik zat in de kroeg te vertellen hoe mooi je wel was
en hoe verlegen en toch brutaal, tot vriendinnen
zeiden: ga dan thuis maar beminnen –
en hoe ik dan toch nog een laatste glas.

Ik weet nog hoe je soms achter je knieën zat te zwijgen
hoeveel vrouwen je allemaal alleen
voor mij wou zijn, als ik er maar was.
En dat ik nog te jong was om zoveel ineens te krijgen.

Uit “Schoolslag – Mechelen”

Mamaatje

Sun, 05 Jun 2016 19:30:30 +0200

‘Mamaatje, mamaatje,’ huilt oude vrouw.
Nog oudere vrouw ligt op het asfalt
in de vorm van twee schoenen, wat verder
bril, nog verder gebit, en daarachteraan,
zigzag, mamaatje, oog zus, oog zo.

Mens is bros, been kraakt als stokbrood,
tanden vliegen door de lucht,
open mond blijft achter.

Mamaatje geweest.
Poppen gehad. Winkeltje gespeeld.
Stap stap met pop naar grote stad.
Dag meneertje, dag mevrouwtje.

Uit “Enkelvoud – Zonder”

Meisje op straat laat ballon los

Sun, 05 Jun 2016 19:29:50 +0200

Meisje op straat laat ballon los.
Geef ook mij maar van die wanhoop,
van die hemelhoge kleine. En wil jij
dan ook zo uit het gezicht verdwijnen?

Ik heb jou toch ook maar per ongeluk
losgelaten? Tot waar ik niet meer kon komen?
Laat mij achterblijven. Heb mij niet meegenomen.

Uit “Enkelvoud – Zonder”

Het liefste wat ik heb is elf geworden

Sun, 05 Jun 2016 19:28:49 +0200

Het liefste wat ik heb is elf geworden.
Feestje. Daarna ging het liefste wat ik heb
naar huis met het liefste wat ik had.
Het kleine meisje met het grote.
Ik met mezelf. Zo vrolijk.

Want het is goed om ooit
iets te hebben gehad.
Het is beter dan nooit
iets te hebben gehad.

Uit “Enkelvoud – Het meervoud van geluk”

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was

Sun, 05 Jun 2016 19:28:02 +0200

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

Uit “Enkelvoud – Het meervoud van geluk”

Ze heeft alles om te zoenen

Sun, 05 Jun 2016 19:26:53 +0200

Ze heeft alles om te zoenen, twee armen voor rond mijn hals
en aan het uiteinde daarvan zichzelf om te draaien en te keren.
Ze heeft twintig vragen en slechts twee ogen.
Die doen wat een vraagteken doet met een zin,

haar moeder met nieuwe kleren. Koketteren,
dan zal het wel mogen.
Of ze bij me slapen mag? Ze probeert te knipogen.
(Onder vier ogen mag het niet, misschien onder drie.)

Als ik later, tegen haar aan,
zeg: ‘het is hier lekker warm,’
antwoordt ze in haar slaap: ‘dat heb ik
speciaal voor jou gedaan.’

Uit “Enkelvoud – Het meervoud van geluk”

‘Ik hou van jou,’ zei ze

Sun, 05 Jun 2016 19:26:07 +0200

‘Ik hou van jou,’ zei je tussen twee monden vol wafel. Maar niet grappig; ook helemaal niet raar.
Een bal die je met alle ervaring van je drie jaar
vriendelijk naar mij toe rolde over tafel.

Ik bloosde haast als de eerste keer.
Niet elke dag hoor ik dat zeggen, laat staan menen.
En als het toch gebeurt, heb ik geen antwoord meer.
Zoveel keer jouw leeftijd, ben ik tien keer

minder in staat te zeggen wat jij zei; niet in staat
zomaar voor iemands voeten de lading bakstenen
van een verklaring uit te storten. Als ik het toch probeer
blijft het in mijn keel steken, een visgraat.

Want wat men passie noemt, dat leer
je nog wel, komt vaak op omverrijden neer.
Niet bij mij: ik ben zo knap dat ik alles kan geven
en mijn hart houden. Kussen zijn kussen.

Een bed is een bed. Zielen hoeven daar niet tussen
te komen. Jij zegt: een bed? Is om te slapen. Moge
het zo ongestoord: dat je nooit met open ogen
iemand naast je haast niet huilen hoort.

Naar Jonathan Price

Uit “Enkelvoud – Het meervoud van geluk”

Glasscherven in de zon

Sun, 05 Jun 2016 19:25:05 +0200

(In memoriam matris)

Ik heb maar twee soorten foto’s waarop je lacht:
met je kinderen, tot een jaar of acht,
en met je kleinkinderen. (De oudste is dertien,
en nog niet te brutaal, mogen blijven.)

Wat daartussenin gebeurde is te zien
op de vijf keurig geëtiketteerde homeopatische
flesjes in je apotheek: ‘angsten’, ‘depressies’ (twee),
‘overbezorgdheid’, ‘paniek’. Dramatische

gevechten van telkens drie druppeltjes tegen de zee.
Je bleef onderwijzeres. Een krenterige heer
van een vrouw. Twintig jaar na elkaar elke dag heel even
verliezen, is minder erg dan alles in één keer, dacht je.

En daarna, met iets kleins in je armen, lachte
je dus weer. Na alles wat heel je leven
veel te groot was geweest. Zo sta je op de trouwfoto
van je dochter, opgekrikt uit je rugpijn,

zo recht als een kromme spijker die men recht-
geslagen heeft maar kan zijn.
En je lacht, na de dood van je man, je broers,
je zussen, je vrienden – of het niet op kon –

zoals glasscherven lachen in de zon

Uit “De hectaren van het geheugen”

Ik zie wat ik heb. Ik heb dat ik zie. (2)

Sun, 05 Jun 2016 19:24:17 +0200

‘Wie zie je het liefst, de poes
of mij?’ vraagt ze.

En zoent me, niet om mij,
maar om haar lippen te proberen.

Als ik haar optil, slaat ze haar armen
om me heen omdat ze anders valt.

Als ik haar neerzet loopt ze weg
en ik haar na.

Nader is een comparatief die nooit
eindigt, zoals vader.

Uit “De hectaren van het geheugen”

Ik zie wat ik heb. Ik heb dat ik zie. (1)

Sun, 05 Jun 2016 19:23:40 +0200

Ze kan monter aan komen waggelen als een Limburgse
boerin van vier jaar. Ze kan koket streng kijken
als mijn 75-jarige moeder van vier.
En als die moeder gestorven is, probeert ze
zo heel erg wijs te zijn dat haar hoofd er
scheef van staat, terwijl ze zegt: ‘als ik
dood ben, zal ik heel hard huilen, hoor.’

Ze heeft geen vader nodig, tenzij voor haar poppen.
Hoe ik dat moet doen, vraag ik. ‘Hier in de stoel
zitten, en de krant lezen,’ zegt ze. Ze speelt leven,
een uurtje, en daarna weer wat anders.
Ze leert me wat poëzie is: van een sneeuwbui
slechts één vlok volgen. Wat ik bij haar wil
kan altijd: dat het vandaag is.

Uit “De hectaren van het geheugen”

Opnieuw

Sun, 05 Jun 2016 19:22:47 +0200

Een angorakat in de sneeuw: afgemeten,
om niet met elke stap zichzelf in al
dat witte te vergeten.

Sneeuw blijft het weten.
Het lijkt of hij zich pas nadien scrupuleus
rond al die pootjes heeft gelegd.

Zoals je praat rond tederheid
die nog niet wordt gezegd.

Uit “De hectaren van het geheugen – Bergen van onverschilligheid”

Met droefheid nemen wij kennis

Sun, 05 Jun 2016 19:20:03 +0200

Ze hadden een deken over hem gelegd,
ook over het hoofdje. Ik deed de deken
weg. Daar had hij altijd al
een hekel aan.

Het was géén afschuwelijk gezicht.
Eén oogje was open, daaraan
zag ik dat hij dood was.

Naar P. Hofstede

Uit “Met een klank van hobo”

Verlanglijstje

Sun, 05 Jun 2016 19:19:16 +0200

Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken.
Geef mij na mijn zoveelste kale reis
iemand die mij twee haren uittrekt
en glimlachend zegt: je wordt grijs.
Geef mij alles en zeg: het is niets.

Geef mij niets en zeg: dat is alles.
Geef mij mezelf, geef mij jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef mij nu eindelijk
wat ik altijd al had.

Uit “Met een klank van hobo”

St. Ives, kerkhofje

Sun, 05 Jun 2016 19:18:27 +0200

Op dit kerkhof lijkt de dood zelfs op haar beurt gestorven,
de zerken op hun beurt begraven, onder gras
dat leeft en vrolijk overleeft
op grond van wat er destijds was.

Heden en verleden ontmoeten
elkaar hier op elke hoek, en dan groeten
ze, deftig comme il faut,
Heden en Verleden, van de firma Tijd en Co.

Dit land is conservatief
zoals een wijnkelder dat is:
het heeft de tijd.

Niet voor de eeuwigheid,
maar om vergankelijkheid, om dagen, uren
iets langer dan gewoonlijk te doen duren.

Uit “Met een klank van hobo”

Braille

Sun, 05 Jun 2016 19:17:13 +0200

Zoals ik zonder kijken tussen mijn boeken
‘Het houdt op met zachtjes regenen’ weet staan,
zo hoef ik jou niet meer te zoeken,
alleen te vinden.

Jou bij mekaar tastend als een blinde
een andere blinde. Maar ziende, ziende,
en mekaar begrijpend zonder er wat van te verstaan.
Liefde is houden van mekaars gebrek eraan.

Is het soort gemak van kom binnen,
ach, ben jij het maar.
En een paar uur later van: ik ben moe,

kom jij maar klaar.
En terwijl ik nadien al slaap
jou nog horen zeggen: slaap nu maar.

Uit “Met een klank van hobo”

Poëzie

Sun, 05 Jun 2016 19:16:29 +0200

Wakker door kinderen, meedogenloos blij
op mijn buik. Wijn die allemaal van mij?
Weer zo’n dag waar niets anders mee te doen
valt dan hem te beginnen,

grommend, en met een dochter waar niets
anders mee te doen valt dan beminnen.
Kusje, vraag ik, en het plezier wat ze erin heeft
om dicht tegen mijn wang aan en heel snel terug-

trekkend p te zeggen, verrukt kijkend
naar het ontploffinkje wat dat geeft,
verzoent me met niet langer dromen:

vijf vingertjes rond mijn wijs-
vinger, om tot mezelf, of toch
tot bij haar po, te komen.

Uit “Met een klank van hobo”

Poëzie

Sun, 05 Jun 2016 19:15:31 +0200

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poëzie.

Uit “Met een klank van hobo”

Ons

Sun, 05 Jun 2016 19:14:49 +0200

‘Ik kom nog even bij jou liggen.’
‘Bij ons,’ zeg je.
Want sinds je zwangerschap ben je ook op je eentje
al een beetje onder elkaar.

En dit is minder klaarkomen
dan thuiskomen: je bent een gezin
en ik mag er even in.

En wie van jullie gaat er door mijn haar
en wie geeft me een beet hier en een beet daar
en lange tijd nadien nog een heel klein beetje maar?

Uit “Met een klank van hobo”

33-27

Sun, 05 Jun 2016 19:14:14 +0200

Jaja, zie titel, eigenlijk schelen wij zes jaar.
Ik ben nog zo oud en jij bent al zo jong,
en aan jouw luchthartigheid til ik soms zwaar,
en dan ben ik boos, terwijl jij gewoon je tong

uitsteekt. Want ik ben helemaal alleen en
jij met zovelen.
Alleen al met je jurken ben je vijf mevrouwen
die om beurten eens mevrouw De Coninck spelen.

Ik vind het bijna overspel om nu eens van de ene,
dan weer van de andere te houden.
Soms neem je voor een paar uur de benen
en moet ik in de kleerkast kijken wie er eigenlijk is verdwenen.

Terwijl ik zelf niemand meer ben.
Wat wou ik allemaal niet worden, stichter
van de partij voor minder verdriet,
de vaak geïnterviewde oprichter

van de vereniging voor lofzangen op jouw linkertiet.
Maar ik ben alleen
jouw niemand, jij mijn iedereen.

Uit “Met een klank van hobo”

Huurcontract

Sun, 05 Jun 2016 19:13:28 +0200

Misschien rust op dit huwelijk geen levenslange zegen,
maar wel het soort zekerheid
van een te hernieuwen huurcontract
drie-zes-negen.
We zijn binnen voor de regen
van melancholie.

Misschien is dat minder passionant
dan vroeger, als je klaarkomt vraag ik ‘wablieft’
en grappen in die trant.
Maar ik heb je meer dan vroeger lief:
er is zoveel meer ‘jou’ nu dat ik ken,
zoals ik ook voor jou meer ikken ben.

En allemaal samen hebben we dat zootje van zes.
(Zoontje bedoel ik, maar de schrijffout mag blijven staan.)
Vaak kan ik niet slapen
van het denken eraan.

En dan denk ik: net een heus gezin.
En ik tast naar jouw hand.
En jij slaapt evenmin.

Uit “Met een klank van hobo”

Ter ere van de goedertieren maan (6)

Sun, 05 Jun 2016 19:05:40 +0200

(Vrij, respectievelijk zeer vrij, naar Edna St. Vincent Millay)

Pijn, zit er echt niets anders op
dan de dagen die me zijn gebleven
haard en bed, en helaas ook dezelfde kop
met je te delen? Jij maar vragen, ik maar geven?

Het zij zo. Misschien dat het went.
Laten we eten. Breng de soep maar aan de kook.
Ik kan niet sterven voor jij zelf gestorven bent.
Zo lang jij echter leeft, ben ik er alvast ook.

Van het Millay-bedrijf voor Brandende Gedachten
ben jij ijskoud accountant,
maakt mijn zwier wel erg zwaar op de hand,

en heft belasting op mijn toch al korte nachten.
We zullen samen doodgaan, maar ik weet niet goed
of ik je al die dingen wel vergeven moet.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Ter ere van de goedertieren maan (5)

Sun, 05 Jun 2016 19:05:01 +0200

(Vrij, respectievelijk zeer vrij, naar Edna St. Vincent Millay)

Dood, ik zal sterven, maar da’s alles wat ik doe voor jou.
Ik zal niet bang zijn, veel plezier ga je er niet aan beleven.
Ik zal niet zuchten en niet huilen en niet beven.
Dood, ik zal sterven, maar da’s alles wat ik doe voor jou.

Ik heb gearbeid in de wijngaard van het leven.
En van die wijn komen de vlekken op mijn huid.
Drie vrouwen zijn me komen wassen, hier zo even,
en kregen er die vlekken niet meer uit.

Laat mij dus zo maar wachten, als een bruid.
Want ik zal sterven, maar da’s alles wat ik doe voor jou.
Ik laat je niet veel over. Mijn gezicht is grauw.

Ik zal je aankijken met twee ogen van glas.
En als je ligt te pompen op mijn arm karkas
zul je wel merken dat je niet de eerste was.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Ter ere van de goedertieren maan (4)

Sun, 05 Jun 2016 19:03:37 +0200

(Vrij, respectievelijk zeer vrij, naar Edna St. Vincent Millay)

Als jouw verdwijnen maar betekenen zou
dat ik nu verder met mezelf kon leven
– ik sluit de deur, waar waren we gebleven, ik gooi wat blokken in het vuur tegen de kou,

een boek van Chaucer ligt nog op de bladzij open
van voor je binnenkwam. Ik heb nog donker bier
en Bach: vandaag alleen al is een eeuw of vier –
dan zou verlies op winst nog mogen hopen.

Als jouw verdwijnen maar zou zijn: met rust
gelaten worden, ga dan, geef mij dan die rust,
laat mij gelàten worden, laat mij niet meer horen

hoe ik (wie, ik?) in donkere dagen en in blanke nachten
op niets en niemand lig te wachten,
jou kwijt zijnde, mezelf verloren.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Ter ere van de goedertieren maan (3)

Sun, 05 Jun 2016 19:02:48 +0200

(Vrij, respectievelijk zeer vrij, naar Edna St. Vincent Millay)

Omdat ik vrouw ben en behoorlijk heb te lijden
van al de grillen en behoeften van mijn soort,
laat jouw nabijheid iemand in mij aan het woord
die zegt (wat ze niet meent) hoe goed ze met je vrijde.

Maar het is niet omdat ik op mijn borsten duldde
jouw tachtig kilo en jouw pompen en jouw zweten
– passie verheldert ‘t bloed en verduistert ‘t weten –
dat ik mij niet herinner hoe je lulde.

Je moet niet denken dat dit zielige verraad
van mijn sterk bloed tegen mijn zwak verstand volstaat
om jou in liefde te gedenken.

Dit hitsige gedoe van ‘t wijf dat in mij praat
vind ik hoegenaamd geen reden tot een conversatie
als ik je nog eens tegenkom op straat.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Ter ere van de goedertieren maan (2)

Sun, 05 Jun 2016 19:01:59 +0200

(Vrij, respectievelijk zeer vrij, naar Edna St. Vincent Millay)

Nee, liefde is niet blind. Ik zie ook met één oog
je lelijkheid en andermans verfijnde charme.
Ik ken zelfs alle sproeten op je armen
en hoe je ogen veel te ver uiteenstaan, en je wenkbrauwen te hoog

om mooi te zijn. Nee, liefde is niet doof,
ik hoor ook met één oor je domme conversatie
en voel met handen, huid en haar je povere bibberatie
die grote passie moet verbeelden, hier in mijn alkoof.

En toch hou ik van jou veel meer dan omgekeerd.
En dat dit liefde zijn zou, heb ik nooit beweerd.
Dit is veeleer een soort eenrichtingsverkeer

waarin steeds ik het wijf ben, jij de heer.
En dat de wereld daarmee lacht, kan mij niet raken.
En als ik al te lijden heb, zijn dat mijn eigen zaken.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Kritiek

Sun, 05 Jun 2016 19:00:59 +0200

Gisteren nog vond ik het woord
‘lieveling’ uit, en droeg het op een rood
kussentje naar jou. O, schat, zei je,
dat hoefde niet. Maar je liet goed
merken hoe blij je was.

En vorige week schreef ik:
‘Ik hou van jou om de manier
waarop je me hoofdpijn bezorgt
en dan erg lief bent voor die hoofdpijn.’
Toen je het gelezen had
kreeg ik een enorme zoen.
Dàt is nog eens literaire kritiek.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Ter ere van de goedertieren maan (1)

Sun, 05 Jun 2016 19:00:10 +0200

(Vrij, respectievelijk zeer vrij, naar Edna St. Vincent Millay)

Je weet dat jou vergeten mij niet zwaar
zal vallen. Maak het beste dus van deze dag,
deze ene maand, dit ene halve jaar,
voordat ik sterf of wegga of je niet meer mag.

Want alles gaat voorbij en niets zal mij nog heugen.
Ik neem een andere oogschaduw en ben een andere vrouw.
Maar als je me weet aan te pakken met je mooiste leugen
zal ik je troosten met mijn liefste eed van trouw.

Ik wou ook wel eens liefde van wat langer duur.
Maar dat ligt niet in haar natuur.
En of wij vinden wat wij zoeken, of ook niet,

en of ik voor één zomer van je hou, of voor het leven,
en of ik wegga met of zonder jouw verdriet
is, biologisch gezien, om het even.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Wiskunde

Sun, 05 Jun 2016 18:59:05 +0200

Nee, zo stoer hoeft niet, tenslotte
moet ik het nu weer allemaal zelf doen. Ik trek mij af.
Het lijkt wel een hele bewerking, een
aftrekking inderdaad, ik trek mij af
van wat ik was met jou,
ik hou alleen mezelf over.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Home sweet home

Sun, 05 Jun 2016 18:57:28 +0200

Nachtje liefdeloos weggeweest
zuinigjes vrijend, sperma
in zakdoeken.

Nachtjes eindeloos droehoef geweest,
kijkend naar jou, naar
foto’s in plakboeken.

Dagje dan toch maar thuis geweest,
liefde voor Tom,
liefde met kakdoeken.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Verjaardagsvers

Sun, 05 Jun 2016 18:55:58 +0200

Je zei nooit wat. Ik moest het altijd vragen.
Of je van mij hield. En je zoende.
Of het veilig was die eerste keer.
En je zoende weer.
En even later of ik het goed deed zo,
en je zoende, o.

Je zei nooit wat, je zei het altijd met je ogen.
Je ogen die helemaal alleen
in je gezicht achterbleven als ik je verliet;
je ogen na geween:
je was er niet,
je keek me aan als verten
en ik moest erheen.

En als ik weer tot daar was
de ogen waarmee je het woord ‘lieveling’ zei,
keek of het niet veranderde
op weg naar mij.
En toen je naast de weg lag in de wei,
wat had je niet allemaal gebroken,
je benen, je ribben, je ogen, mij.
Je zei nooit wat, je zei het altijd met je ogen,
zoals je daar lag, te zieltogen,
te zielogen.

En je ogen die je zoon nu in heeft staan,
waarmee hij zegt: niet weggaan –
je zei nooit wat, hij zegt het, en jij kijkt mij aan.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Hotel Eden

Sun, 05 Jun 2016 18:34:01 +0200

En ‘s nachts gingen we naakt zwemmen, we zwommen
onze namen op het water, ik zwom An in twee
grote letters, jij zwom uitgebreid aan de naam
Herman, en met de gouden maan eroverheen
leek het wel of we onze namen definitief
genoteerd hadden op een van de gewijde bladzijden
van het Boek.

Nadien kuste ik de waterdruppels
van je gezicht, voorzichtig één voor één
zoals een pointillist toetsjes aanbrengt
op zijn doek ‘naakte vrouw bij maanlicht’,
en in geen enkele vergelijking pasten je
borsten zo mooi als in mijn handen.

En in bed, ik kwam al van ver aan-
gerend declamerend ‘Hier Ruk Ik Aan
Met Een Erectie Als Een Pompiersladder
Om Jouw Brand Te Blussen’ en we lachten
en wat maakten we een leven

dat we negen maanden later
Tomas zouden noemen.

Uit “Zolang er sneeuw ligt”

Flamingo’s

Sun, 05 Jun 2016 18:32:35 +0200

Flamingo’s op poten zo dun als de ff’s
van mejuffer, of als twee sigarette-
pijpjes waaraan ze zuinig de rook
van zichzelf opzuigen: met dit soort
raffinementjes zetten ze zichzelf voortdurend
voorzichtig op stelten.

En hoe ze op één been staan, het andere
in hun veren opgeplooid als een handtas
onder de arm, deftige dames, wachtend op de tram
naar Rilke (psst, Germaine, laat niks merken,
daar zijn weer toeristen naar ons aan ‘t kijken!).

Uit “Zolang er sneeuw ligt – Kijk eens hoe echt”

De Schreeuw

Sun, 05 Jun 2016 18:31:05 +0200

Bejaardentehuizen zijn een soort wachtzalen,
denkt hij, met een goddevader die om de haverklap
‘de volgende’ roept.

Hij is weer eens langs geweest, heeft haar
haar wekelijkse portie zoon bezorgd
en nu hij weggaat, roept ze hem achterna,
de rimpels in haar gezicht kringen
rond de o van haar mond als golven
rond ‘De schreeuw’ van Edvard Munch,
en er komt geen geluid,

alleen de wind raast door het land
als lange aa’s door lange ziekenzalen.

Uit “Zolang er sneeuw ligt – Kijk eens hoe echt”

Olifant

Sun, 05 Jun 2016 18:30:21 +0200

Hij is gemaakt van de grofste effecten,
draagt zijn broek als clown August,
de knieën slodderend, maakt danspasjes
als tante Bertha die een tango de grond
inheit, terwijl z’n kont doet denken
aan een vals gebit

dat net is uitgenomen. En dan zijn slurf
en vlak daarnaast zijn ogen. Hoe zou jij kijken
als ze je lul op je neus gezet hadden?

Uit “Zolang er sneeuw ligt – Kijk eens hoe echt”

We reden hele dagen op Honda’s

Sun, 05 Jun 2016 18:29:34 +0200

We reden hele dagen op Honda’s, we kwamen snel
aanwaaien als geluk, en je hoefde maar
achterop te springen en geschaakt te willen worden.

En jij wilde altijd wel, o
je wist zoveel te vertellen
in een zoen, ademloos
hing ik aan je lippen tot

je achterover gleed, en ik trok
haastig door jou naar jezelf,
als een leger joden door de rode zee,

ik was de laatste die aankwam.

Uit “De lenige liefde”

Wat heb je vandaag gekocht, vroeg ik

Sun, 05 Jun 2016 18:28:40 +0200

Wat heb je vandaag gekocht, vroeg ik.
Een halsuitsnijding, zei je.
Trek ze eens aan, vroeg ik.
En je trok alles uit: dat is ze
helemaal, zei je, maar met de jurk
erbij komt ze tot hier –
en toen wees je midden op mijn handen.

Uit “De lenige liefde”

Hoe hield ik platonisch van je gedachten

Sun, 05 Jun 2016 18:27:56 +0200

Hoe hield ik platonisch van je gedachten
en onnoemelijk veel van de rest.
Je borsten waren zachte
kolfjes naar mijn hand,
twee afgeronde verhalen
met een pointe waarop ik erg was gesteld.
En sta me toe dat ik ook
onze goeie verhouding vermeld
tussen poëzie en leven:
ik wist dat ik zô met jou naar bed kon
als ik zulk een gedicht had geschreven.

Uit “De lenige liefde”

Het was een prachtidee van haar ouders

Sun, 05 Jun 2016 18:26:57 +0200

Het was een prachtidee van haar ouders,
Melinda te verwekken. Aanvankelijk wou
ze dan ook zichzelf gaan studeren.
Psychologie noemt men die wetenschap,
geloof ik. Maar al gauw vond ze er
niks anders op zitten dan mooi te wezen
en mij te ontmoeten.

Kijk eens wat ik hier heb, zegt ze
en brengt me voor het raam: allemaal
om naar te kijken.
En kijk eens wat ik nog heb, zegt ze
en wijst op zichzelf: het kan zoenen,
voegt ze er op hoge benen aan toe
terwijl ik mijn happy end voel groeien.

Uit “De lenige liefde”

Middenin de vlakte van juli

Sun, 05 Jun 2016 18:25:06 +0200

Middenin de vlakte van juli
kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
zei ik, en waar leerde je de kunst
om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal
door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin ik het lange woord
‘lieveling’ uitgoot, zonder morsen

Uit “De lenige liefde”

En zij omhelsde hem

Sun, 05 Jun 2016 18:24:22 +0200

En zij omhelsde hem met al haar
zonden en monden. En zij omhelsde hem
met al haar nachten. Met al haar
opnieuws. Met heel haar altijd.
Vanwaar bleef zij die verwarring halen?
Hij liep als in zachte regen
in haar woorden en kon nergens meer wonen
ter wereld, hij zwierf in liefde.
En zij leerde hem niet meer te kunnen
zeggen wat hij voelde,
zij leerde hem voelen.
Hoeveel benen sloeg zij rond hem heen
en hoeveel slangen?
En hoe langzaam loog zij ‘liefste’?

Het was een woord als vele maanden lang.

Uit “De lenige liefde”

Wat een gebrek aan pathetiek

Sun, 05 Jun 2016 18:23:36 +0200

Wat een gebrek aan pathetiek,
zoals hij zegt: ‘Hallo.
Dus je houdt niet meer van mij.’
En zij, een laatste sandwichhap weg-
werkend: ‘Nee.’
En hij, hij praat dan maar verder
tegen de telefoon tot ie klik
zegt, alsof ie iets wegslikt.

Uit “De lenige liefde – Met de vedel”

Zoals je binnenkwam en dag zei

Sun, 05 Jun 2016 18:22:01 +0200

Zoals je binnenkwam en dag zei,
en uit je kleren en je woorden stapte

(het voorlaatste wat je voor me uit-
deed was het woord ‘lieveling’
en het laatste een glimlach; toen
opende je de haakjes en ik kwam erin
en je sloot ze)

zo ging je ook weer weg, trok
enkele veel te dunne woorden
van afscheid om je heen
en rilde.

Uit “De lenige liefde – Met de vedel”

Ik kom van ver

Sun, 05 Jun 2016 17:36:56 +0200

Ik kom van ver,
van waar jij mooi was tussen je haren
als een eiland tussen het riet.
En je mond viel traag, traag
over mijn gezicht als avond
over de landen, als stilte
over dit gedicht.

Hoe zijn mijn handen wit
sindsdien, als om te leggen in een schrijn:

in de droom dat wij nog samenzijn.

Uit “De lenige liefde – Met de vedel”

Nevel is ‘t niet meer voorbijgaan

Sun, 05 Jun 2016 17:36:14 +0200

Nevel is ‘t niet meer voorbijgaan
van iets moois dat al volbracht is.
Nevel is gelukkig haast niet meer bestaan,
niet meer moeten
en nog even mogen.
Je was lang gebleven.
Nevel is even
daarna.
Ik zie haast nog je ogen.
Nevel is: nog bijna.

Uit “De lenige liefde – Met de vedel”

Brussel

Sun, 05 Jun 2016 17:35:22 +0200

Geen krot stort hier ooit in. Ze blijven staan
uit gewoonte, beweert een collega van me,
en als ze je niet bevallen, zijn er enkel
andere lelijke huizen om eraan te ontsnappen.
Trouwens, ook de politiek is hier zo:
evenveel problemen als huizen.
Maar men blijft erin wonen, slapen,
sigaretten, voedsel en liefde kopen.
En er lopen altijd wel duizend identieke
burgers over straat om elkaar de indruk
te geven dat ze normaal zijn, en om mij
aan geboortebeperking te doen denken.
Men is hier mens zoals men elders bandiet is:
enkele keren per jaar, ‘s nachts en zeer
verborgen. Dan gaat men huilen,
bij voorbeeld op de wc.

Uit “De lenige liefde – Een dag als geen ander”

Denkend aan vroegere gedichten

Sun, 05 Jun 2016 17:34:31 +0200

Wij waren jong, wij sprongen
te paard op de taal en reden
heersend de velden door,
slingerend lasso’s van woorden
naar alles wat we wilden veroveren. O,
het waren dolle roekeloze tochten, pas toch
een beetje op, riep Kees Fens ons nog na.

En ‘s avonds stond de taal nog na te trillen,
op stal in een gedicht, hinnikend
van heimwee naar de maan
en naar de verste betekenissen.

Uit “De lenige liefde – Een dag als geen ander”

Flamingo’s

Sun, 05 Jun 2016 17:33:43 +0200

Ze zijn er bijna niet
zoals heel slanke vrouwen
na heel licht verdriet.
Met hun poten als met een dun pincet
pikken ze preuts hun tenen
uit het water op, o, ze
zijn zo rose
als gedachten van een maniërist.
Ze zijn vraagtekens achter al ons weten
en zo fraai dat we even
niet meer om een antwoord geven.

Uit “De lenige liefde – Een dag als geen ander”

Ballerina

Sun, 05 Jun 2016 17:32:22 +0200

Gebaar voor gebaar reikt
ze haar lichaam over aan haar dromen
en telkens wordt ze meer
dan ze al was en telkens reikt ze weer.

Uit “De lenige liefde – Een dag als geen ander”

Aangebrand

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Aagt Morsebel nam kleinen Piet
In kost, en als het kind, te middag aangezeten,
Haar soms zijn walging merken liet:
De vieze bijsmaak van heur knoeisels werd geweten,
Aan kaarsvet, roet, noch snuif; 't was altoos: ‘Lekkertand,
Wat zou' het zijn, als aangebrand.’
Nu kwam er eens een schotelvol groen eten
Te voorschijn, die Kok Aagt spinazie had geheten:
Hiervan kreeg kleine Piet zijn deel op 't bord gesmakt;
Hij roert er in; hij vindt twee achterpooten
Van d'armen kikvorsch, onder 't warmoes kort gehakt,
En legt, met de oogen half gesloten,
Zijn eetvork neêr, terwijl hij vraagt:
‘Heeft aangebrand ook voetjes, Moeder Aagt?’

Page

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zooals langs 't schimmig gobelijn
Waar vogelvluchten staan geweven
Die ridders, in het staal verheven,
Omfladdren met hun bonten schijn,

Een blonde page zorgzaam schrijdt,
Wijl met de toppen van zijn teenen
Hij tast, uit vrees de edelsteenen
Te kneuzen van het groen tapijt,

En op zijn toegestoken handen,
Gelijk een rozeblad, rust licht
De sleep der jonkvrouw, die 't gezicht
Niet wendt naar hem wiens oogen branden,

Zoo ík loop langs het eikenhout
Waar, vluchtig-gauw en jeugdig-teeder,
't Sint-Jans-groen lichte veer bij veder
Van blaadjes in de takken bouwt.

Ook ik schroom, waar mijn voet zich zet,
Een dauw van paarlen te vertreden,
Die op de rijk-smaragden kleeden
Van 't zonnig gras zijn uitgespet.

En in een droom van zon en kleuren
Lijkt voor mij uit mijn lief te gaan,
Zacht noem ik haren heilgen naam,
En zoek gebukt haar sleep te beuren.

Maar, armer dan de knaap, geeft mij
Geen plooi den voorsmaak van heel 't wezen,
Een zomerwaan heeft mij belezen,
En 't slanke beeld bleek droomerij.

Italiaansche reis VIII

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

'k Zat bij Sint Markus in 't café en schreef.
Toen kwam een vrouw en bood me een anjelier.
Ik schudde 't hoofd en wenkte: neen, niet hier.
Woorden zijn bloemen, dacht ik, en te geef.

Maar zij schudde ook het hoofd en lachte en bleef.
Dan lei de bloem zij neven mijn papier.
En toen ik naar haar opkeek scheen 't mij schier
Of zij dezelfde was - zoo waar ik leef -

Die me in Valencia bood diezelfde bloem -
Dezelfde die bij 't gaan toen gij mij boodt.
Zij scheen me op eens een afgezant van u.

Zoo ga 'k van dag tot dag en vraag mij nu
Of een gezant van u mij steeds weer noodt, -
Elk ding vrouw met een bloem waarbij 'k u noem.

Verlangen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

O! een gloeijend verlangen doortintelt mijn borst
Naar de aanschouwing van 't eeuwige schoon;
O! mij kwelt een onleschbare, een brandende dorst......
Wordt mij nimmer verkwikking geboôn?
Onuitsprekelijk heimwee naar 't zuiver genot
Der Natuur in oorspronklijke pracht,
Grootsch en schoon als ze kwam uit de hand van haar God -
Wordt nimmer uw kwelling verzacht?

O mijn God, schiept ge in mij een verlangen zoo rein,
Opdat eeuwig die zucht onbevredigd zou zijn?

Of - maakt dat genot, dat op aarde me ontvlugt,
Eens een deel uit der hemelsche vreugd?
Eens een deel uit van Edens herwonnen genucht,
Welks hope mijn boezem verheugt?
Een deel van dat heil, dat geen oog heeft aanschouwd,
Dat geen sterfelijk oor nog vernam,
Welks volheid geen menschelijk hart werd vertrouwd
In geen's menschen verbeelding ooit kwam?

Klokke Roeland

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Voorzang.

Boven Gent rijst
eenzaam en grijsd
't oud Belfort, zinbeeld van 't verleden,
Somber en grootsch,
steeds stom en doodsch,
treurt de oude Reus op 't Gent van heden.
Maar soms hij rilt
en eensklaps gilt
zijn bronzen stemme door de stede.

Toezang.

Trilt in uw graf, trilt, gentsche helden,
gij, Jan Hyoens, gij, Artevelden:
‘mijn name is Roeland, 'k kleppe brand
en luide storm in Vlaanderland.’

Voorzang.

Een bont verschiet
schept 't bronzen lied
prachtig weêrtooverd mij voor de oogen;
mijn ziele erkent
het oude Gent;
't volk komt gewapend toegevlogen.
't Land is in nood:
‘Vrijheid of dood!’
De gilden komen aangetogen,

Toezang.

'k Zie Jan Hyoens, 'k zie de Artevelden,
en stormend roept Roeland den helden:
‘mijn name is Roeland, 'k kleppe brand
en luide storm in Vlaanderland.’

Voorzang.

O heldentolk,
O reuzenvolk,
O pracht en macht van vroeger dagen;
O bronzen lied,
'k wete uw bedied,
en ik versta 't verwijtend klagen.
Doch wees getroost:
zie 't oosten bloost
en Vlaandrens zonne gaat aan 't dagen.

Toezang.

Vlaandren die Leeu! Tril, oude toren,
en paar uw lied met onze koren:
zing: ‘Ik ben Roeland, 'k kleppe brand
luide triomfe in Vlaanderland.’

Een grote stilte

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De stilte zwelt uit de ingeslapen nacht
en zuigt ons gans en onweerstaanbaar binnen.
Een hoornstoot gilde alsof een wilde jacht,
losbarstend als een onweer, zou beginnen -

En toen niets meer: de ondragelijke vracht
van tè veel jaren, 't koele en donkre linnen
van de eeuwge stilte op onze wankle wacht.
De vijand zal ons altijd overwinnen!

Wij kruisen de armen op onze enge borst,
zwelgend het duister met de dikke dorst
van wie om water kreunde eer hij verstomde.

En deze vracht, dit groot benauwen wordt
voorsmaak van het gebeente dat verdort
onder het marmer, in de rèchte tombe.

Nachtgezicht

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Vaak in den trein, bij 't dond'ren door den nacht
Langs diep-gelegen, ruig-begroeide slooten,
Komt vluchtig-fijne maneglans gevloten
Op donker water, dat dan even lacht.

De omruischte boomen slaken stille klacht
En rillen even door hun diepste loten,
Wanneer het monster komt voorbijgeschoten
Met windensnelheid en met stormenkracht.

Zoo komt een vluchtig-fijne droom in 't leven:
Kortstondige bekoring, huiverschoon,
Te midden van veel schennend kwaad en hoon.

En zoo doorvaart een vage rilling, even,
Het hart dat op de menschen zich verlaat,
Maar door hun ontrouw telkens eenzaam slaat.

’t Geuzenvendel op de thuismars

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij kwamen na jaren uit Brabant weerom
met vliegend vaandel en slaande trom,
en zagen de zon, bij het zinken,
op 't duin van hun vaderland blinken.

Zo rukken zij voort - 't is de zee, die hen trekt -
maar ginds, waar het gras hun gevallenen dekt,
is 't, of hun een ‘halt!’ wordt geboden,
en houden zij rust bij de doden.

‘Kom, sla hier de trommel en steek de trompet!
Maar langzaam en statig, als zij 't een gebed,
en treedt met ons vaandel naar voren;
zij zullen het Prinsenlied horen!’

Zij zongen het, saâm om de heuvel geschaard,
met de hand aan de hoed, met de hand aan het zwaard,
en plechtig, ver in 't ronde
klonk het lied van Aldegonde.

Toen sprak nog de hopman een: ‘Broeders, goênacht!’
en 't vendel trok voort. Aan de kim, als een wacht,
verhieven Hollands duinen
in 't avondrood hun kruinen.

Dit vergeefsch verweer

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Dit vergeefsch verweer:
mannen en vrouwen zijn moe,
pijn
heeft zich zwart op ooghoeken gezet;
hun mond is gekweld,
hard
van het blaffen naar de maan aan een kartonnen tooneel-hemeltje,
- het orkestje rilt uit in een smartelijken gongslag;
eenzaam, eenzaam dit leed
gewrongen
in de kwelling der stad:
het stort langs alle straten,
mannen en vrouwen ontvluchten hun kwelling.
Maar aan elkander dwingende oogen
en verminkte handen,
gewond van de kruisiging aan het asfalt der straten
hebben zij zichzelf gepeild.

In mannen en vrouwen
sterft
dit verminkte leven
aan het hard cement der stad:
treinvaart-verlossing,
maar wij martelen de rails tot vlagen gillende muziek,
- honger
over de ruimten der aarde
naar de wentelende einders.

O, de kellners hebben hen zeer gaaf bevonden:
hun zeer korrekte gezichten
en hun woorden:
lenig-zwiepende floretklingen,
- pirouette over de verdoemenis van San Francisco tot Berlijn:
de Obelisk op Place de la Concorde staat nog recht.
Maar op Notre Dame:
het standvastig sarkasme van den Penseur,
- hullen wij ons gekwelde lijf
in het verweer van een evening-dress!
‘Bij het zien der scharen besteeg Jezus den berg....’
Wij zijn onder hen:
zelfzuchtige bezitters van ons wankel leven:
wie zijn brood breekt met de armen van geest,
met de zachtmoedigen, de hongerigen en de vervolgden
ontwricht de statistiek.
Gij zijt een worm geworden:
maar wij waren hard en weerbarstig:
koning-schieten elk uur
en de luister van het vendel-zwaaien,
- onze schamelheid
vlucht
in een trikolore,
onze knieën dwingen wij stram,
marschmuziek
riep de menschen aan alle straathoeken.

Wie blijft staande voor U:
naakt zijn wij allen in den storm van Uw exorcisme.

Terug

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Scheef is de poorte, van
oudheid, geweken;
zaâlrugde 't dak van
de schure; overal
stroo op de zwepingen
zit er gesteken;
vodden beveursten het
huis en den stal.

Boven die vodden zijn
blommen gesprongen;
onder die vodden zit
volk en gezin:
blommen van vrede, zoo
ouden, zoo jongen,
blommen van buiten en
blommen van bin.

Daar is 't, dat moeder zat;
daar is 't, dat vader
vond die hem arbeid en
herte bracht; daar
knielden wij, kinderen,
handen te gader,
baden wij, kleenen en
grooten, te gaâr.

Daar is de schippe nog,
daar is de tange;
't ovenbuur staat daar, zoo
't vroeger daar stond;
't hondekot staat daar, en...
- 't is al zoo lange! -
Hoe is de naam van dien
anderen hond?

Ach, hoe verheugen mij,
ach, hoe verheffen
de oudere dagen mijn
diepste gemoed!
Is er wel iemand, die 't
ooit kon beseffen
wat gij, oud hof, mij nu
zegt, mij nu doet?

Zalige lieden, al
te arglooze menschen,
weinig begeerdet gij,
groot was uw hert!
- Kon het maar helpen, met
weenen en wenschen,
weêr ate ik roggenbrood
naast u, aan 't berd!

28/1/'97.

‘Paradise regained’

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van den morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.

zwervende tusschen fonteinen van licht
en langs de stralende pleinen van 't water,
voer ik een blonde vrouw aan mijn zij,
die zorgeloos zingt langs het eeuwige water

een held're, verruk'lijk-meesleepende wijs:

‘het schip van den wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen -
wij gaan terug naar 't Paradijs’.

Voor vader

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

o vader wij zijn samen geweest
in de langzame trein zonder bloemen
die de nacht als een handschoen aan-
en uittrekt wij zijn samen geweest
vader terwijl het donker ons dichtsloeg.

waar ben je nu op een klein ritje
in de vrolijke bries van een groene auto
of legde de dag haar handschoen
niet op een tafel waar schemering en
zachte genezing zeker zijn in de toekomst.

mijn lippen mijn tedere lippen dicht

De sneltrein

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Voort vliegt de sneltrein, vlakke velden door.
Op stijgt de stoompluim, grauw in 't grauw der lucht,
Zweeft nêer en blijft een lange pooze, laag,
In vlokken hangen, - zilvrig duivendons.
Ginds grift de ploeg haar voren diep in de aard,
De zwartbruine aard, die dampend opensplijt.
En fijn steekt af, op 't herfstlijk hemelgrauw,
De donkre silhouette van het ploegpaard
En 't roode wambuis van den flinken boer.

Der vrouwen moed

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Buite' in de heldre wereld vol bewegen
weefden de mannen hun glanzende taak,
zij vulden saam de uren tot de zege,
de oogen ware' op hen als op een baak.

Zij stonden in 't sterk licht, om hen het rennen
van vijande' en der vrienden krijgsgezang;
Hoop wiekte rond op glanzend-groene pennen,
zij voelden haar suizen tegen hun wang.

In 't blij eind stonden ze, aaneengeklonken
zoeter bewust van eenheids tooverkracht:
menig oog ziet naar de dagen die zonken
als naar een berggezicht vol hooge pracht.

Maar de vrouwen hoe vulden zij de dagen?
Wat is achter muren, wat is geschied
in de holle nachten, dat zij waak lagen
turend naar wat men in waaknachten ziet?

De kindren werden bleek en naakt de woning,
Vrouw Zorg zat aan, stond niet op van den haard,
de mannen vonde' in strijden strijds belooning:
licht lot, van wie leven aaneengeschaard.
Maar de vrouwen achter muren verscholen
hoe heeft hun hart, hoe heeft hun hart geleefd?
Onrust brandde in hun vleesch diepe holen,
zij hebben verdragen en niet gebeefd.

Zij verteerden den tijd als een schip golven,
hoe joeg hun hart vooruit naar 't end dat week,
soms voelden ze in onzekerheid bedolven;
soms kille wanhoop die langs hun hart streek.

Soms werd een hoop klein als een zeil geboren,
ver aan de kimmen, zwol en leek nabij
en dreef weg en liet hen wereldverloren
als te voren, worstlen tegen 't getij.

Dan voelden zij of de watren zich sloten
boven hun moegetobde hoofd dat zonk,
en zij zwolgen de zekerheid der groote
duistre ellende in een bittren dronk.

Nu staan zij, in 't blijeinde van de zege
als schuwe dieren na een lange jacht,
hun mond die lijdend zooveel leed verzwegen
verraadt het nu hij lijdend lacht.
Hun arme oogen zien zwart uitgebrande
als vensters waar het vuur aan heelt geknaagd:
neem met zachten eerbied hun heete handen
en zeg hun, dat een morgen daagt,

zeg hun dat de kindren die zij gaan baren
den vrede brengen, dat hij zeker daalt
omdat de moeders dapper waren
omdat hun hart niet heeft gefaald.

[Gij zijt een stille witte blinkesneeuw]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gij zijt een stille witte blinkesneeuw,
gij zijt een blinke zeeë tintelzee.

[Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
Verlangt te ontveinzen de heetdonkre gloed,
Die onbewust haar slankheid stralen doet
En uit de glans van 't haar en de oogen slaat,

Nu voelt ze alsof ze, een uitverkoorne, gaat,
Zij zij alleen, 't Geluk-zelf te gemoet:
Haar eigen huis, haar man, zoo knap, zoo goed,
Nobel en ridderlijk in woord en daad -

'K zie al om 't moe gezicht 't beginnend grijs;
Herinn'ring aan verloren paradijs
Zie 'k schem'ren in haar oogen: 't leven smeet

Haar weg, een leeg gedorschte korenschoof;
Ik zie haar suf gejongd, gedweeë sloof,
Met uitgezakte buik, burgerlijk breed.

Recepten voor navolging: In den trant van Hooft

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

- ⌣ ⌣ - ⌣ ⌣ - ⌣ ⌣ -
⌣ ⌣ - ⌣ ⌣ - ⌣ ⌣ - ⌣ ⌣ -
Titel: Sanghetjen. - Liedeken. - ***. -
Aa. ee. oo. aa. oo. ee. ee. aa. oo.
Dijn. Zoete. Zuure. Lipjens. Ooghjens. Mondjen.
Windeken. Minnelycke. Lodder. Darren.
Bedooven. Weelde. pjen. tjen. ken. pjen.
ken. tjen. tjen. tjen. tjen. tjen. - - - ....!!!

[Dien morgen was zij moe en zwaar]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

DIEN morgen was zij moe en zwaar
en talmende opgestaan
en had met achteloos besef
haar dagelijksch doen gedaan.

Zij ging verloren door het vertrek
met ongevoelde schreden,
behaspelende dit en dat,
verschikkende zonder reden.

Als plotseling met een vreemd gevoel
zich iets in haar bewoog
en een nieuwe en wondere zekerheid
haar door de gedachten vloog,

en met een diepere ademtocht
was zij even neergezegen
en toefde een oogenblik totdat
zij zich zelve had herkregen.

en in trots en in deemoedig zijn
boog zij het hoofd ter neer
en fluisterde met toegevenden mond
‘zie uwe dienstmaagd, Heer.’

Mop en Mopje

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Toen onze mop een mopje was
Was 't aardig om te zien;
Nu bromt hij alle dagen
En bijt nog buitendien.

"Je bent een recht bedorven dier!
Eerst at je, wat ik bood;
Nu wil je lekk're beetjes
En lust niet eens meer brood."

De mop zei hierop tot den knaap:
"Hoe dwaas praat gij daar toch!
Hadt gij mij niet bedorven,
'k Was een lief mopjen nog."

De stroomzwaan

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Stroomzwaan, hoort ge, wat de vliet
Aan zijn trouwe oevers fluistert,
Waar hij eeuwig in gekluisterd
Prevelt met het suizlend riet,
Dat aandachtig naar hem luistert:

‘Was ik niet het wiegewindsel
Van zijn jonge dartelheid,
Toen hij zachtkens werd geleid
In het gretig welig bindsel,
Dat ik hem had toebereid?
Plasten niet zijn teedre spanen
Onbeholpen in hun spoed
Naar den blinkend schoonen stoet
Van nog vele blanke zwanen,
Die zich wiegden in mijn vloed?
Was ik niet het reede bed
Van zijn vierig fieren min?
Bracht ik hem niet het gewin,
Onverdeeld en onbesmet,
Van een sneeuwen gemalin?
Ach, hoe doopt hij soms zijn slankte
Naar de bedding van mijn stroom!
Ach, hoe spiegelt hij dan loom
Weer zijn onbevlekte blankte
In een immer witten droom!’...

Stroomzwaan, die het blinkend water
Met uw sneeuwen pennen viert,
En den avond vlekloos siert,
Tot in will'ge loovers later
Gij uw blanke gondel stiert;
Stroomzwaan, die uw welbewuste
Gratie in den vloed bespiedt,
Hoort ge, wat de trage vliet,
Die uw donzen veedren kuste,
Fluistert aan het suizlend riet?

Het boegbeeld: de ziel

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Dit is mijn lot: gebeeldhouwd voor den boeg,
Den scheepsromp achter mij te moeten volgen;
Mijn zegetocht over knielende golven
Aan 't schip te moeten danken dat mij droeg.

Wel leef ik 't zwerven liever dan het vaster
Landlijk geluk, dat wortelt als een boom
In één trouw, voor één einder; mijn driemaster
Draagt me in de drift van iedren wereldstroom.

Liefkoozingen van alle golven schuimen
Over mijn borst en bevlekken mij niet.
Volgende reinigen van voorge, zij ontruimen
Mij snel, mijn vreugd blijft vrij van hun verdriet.

Ik zal nooit van een houden, zij zijn alle
Even witwoedend, even snel weer grijs.
Ik lok, zij streelen, laat ze los, zij vallen
In met het koor, dat sterft achter mijn reis.

Geen vrouw leed liefde zoo gelijk bewogen
In drift, als ik de zee: zijn ademtocht
Houdt mij beurtlings bukkend en opgetogen,
Geen man heeft machtiger zijn bruid bezocht.

Uit zoo groot omhelzen zoo zuiver zelf
Behield geen vrouw; over zijn diepte zwevend
Bleef mijn beeld in zijn borst begrensd en bevend.
Ik overleefde hem - tot des einders gewelf.

Geen bruid huwt met haar vorst gebied als ik
Met 't schip, dat mij meetroont, vorstlijk vrijgevig...
Máár 'k leef ook zeer bekrompen, onderhevig
Aan koers en vrachtvaart van de onvrije brik.

'k Lig met mijn romp in 't vuile dok verankerd
En duld de lading van smaadlijke vracht;
't Gelaat vertrokken, 't verre lijf verkracht
Voelt gevangen vrouw zich weerloos bezwangerd.

En houd ik mij hardnekkig in extase
Bóven gesternten, diep in zee gezonken,
Dan hoor 'k 't aanklevend schuim der aarde razen:
Vlak achter mij liggen matrozen dronken.

Zoo dronk ik schoon en schande in één teug.
Stijgt mij de roes der reine hemeldriften,
Dan werkt besef van laag bestaan als gift en
Proef ik zoo wrang dat 'k niet voor engel deug.

Dit zal het eind zijn: op een slordige helling
Van 't schurftig schip te worden afgesloopt.
Ik zal stom smeeken om een nieuwe stelling,
Laf, als een hoer die zich voor 't laatst verkoopt.

Men nagelt mij misschien als laatste gunst
Nog op de stompheid van een oude kof.
Wij passen bij elkaar: zijn molmge vunst'
En mijn geschonden schoon, verfloos en dof!

Dan weer berouw 'k, naakt in mijn schaamle schaamte,
Dat ik niet eer, als waardloos wrakhout stierf:
Liever nog lang met een roestig geraamte
Over 't geluksgebied van vroeger zwierf.

Bespottingen van alle golven botsen
Tegen mij op. Mijn leed wordt staag verbrijzeld.
Zij schenden mij, als de scherpkantige schotsen
Van vroegre liefde het onmeetlijk ijsveld.

Wie leed zoo fel, zoo laf, voordat hij stierf;
Met zooveel smaad gekroond, zoo laag gekruisigd
Over 't weleer bekoord gebied? Wie zwierf
Zoo lang rampzalig, voor hoogst Heil 't vooruitzicht

Van mijn wanhoop: dat na dit overwintren
Voorbij mijn dood eenmaal een storm, een hoos
Mij zal vernietigen, zoo vormeloos,
Dat 'k mij niet meer herinner in mijn splintren?

XV. Avondzang

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Het zuidewindje suist door zwarte twijgen,
En kust het slapend dons der zangers teeder, -
De zilvren boomen wiegen heen en weder,
En doen hun schaduw met hen mede nijgen, -

Een stille zwoelte komt uit de akkers stijgen,
Een koele stilte daalt op donzen veder, -
De zilvren nachtzon sprenkelt droomen neder,
En lacht van liefde in eeuwig-lachend zwijgen:

Mathilde sluimer! Zomernacht doet droomen,
En zomerdroomen zijn van manestralen,
En manestralen zijn als liefdestroomen:

De liefde doen zij uit den hemel dalen,
En dalen in de ziel, die zij vervromen:
Is liefde dwaling, kan men zoeter dwalen...?

Voor-zang

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Het huis mijns vaders, waar de dagen trager waren,
was stil, daar 't in de schaduwing der tuinen lag
en in de stilte van de rust-gewelfde blaêren.
- Ik was een kind, en mat het leven aan den lach
van mijne moeder, die niet blij was, en aan 't waren
der schemeringen om de boomen, en der jaren
om 't vredig leven van den roereloozen dag.

En 'k was gelukkig in den schaduw van dit leven
dat naast mijn droomen als een goede vader ging...
- De dagen hadden mij de vreemde vreugd gegeven
te weten, hoe een vlucht van groote vooglen hing,
iederen avond, in de teedre zomer-luchten
die zeegnend om de ziel der needre menschen gaan,
als de avond daalt, en maalt in avond-kleur de vruchten
die rustig-zwaar in 't loof der stille boomen staan.

...Tóen kwaamt gíj zacht in mij te leven, en we waren
als schaemle bloemen in den avond, o mijn kind.
En 'k mínde u. - En zoo 'k véle vrouwen heb bemind
sinds dien, met moeden geest of smeekende gebaren:
ú minde ik; want ik zag uw kinder-oogen klaren
om schuine bloemen in de tuine', en uw aanschijn
om mijn eenzelvig doen en denken tróostend zijn,
in 't huis mijns vaders, waar de dagen tráge waren...

Sonnet

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ben in eenzaamheid niet meer alleen,
Want waar mijn oogen langs de wanden dwalen
Schemert uw lach daarheen. Ontelbre malen
Hoor ik in 't klokgetik uw voeten treên.

En langzaam nadert gij, zoo ver, zoo kleen...
'k Zie dat een breede neevlenkring met valen
Lichtloozen sluier u omhult; dan dalen
Zachtjes uw lichte schreden naar mij heen.

Uw adem vaart mij aan! gij zijt verschenen,
Ik zie uw oogen in mijn oogen gaan;
'k Hoor in den wind, die langs mijn ruiten henen

En door de schouwe klaagt, uw woorden aan,
Zoo vrees'lijk droef en teêr, dat 'k u zie staan,
Met bukkend hoofd, om in mijn arm te weenen.

Moeder

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

We liepen samen dikwijls langs de stranden
Als 't avond werd. Dan zong ze naast de zee -
Ik, kleine jongen, die haar stem zoo kende,
Ik hield haar hand en zong de liedjes mee.

Een klein wit vrouwtje, met nerveuse handen
En steeds bewegend, steeds bewegend hart -
Wij wisten dat in haar geleden werd,
Dat zij het leven kende, en 't voelde branden.

Ze ligt in 't graf met het gelaat naar boven.
Donkere moeder, wieg haar lichaam warm,
Zie, als een kind ligt zij naakt in uw schoot -

Zachter dan 't leven zij haar de eeuw'ge dood,
Die menschen eenzaam maakt en stil en arm -
Maar die het witte zonlicht niet kan dooven.

Alleen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik was een stil en eenzaam kind,
Eenzaam als geen -
Gij zongt voorbij als een stem in den wind:
Nu ben ik alleen, alleen.

Gij streekt voorbij als een schoone schijn -
Vanwaar? waarheen? -:
Wat kan ik zonder u beter zijn
Dan alleen, alleen?

Alleen met de zee die ebt en vloedt
Op haar gezetten tijd,
Met de maan die krimpt, met de zon die gloedt,
Met het gras dat dort en dijt,

Met de avonduren die zijn volbracht
Als de luide klok ze seint,
Met Orioon die laat in den winternacht
Rijst statig overeind - -

Soms denk ik nog hoe tijden her
Ik eenzaam was
Als zee en zon en maan en ster
En het naakte kuische gras.

Buiten den tijd en zijn bestier,
Een ledig nest
Hoog in den top van den populier,
Komt nooit mijn hart tot rust.

En alle dingen zijn eenzaam, en
Vloeien ineen -
Ik wil slechts wezen wat ik ben:
Alleen, alleen, alleen!

Music-hall [II]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Nu rinkelt schel
De elektrieke bel
En scheurt de vrede van den avond
Tot één rinkelende wond
Van bange blijheid.

De mensen die voorbijgaan voelen
Hoe, als 'n klamme, koele
Drop, de tingeltangeltinteling
Op hun ziel zinkt,
Gelijk een regendrop op 't zinkevlak
Van een platdak.

De mensen aarzelen, kijken
Even de neger aan
Die op en neer moet gaan,
Programma's reiken.

Over de mensen deint
'n Zee van onzekerheid,
En d'elektrieke globe schijnt
Als 'n lichtbaken van blijheid.

Schril gillen de sirenen:
‘Komt naar de Music-Hall henen,
Daar is er lachen, daar is er wenen,’
Schril gillen de sirenen.
Onzeker gaan de mensen
Ter Music-Hall;
Onzeker staan de mensen
In de zwarte zaal.

Zingende muggennevel

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zínge-zange-zínge-zange-zínge-zange-zeure...
Wáar 'k me wende, kom of kere, achter mij of veure,
wáar mijn oor, gespannen luistrend, spitsen moog en speuren,
almaar door en heinde en verre 't zelfde klankgebeuren,
almaar i en a en eu... - Hoor! Zínge-zange-zéure!
Zínge-zange-zínge-zange-zínge-zange-zéure...

Zínge-zange-zínge-zange-zínge-zeure-zánge...
In het wazig groen der wilgen, langs de lingelange
beke, boven roodgekopte klaver, boven wrange
zerpe zurkel, wijd door de avond, almaar één gezange,
almaar a en i en eu... - Hoor! Zínge, zinge-zánge...
Zínge-zange-zínge-zange-zínge-zeure-zange.

Zánge-zeure-zánge-zeure-zánge-zeure-zínge...
Of een nesse najaarsnevel over de akkers hinge,
draaien, drummen, dreevlen, drebblen op heel dunne zwingen,
duizend, duizend, nógmaals duizend kleine muggedingen...,
aldoor i en eu en a... - Hoor! Zínge-zange-zínge...
Zánge-zeure-zánge-zeure-zánge-zeure-zínge...

Zínge-zange-zínge-zange-zínge-zange-zéure!
't Is, of in de Julieavond neuzelstemmen neuren...
't Is, of duizend zondaressen boetewenen, treuren...
't Is, of ongeziene handen moren stoffen scheuren...
Wijd door de avond, zacht eentonig, 't zelfde klankgebeuren,
almaar i en a en eu... - Hoor! Zínge-zange-zéure...
Zînge-zange-zînge-zange-zínge-zange-zéure.

Jonge terwe

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De terwe staat te blaaierblekken,
Breêblaarde en blad op blad gevlijd,
Met ijdle plaatsen, zware plekken
Vol donkerdikke groenigheid.

Noch steel noch auwe! Al effen pluimen,
Gelijk van lisch, gelijk van gras!
De wind vergooit, in gekke luimen,
Dat waaigedweeë vloeigewas.

Kijk, hier en daar, en ginder nog, ge
Bekent ze aan haren stekeltop,
Zwiert rilde en recht de dunne rogge
Haar blootgevochten schachten op.

Geen vogelkens die vechten, aaien!
De wind is dol, de wind gaat diep!
En, of hun stemme mocht verwaaien,
En geven ze noch pst! noch piep!

Maar, weg en weder, waagt en wentelt
De veelgevoorde korenwee,
En draaft en draait, en draalt en drentelt
Gelijk een lage zomerzee.

Nu open, dat het goudt en geluwt!
Nu toe weer, dat het grijst en grauwt!
En, woe! het donkert! woe! het deluwt!
Het blinkeblankt, het blutseblauwt!

Ho, laat de vogelkens maar zwijgen;
De terwe tiert, de terwe zingt!
En ieder opslaan, ieder zijgen,
Flikflakt en fluit en schuiferlingt.

Het is al weelde en jonge leute.
De wind is dol; hij mag, hij mag!
De terwe schiet, bij elke scheute,
Gekriebeld, in een schaterlach.

Lobelia I

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Op mijn tafel
is de hemel:
sterren - wit in
lila-blaauw
Op mijn tafel
staat 'n inktpot
Ligt een smerig
eindje touw.

Wat is de hemel
diep
wat is de hemel
hoog
wat is de hemel
rond
rond
rond
wat is de hemel
blaauw

Wat zijn de sterren
wit
wit
wit
Dit is de hemel
Dit
Dit
Dit

Dwaze maagd

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gevallen engel in de melaatse wijk
aan haar sloeg schennis en een doem van zonden
Eens hooggerezen
beurde zij haar glorielijf ongerept in het licht
gesloten schoon
amfoor

Nu leunt ze veil aan verkankerde deurpost
en torst een schuld met elke donkere zoen
uitgestort als slijmwier op haar geverfde haren

Ongegeven bleef de kracht van het gebed
maar zij neuriet een kinderliedje toonloos na
heugnis van weleer toen het zandmannetje haar ogen sloot
Zij spuwt in de goot
haar stem is hees
Rilling prikkelt haar ontstoken vlees

Rotte kersen werden op haar mond geplet
als harde mannen roofden de bloesem harer jeugd
en onder ruw gestreel
haar lijf bleef na gebroken beukelaar

Zij verft haar wang helrood om niet te blozen
in het schuin bedrijf
wit zo wit ligt haar zieltje brekensdroef in 't poppengasthuis
Dokter Pijnloos wil niet komen
De lage modderstad klimt naar haar lijf

Calvinisme

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gij waart, o Huis,
een blok van angst doorruist van orgelklank;
het licht dat u doorscheen was hemelblank,
maar in uw hoeken hurkte steeds de vrees.

Gij waart gelegen in een droomstil dal
tussen de hoge bergen van Gods Toorn;
Uw muren grensden aan des hemels koren
en aan de hel.

Die in u woonde als een kind,
geen aardse vreugde kan hem meer verzaden,
maar op een pad verzengd door zon en wind
drijft hem uw ongenade.

O dit ontroeren

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

O dit ontroeren om een klein gezicht,
Vredig en goed, onder donkre haren,
Bruin met goudglans, die de zware
Streeling der handen doet trillen in 't licht.

Het zoel aandringen van dit gevoelen
Drijft tot het staamlen van huiverbloode
Woorden, die 't snelle stroomen van noode
Hebben, en vreezen hun eigen bedoelen,

En stokken.... en er is enkel een kijken
In blauwe verten, oneindig wijde;
Wegvloeien van denken en een blijde
Duizeling doet het hart bezwijken.

Maar altijd dit weten: in smal gelaat
Twee groote blauwe oogen naar mij geheven;
Een glanzend bloeien van een jong leven,
Waardoor mijn moeheid schoon omstrengeld staat.

XXII. [De boomen dorren in het laat seizoen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De boomen dorren in het laat seizoen,
En wachten roerloos den nabijen winter.
Wat is dat alles stil, doodstil.... ik vind er
Mijn eigen leven in, dat heen gaat spoên.

Ach, 'k had zoo graag heel, héél veel willen doen,
Wat Verzen en wat Liefde, - want wie mint er
Te sterven zonder dees? Maar wie ook wint er
Ter wereld iets door klagen of door woên?

Ik ga dan stil, tevreden en gedwee,
En neem geen ding uit al dat Leven meê
Dan dees gedachte, gonzende in mij om:

Men moet niet van het lieve Dood-zijn ijzen:
De doode bloemen keeren niet weêrom,
Maar Ik zal heerlijk in mijn Vers herrijzen.

Nimmermeer

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik wind de wollen sjaal zoo warm
Haar om de schouders, buig mij neder
En kus haar; leunend aan mijn arm
Loopt zij de herfstlaan heen en weder.

Had ik heur oogen toegedrukt,
De handen op haar borst gevouwen,
En lag ik voor den steen gebukt
Waarin haar naam stond uitgehouwen,

Zou zij niet zóo verloren zijn,
Zóo hooploos voor mijn hart gestorven,
Als nu waar beide in vlammenschijn
Wij door het dorrend loover zworven.

Waarom? Is dan die roode mond
Niet even lief geplooid gebleven,
Kronen heur lokken minder blond
De speelsche gratie van haar leven?

Neen, maar wat hiér gescheiden heeft,
Is het onnoembre dat gevleugeld
In ons naar verre ruimten streeft,
Doch sterven moet als men 't beteugelt.

Wij stegen twee in 't grondloos licht,
Als duiven die den morgen groeten,
Toen sloeg zij moe de wieken dicht,
En nooit zal ik haar weer ontmoeten.

Het alen-lied

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Uit de Sargasso-zee, naar de Sargasso-zee!
Donker de weg waar de Golf stroom spoelt.
Landwaarts in, landwaarts in, helle rivieren op,
Vol van de spiegling van stad en woud.

Uit de Sargasso-zee, naar de Sargasso-zee!
Zacht op de kusten toe, diep en al dalende,
Tegen de Golfstroom in,
Naar de Oceaan.

Naar de Sargasso-zee!
Daar waar het donkerst is,
Diepst en donkerst is,
Wacht ons het doel, dat Begin en Einde is,

Liefde en de Dood.

Wat niet is uit te staan

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Geur van ingemaakte kropsla;
Rijmend proza; slappe thee;
Vorken met een haringsmaakje
Op een uitgezocht diner;
Een bon mot, dat, niet begrepen,
Uitleg of herhaling eist;
Van uw goed te zijn verstoken,
Als gij voor genoegen reist;
In de kerk, in januari,
Bij abuis uw stoof niet warm;
Als gij worsten denkt te stoppen,
Heel veel gaten in den darm;
Met den steel van 't armenzakje
Tikken op uw besten hoed;
En - een hand, die niet gedrukt wordt,
Zo trouwhartig als gij 't doet;
Door een lamme declamatie
Echte poëzij misvormd;
Door de Torenstraat te moeten
Met een paraplu als 't stormt;
Weggesleept in luistrende aandacht
Door eens sprekers dichtervuur,
Tot de werklijkheid te ontwaken,
Door het geeuwen van uw buur.
Wijde, veel te wijde duimen
In Privat's, zo pas gekocht;
Op 't restant van 't feest van gister
Morgen u te zien verzocht;
Bij 't met ernst en eerbied uiten
Van een naam, geliefd, beroemd,
U naief te horen vragen,
‘Ei! wie is 't, die gij daar noemt?’
Complimenten aan te horen,
Niet verdiend en niet gemeend;
En - een vingerhoed met gaatjes
Dien gij van een kennis leent;
't Carillon des maandagsochtends,
Vrijdagsmorgens bovendien,
Ingesteld in oude dagen,
Tot vermaak van 'k weet niet wien;
Naaiwerk, thuis gestuurd, doortrokken
Met een geur van zoutevis;
Was opdoen met winterhanden,
Als het goed bevroren is;
Heren die de typen stelen
Uit het prachtwerk Nederland,
En voor zich een lofspraak oogsten,
Die behoorde aan Hildebrand;
Vlugge rijdsters bij Franconi,
Hupplend over vlag bij vlag,
En wier glimlach schijnt te vragen,
Of men ooit iets fraaier zag?
Harten, die niet sneller kloppen
Bij het schoon wien Neêrlands bloed!
Lippen, die gesloten blijven
Waar dat lied zich horen doet;
Rolpens in 't begin van juni,
Onuitspreeklijk zout en hard;
Iemand met een neusverkoudheid
Naast u zittend op 't concert;
Zonneschijn en zomerwarmte
Als gij op een stoomboot wacht;
En in 't eind: de lof der zotten
Openlijk u toegebracht!

Sonnet van burgerdeugd

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De trammen tuimlen door de lange straten,
al 't leven buiten en de ramen dicht,
wat thee voor ons en de avond te verpraten,
de lamp streelt rustig ons voornaam gezicht.

Inbrekers, wurgers, rovers en piraten,
en de eerste zondvloed en het laatst gericht,
elke onrust heeft ons deugdzaam hart verlaten.
O thee! o vriendschap! o kalmerend licht!

Straks 't balsemende donker, morgen lopen
wij opgefleurd te kopen of verkopen;
God levert de eerzucht en het daaglijks brood.

Genoeg vermoeienis om 's nachts te slapen,
alle overgangen tussen lach en gapen,
en aan het eind, de liefderijke dood.

De bazuin-engel van Notre-Dame

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

‘....la plus formidable Caravane....’
(Cinema-tekst)

O mildheid der slanke ogivalen:
daarachter
berijdt
hij
- standvastige ruiter -
ontsteld
de flanken der ronkende stad.

Toen onze schamelheid
een luie lach
werd
en de stad ons lauwe bloed
en onze weerloosheid
bespeelde,
spleet het signaal den voornacht:
la caravane vers l'ouest
la caravane vers l'ouest
la caravane vers l'ouest....
magnifique epopée du Far West.

De ruiter rijdt.

Fauteuils: en onze weerlooze lendenen,
geruchtloos
woedt het gevecht der chimèren.

De ruiter rijdt.

Al-nachtelijk
hangen zijn vleugels zwart gespreid,
ontsteld
berijdt
hij
de flanken der ronkende stad.

O karavanen,
de ruiter
rijdt.

['k Hoore tuitend' hoornen en]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

'k Hoore tuitend' hoornen en
de navond is nabij
voor mij:
kinderen, blij en blonde, komt,
de navond is nabij,
komt bij:
zegene u de Alderhoogste, want
de navond is nabij,
komt bij:
'k hoore tuitend' hoornen en
de navond is nabij,
voor mij!

De bruid

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik dacht dat ik geboren was voor verdriet

en nu ben ik opeens een lied
aan 't worden, fluisterend door het ijle morgenriet.
nu smelt ik weg en voel mij openstroomen
naar alle verten van den horizon,
maar ik weet niet
meer waar mijn loop begon.

de schaduwen van blinkend witte wolken
bespelen mij en overzeilen mij;
en scholen zilvren visschen bevolken
mijne diepte en bliksemend voel ik ze mij
doorschichten en mijne wateren alom doorkruisen
en in mijn lisschen vluchten

zij zijn mijn kind'ren en mijn liefste droomen

ik ben nu volgegoten met geluk.
de tranen die ik schreide en de zuchten
zie ik vervluchtigen tot regenbogen
die van mijn oogen springen naar de zon.

waar zijn de bergen van den horizon?

ik zie ze niet

Het geluk is een verrekt klein olifantje

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

het geluk is een verrekt klein olifantje
in het bezit van een pascha met een harem
die het doet zuchten iedere nacht van
o God wat heb ik met mijn leven gedaan en waarom
hebben jullie toch de fans afgezet en laten
we die engelsen morgen maar vermoorden.

het geluk heeft een verrekt klein hokje
daar staat het met zijn slurf te zwaaien en denkt
wat moet ik toch beginnen als olifant er is
werkelijk weinig te beleven op deze aarde die al net zo
stinkt als mijn kooi en net zo klein is!

het geluk is een geste van de herinnering

Vier uur!

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Reeds werpt de zon haar goudgloor dwars door 't loover
Der linden, bloeiend op het breede schoolplein.
Nu trilt de lucht van schelle kinderkreten
En vroolijk stormt de bende boerenknapen,
Van dwang bevrijd, niet lei en boek, de deur uit.
Hier rolt een hoepel, ginder zwenkt een priktol.
Een blonde guit haalt knikkers uit zijn broekzak
En graaft een putje in de geblakerde aard, waar
De grijze grond van droogte is doorgespleten.
Bij 't ijvrig bukken dekt een vlassen voorlok
Zijn helder oog. Het spel vangt aan en 't zonlicht
Beglanst de glazen bontgekleurde knikkers.
De jonge meester draalt nog op den drempel
En stopt zijn pijp en luistert, in gepeinzen,
Naar stemgejoel en kletterende klompen.

Kwatrijnen II

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik zocht een klankbord en ik vond er geen.
De harten die ik aanriep, bleven steen.
Ik zoek niet meer; het roepen heb ik opgegeven
en wat ik zing is voor mij zelf alleen.

[O koele zwarte ademen van den nacht]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

O koele zwarte ademen van den nacht,
stil vlietende kannen van wijnzwart gebracht
in haar rouwvingeren slepend zoo zacht -
gaat lavende tot waar mijn liefste wacht.
Ziet ge het flonkerend zware roode
wijnvocht de kan uit, de roodgoude,
vallen dwars door den zwarten nacht,
dat is de sombere roode oude
opgegravene bloedenddoode
wijn in de nachthand hier gebracht.
O mijn liefste laten we drinken
samen het rood, als zeeëpinken
dwalen naar huis die de vischvangst doen -
samen diep door het duister zinken
tusschen de huizen die donker weerklinken
of ze binnen ons stappen nadoen.
Die huizen die zijn wel volgeladen
stille lichtmenschen die zich te raden
woorden geven en lachen stil -
wij loopen saam door het duister te baden
boordevol vol van de donkere zaden
vreugde die straks hoog groeien wil.
Geele gelaten kijken van menschen
achter de ramen en gaan dan grijnzen
om ons tweeën die strompelen voort -
hoeren om hoeken den mond vol wenschen
loeren, en ruggen van mannen deinzen
mee in de straatstroom goudgeboord.

Onze gesloten oogen gaan -
langs onze oogen de golven gaan,
duistere lucht -
wij zijn twee visschen die gaan bewonen
diepgegraven zwarte zeeholen
zonder gerucht.
In de zwarte stad
in de steenkole stad
in de stad gestegen van metaal,
daar heb ik een zaal
zwart gebrand - rood van minne,
daar brandt geel licht van binnen.

De leege wanden staan rondom,
gevallen fluweel, daar vouwen zich om
de stille plooien verrukkend -
dan gaan daar rukkend
de roodgouden lichten door -
wij oogend staan daarvoor -
en wandelen zuchtend.

Als stompe huizen gelicht geraamd,
waar het weerlicht in vlamt
zoo zijn onze wanden daar -
als groote vrouwen met vallend haar
staan de hoeken omhoog en houden verzaamd
het zachtfloerse zaalgeraamt.
Daar staan we en houden stil,
we raken elkaar met geril
en kijken al rondom ons -
in ons is gegons,
ver buiten gonst ook de stad
somber en mat.

Maar groote vlambloemen gaan beginnen
in uwe handen te wieglen van minne -
uw haren rijzen als een vlam,
uw wangen zijn vuurvloeiend, lichtklam -
o doe in mij vergaan
dat vlammend beraan.

[’k Zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

'K zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen:
In de afgeknotte top had ik een plank
Getimmerd, en gevlochten, rank door rank,
Klimop tot rugleun en veil'ge gordijnen.

Mijn zomerzon zag 'k in mijn tuinen schijnen,
Zelf in groen licht op wiegelende bank;
Een open schoolraam galmde in zeur'ge klank
Van kale en korte Karels en Pepijnen.

Zoo, daadloos, boven 't leven, kijk ik toe:
Mijn wereld ligt in de avondzon; 't wordt laat.
Mij zelf en and'ren heb ik ondergaan.

'K lach om wie zegt, dat ik mijn plicht niet doe;
En, wachtend, schommel ik op rijm en maat:
Nooit heb ik zoo, als nu, mijn plicht gedaan.

[De lucht was als een perzik]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De lucht was als een perzik,
de maan een diamant,
zwellende lentenevels
bloeiden aan alle kant.

Over de donzen heuvels
lokte een ver verschiet;
wij wilden zwervend worden,
zwervend en anders niet.

De voeten gingen samen,
de hand lag in de hand,
de harten opgedragen;
aarde, waar is uw band?

In dreven en valleien
geklommen en gedaald
in schaduwen geloken
in open licht bestraald

En onze zielen togen
naar nieuwe zaligheid
in het voorbij voorbije
wankelend ingeleid

Waar lillend lichtaanbreken
en uchtendhelderte is
met parelende vreugde
en met ontsteltenis...

Hoog blozend, vochtbehangen,
verward, de oogen neer
wij stonden voor elkander
en vonden ons niet weer.

In spiegelend hooge luchten
wij liepen door de nacht,
al deinzen en ontvluchten
en waren thuis gebracht.

De schalmei

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zeven zonen had moeder:
Allen heetten Peter,
Behalve Wanjka die Iwan heette.

Allen konden werken:
Eén was geitenhoeder,
Eén vlocht sandalen,
Eén zelfs bouwde kerken;
Maar Iwan die Wanjka heette
Wilde niet werken.

Op een steen in de zon gezeten
Bespeelde hij zijn schalmei.

‘O, mijn lieve,
Mijn lustige,
Laat mij spelen
In de schaduw van mijn
Korte rustige vallei.
Laat andren werken,
Sandalen maken of kerken.
Wanjka heeft genoeg aan zijn schalmei.’

XVIII. Scheiding

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De voerman zwaait de zweep, ik hoor ze knallen;
De wagen ratelt langs de helling heen;
De rem knarst tegen 't wiel, de schellen schallen;
De hut, die haar bevat, rijst en wordt kleen:

Klein wordt de kluis, waarin de maagd verdween,
Die me als godin gedaagd is, duizendtallen
Bloesems om 't hoofd - ze is aan mijn hart ontvallen,
En 't hart, dat stierf in haar, leeft... maar alleen:

Vloeit nu gerust, gij, ingehouden tranen!
Met u moet zich de smart een uitweg banen:
Wat ware een traan, zoo daar geen ziel in trilde?

Spreekt, tranen, dan 't ‘vaarwel’, dat ik niet vinde,
Ik wilde zeggen, hoe ik haar beminde,
En alles, wat ik zeide, was: ‘Mathilde!’

[Gij, die ik zoet te slapen leide]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gij, die ik zoet te slapen leide,
uw adem zoelend aan mijn mond,
- Kind van mijn liefde en van mijn lijden, -
en die 'k, toen 'k plots ontwaakte, wijde
met wakend oog me aanstaren vond:

'k en zal aan u geen sussen wagen,
die schielijk dús den slaap ontwijkt;
de nacht wordt rijker dan de dagen,
want reeds klaart vreugde na de vragen
in 't oog, dat in mijn ooge kijkt.

Want waarom slapen, waar de wake
meer heerlijks dan de droom belooft?...
- Kind van mijn vreeze en van mijn haken:
leg zoet uw kake aan mijne kake,
leg 't hoofdje naast mijn kommer-hoofd...

Het kind en ik

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

Kussen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Roode lippen, blanke leden
Wijken uit hun eng omhelzen
Naar de koele heldre grenzen
Waar zich oog en oog ontmoeten
In der zielen kus.

Als de diepe blauwe heemlen
Duren over zee en landen,
Duren over dood en leven, -
Over liefdes dood en leven
Duurt der zielen kus.

Toch, ons zielen konden nimmer
Tot elkaêr in oogen reiken,
Konden niet uw warme lippen
Mijne warme lippen kussen,
Hadden niet mijn roode lippen
Uwen rooden mond gekust.

Woord-jazz op Russies gegeven

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Donkozakken Donkozakken
Rogoschin lachen
Rogoschin mes
Rogoschin mes-lachen
Wolga ________________ Wolga
amper bloed gutsen van de Filippovna
moe-verzadigd kind haar hart
Smerdjakoff lachen lachen lachen
Smerdjakoff doodt de dood
In de verte
over de tarwe-Oekraine
over de tarwezee-Oekraine
over het begeerte-geel der zomeroekraine
dansen de Donkozakken Donkozakken
dansen de gogolgnomen
gogolgnomen gogolgnomen in zich-zelf gelovig
Wolga ________________ Wolga
Stappen doorstikken steppe
gogolgnomen gieten geen gulpen van ietwat licht
over Iwan
Karamasoff
Rogoschin lacht een scheermes
dood de Filippovna
Donkozakken Gogolgnomen stapdoorstikte steppe
Topazenoeral
en het vallen der perziese prinses
in het wollen wolgawater
van het russies kabaret
Baljeff Baljeff
Wolga wolga
steppe steppe
tarwezeeoekraine
Neen!

er is geen stad over Petersburg
waar Rogoschin's mes ligt
steeds bereid steeds bereid
bereid

Nachtstappen naar de uiteindelike Heimat
daar eten zilveren schalen gogolgnomen
rijstepap

Wolga steppe mes

Brabançonne

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gegroet, mijn Land, zoo rijk aan heldennamen,
Vol hoogen roem van eeuw tot eeuw getorst!
Hier heerschte recht; hier stroomt de wereld samen
En eert en leert de trouw aan wet en Vorst.
Hier duldt de moed geen armoe naast vermogen,
Noch donkren waan, die vrije blikken stuit.
Een sterk geloof dat wekt tot edel pogen,
Breidt Belgie's faam op breeder bodem uit.

Verbindt éen baan de Ardennen en de Duinen,
Eén doel vereent den Vlaming met den Waal.
Twee stammen zijn 't, met saamgevlochten kruinen,
Een groene boog voor vredes zegepraal.
Geen macht zoo jong, al zijn geen rechten ouder;
Geen leus zoo fier; geen burgers zoo gelijk!
Dicht, voet bij voet, en schouder tegen schouder,
Houdt gansch het Volk de wacht voor gansch het Rijk!

Blijft samen als de halmen van uw korens.
Geeft steun voor steun: uw broeders zijn uw kracht.
Verheft uw geest zoo hoog als uwe torens;
Ontplooit uw kunst zoo wijd de hemel vlagt.
De Koning waakt; jong Belgie, heb betrouwen.
't Verleden toont u wat de toekomst kan.
Laat elk zijn hart gelijk een veld bebouwen,
Geen land is klein dat groeit in elken man!

De jonkheer

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Als hij in zicht komt van de vijver
loert hij terluiks eens naar de zwaan
en zet zijn opgezwollen krop wat stijver
om naar het bosprieel te gaan.

Daar wacht de rilde kamerjuffer
Hij schreef haar anoniem een brief
want hij de zelfvoldane bluffer
zei: Marguerite wordt mijn gerief

Het bosprieel heeft zijn secreten
- er is daar veel insektgekriel -
maar wis en waar is het geweten
dat er een dubbele oorvijg viel

De jonkheer ging dan rood van gramschap
naar 't huisje van de hovenier
hij zond het zoontje om een boodschap
en vroeg de vrouw om een glas bier

Zij nam haar enige kristallen beker
en lei wat kant op het tablet
hij speelde met zijn sigaretontsteker
maar wierp haar onverhoeds op 't bed

De dagen kwamen na de dagen
en als de boreling werd gedoopt
heeft men de hovenier ontslagen
voor 't feest had hij een wild konijn gestroopt.

De gravin

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij zat voor 't hooge venster naast haar gade.
Hun pages speelden op 't beschaduwd plein
En schoten door de stralen der fontein
En in de boomen rond de esplanade.

Eén hief lachend 't gelaat ter kemenade
En bloosde, toen hij zag, hoe zij den wijn
Nam, de oogen vol van donkergouden schijn,
En liefde en heil hèm toegedronken raadde.

Verstrooid sloeg zij den zijden waaier open,
Haar vingers gleden langs het gouden draad,
En dacht: doe ik nu goed, of is dit kwaad?
En wist niet wat zij vreezen moest of hopen,

En zag den graaf aan, of zij hulp verwachtte,
Maar hij geeuwde verveeld en knikte en lachte.

XXXVII. [Geen enkel, die mijn Zelf ooit had]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Geen enkel, die mijn Zelf ooit had, -
Geen ander, wien ik 't af kon prachen,
Daar die geen Zelf, zóó schoon bezat:
Zij waren allen mak en mat -
Geen mensch die schreien kon of lachen.

De menschen lachen en schreien niet:
Zij dóen maar zoo, en 'k voel hun handlen,
Hun druktetjens om niet of iet,
Als-of zij, in een vaag verschiet,
Als klein-gelijfde popjes wandlen.

Verwantschap

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Een roos ontluikend en een druif die berst,
In zwellende aar de volle korrels gerst,
Van sparren 't hars, die traan uit overdaad,
Een vogelgorgel waar het lied in slaat,

Dit dringen voelt de dichter zich verwant,
Daar 't wordend wonder, dat hém stuwt en spant,
Ook tuinen bloemen zijn en glanzend fruit,
Blank brood en wierook en een blij geluid.

Breughels Ikarus

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Vielt ge, Ikarus? De landman snijdt de voor:
Hij heeft voor 't plassende geplons geen oor.

De visscher op de rotswand houdt zijn plaats,
Vol winzucht zorgend voor 't bewegend aas.

De vogel, naast hem op de tak, ziet uit
Naar mooglijk aandeel in de vinnige buit.

De wind waait gindsch fregat de zeilen bol,
Het volk heeft in het want de handen vol.

Alleen de meeuwen zwermend om u heen
Merken 't verdwijnen van uw witte been.

Eén ziet omhoog: de man die schapen dreef
Zag in de lucht iets vreemds en vraagt waar 't bleef.

Op heel de baai van Samos straalt de zon
Die Ikarus dacht naadren, maar niet kon.

P.P.C.

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Vaarwel, Clary. Ik wens u geen geluk.
Zoiets klinkt dom, bij hen reeds die het menen.
Gij hebt u goed verkocht. Maak u niet druk
over de rest: want àlle mensen wenen.

Uw huis was klein. Uw heer heeft het vergroot.
De bron van zijn fortuin heet niet te stelpen.
Uw roem wordt groot en duurt wel tot zijn dood.
Uw ziel is klein. Ik kon het niet verhelpen.

Uw lijf is goed. Gij zijt een mooie vrouw.
Gij zult uw heer veel mooie kindren baren.
Uw hart is nauw; gij blijft hem ook wel trouw.
Gij zult hoogstaan en goed uw naam bewaren.

Vaarwel, Clary. Mij zult gij niet meer zien.
Ik zal u mijden, zelfs tot in uw dromen.
Gij waart mijn droom, voor ik u had gezien.
Gij zijt uzelf. Ik minacht u volkomen.

Lex barbarorum

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Geef mij een mes.
ik wil deze zwarte zieke plek
uit mijn lichaam wegsnijden.

ik heb mij langzaam recht overeind gezet.

ik heb gehoord, dat ik heb gezegd
in een huiverend, donker beven:
ik erken maar één wet:
léven.

allen, die wegkwijnen aan een verdriet,
verraden het en dat wìl ik niet.

Als regen...

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

In de dieren heb ik je teruggevonden
mijn kleine oogje mijn molen zonder wieken
en op dit deuntje gaan wij langs het strand:

haal de zon uit de dageraad
ik wil niet leven zonder toekomst

als zij mijn stem niet horen zullen
als zij dromen in hun menselijke duisternis
als zij mijn stem niet horen
is het leven veel korter

ik wil niet langer dromen in de wereld
zonder uitkomst maar ik wil mij levend maken
ik wil een wereld maken van mijn lichaam
niet wegstromend van narigheid
maar lachend en vol dansen

ik ben alleen
wie is er om ja tegen me te zeggen
wie is er om me te helpen
ik wil een zon maken in de nacht.

Soldaatjespelen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De knapen spelen, op de breede plaats,
Met houten sabel en geweer gewapend,
En krijgsmuziek van trommel en trompet.
Roodwangig zusje, een degen in de vuist,
Speelt juichend mee en houwt er flink op los.
Vlak onder 't neusje, om 't rozelipje, heeft
Ze een zwaar paar snorren fluks zich aangeschaft,
Door Broêr geteekend met verkoolde kurk,
En op haar hoofdje prijkt een gouden helm.
Ver van de kindren met hun woest getier,
Zit moeder, stil gebogen over 't werk,
Waarin de naald, snel prikkend, voorwaarts glijdt.
Daar springt, met vliegend haar en vonklend oog,
De houten kling in 't handje vastgeklemd,
't Roodwangig meisje op eens naar moeder toe.
- ‘Mamaatje, luister! Ik ben generaal
En 'k heb den vijand gansch verslagen! Zeg,
Word ik soldaat, als 'k groot ben? Toe, zeg ja!’
- ‘Neen, lacht een knaap, die meer van 't leven weet,
Dat kan niet, zus! Geen vrouw wordt ooit soldaat.’
- ‘Mamaatje, is 't waar? vraagt zusje, en weifelt nog,
Ik houd van vechten!’ - ‘Kind, dan krijgt ge uw zin,
Lacht moeder droef: soldaatje niet, maar vrouw,
En strijd genoeg, o kleine, strijd genoeg!’

[Keer in tot het verborgen zelf]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Keer in tot het verborgen zelf,
waar denken ophoudt en de ritselhagen
der uren gansch verstild zijn, wilde vlagen
tot rust gebracht; keer in nu, delf en delf

tot waar de wortels van den tijd niet reiken,
geen adem dringt van morge' en avondwind -
keer in tot waar het murmelen begint
der bronnen uit onzichtbre rijken.

Keer tot het tijdelooze in, mijn kind.

[Zooals de maaiers 's avonds huiswaarts gaan]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zooals de maaiers 's avonds huiswaarts gaan,
verzadigd krachtig, in het hoog gezag
des avonds met in 't oog vierkant de dag
van licht, waardoor zij zwaaiend zijn gegaan.

Zoo ga ik ook, terwijl de groote maan
kogelend voortgaat langs den stroeven dag
der nacht die 'k even koperhei òpzag,
mijn armen en mijn hoofd zijn welberaan.

Dit heb ik zóo en dit ook zóo gedaan,
mijn beenen gaan nog rustig door het werk,
mijn borst dringt voor, mijn oogen zien naar 't rusten.

De slaap heeft breed zijn dommelende kusten,
daar zal ik als op steenenblauwe zerk
slapen, de schouders moe van 't hangend gaan.

[’k Ben Brahman. Maar we zitten zonder meid.]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

'K ben Brahman. Maar we zitten zonder meid.
Ik doe in huis het een'ge, dat ik kan:
'K gooi mijn vuilwater weg en vul de kan;
Maar 'k heb geen droogdoek; en ik mors altijd.

Zìj zegt, dat dat geen werk is voor een man.
En 'k voel me hulp'loos en vol zelfverwijt,
Als zij mijn lang verwende onpraktischheid
Verwent met wat ze tooverde in de pan.

En steeds vereerde ik Hem, die zich ontvouwt
Tot feeërie van wereld, kunst en weten:

Als zij me geeft mijn bordje havermout,
En 'k zie, haar vingertoppen zijn gespleten,

Dan voel ik éénzelfde adoratie branden
Voor Zon, Bach, Kant, en haar vereelte handen.

[Vreemd, dat een zelfde huis bevat ons beiden]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

VREEMD, dat een zelfde huis bevat ons beiden
en toch, wij durven ons niet af te scheiden,
wij durven niet alleen zijn, niet te spreken
dan lippen bevend, die niet open breken,
begonnen klagen, wenkende oogentroost,
gloed van een wang, die om zijn blozen bloost,
handen, die groeten, blikken van verzwegen
ontroerd zijn, zuchten als uit vuur gestegen.

Zeeroep

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ging gelooven dat ik nu zou rusten,
Den winter in 't ommuurde stadje blijven,
Een huis bewonen, klare zinnen schrijven
En voor het eerst wat langer voortgekuste
Vrouwen hier bij mij hebben en, ter ruste
Met hen gegaan, lang in omhelzing blijven.
En langzaam werden mij hun willige lijven
Vertrouwd als vroeger vaak bezeilde kusten.

Zoo dacht ik zittend in mijn kamer, maar
Vannacht hoor ik den najaarsstorm aanheffen;
Het dakhout maakt als kreunend want misbaar.

Ik woon zoo ver van zee, zoo dicht bij haar;
't Storten der branding kan mij hier niet treffen.
Hoe kan ik zoo wanhopig klaar beseffen
Dat ik weer scheep zal gaan, voor 't eind van 't jaar.

XXII. Gescheiden

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De kluis, getuige van ons noode scheiden,
Leeft in mijn peinzende herinnering,
Zij werd mij paradijs, omdat ze ons beiden
In de' eersten stond van liefde, 't laatst, omving.

Éen kus ten afscheid, toen twee harten schreiden,
Verheugde 't hart, dat haar aan 't harte hing...
Maar, die der liefde 't leven wou bereiden,
Schonk leven aan den dood: zij bleef, ik ging.

Dien dag was heel mijn ziel éen afscheidslied;
Des avonds heb ik mij in slaap geweend,
En van mijn weenen ben ik weer ontwaakt.

Thans zie ik vreemden, maar Mathilde niet:
Ik mis haar en mijn droomend harte meent,
Dat eenzaam dolen het gelukkig maakt.

[Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn,
zijn luimen naar een verre' of naêren lach te meten,
en, te elken avond weêr het kommer-brood gegeten,
weêr blij te mogen rijze' in iedren morgen-schijn,
deed nieuwe liefde-lach het oude leed vergéten.

Ik weet niet wat geluk is; maar uw schoon gelaat
is kalm, en maakt me blijde, en doet mijn leden rillen;
- en 'k lách, gelijk een kind dat door een water waadt,
en, vreemde vreugde in de oogen, áarzelt, in de killen
en ringlend-zilvren vloed die zijne voeten baadt.

Want ik bemin, u, vrouw; en zoo mijn dralend schromen
slechts de oogen toé uw tegen-lachen is genaakt:
zoo was ik als een kind dat, geerens-blij gekomen
naar glanz'ge vruchten-pracht in loomende avond-boomen,
beducht om zóoveel schoons, geen enkle vrucht en ráakt.

De wolken

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide -

Bij de lamp

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Bij de lamp blijf ik alleen.
Waar uw kus en lach verdween,
Sluit de stilte rond mij heen

Tot den effen glans waarin,
Liefelijkste droombegin,
Ik mij klaarst op u bezin.

En mijn oogen lezen niet
't Oud verhaal van vreemd verdriet,
Waar ik straks den wijzer liet ...:

Door bezonken wolkepracht,
Heel den dag om u herdacht,
Gaat de ziel in tot haar nacht:

Door zoo helder avondrood
Naar een nacht zoo diep en groot
Als uit leven naar den dood:

Of ge al zonder morgen ging
Buiten levens duistren ring
Rusten in verheerlijking,

Wijl ik hier bij 't lampelicht,
De oogen naar mijn boek gericht,
Nog wat van u droom en dicht,

Tot het uur van slapen slaat
En niets blijft dan uw gelaat
Als de droom in droom vergaat.

Huldegedicht aan Singer

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Slinger
Singer
naaimasjien
Hoort
Hoort
Floris Jespers heeft een Singernaaimasjien gekocht
Wat
Wat
jawel
Jespers Singer naaimasjien
hoe zo
jawel
ik zeg het u
Floris Jespers heeft een Singernaaimasjien gekocht
Waarom
waardoor
wat wil hij
Jawel
hij zal
hoe zo
Circulez
want
SINGERS NAAIMASJIEN IS DE BESTE

de beste
waarom
hoe kan dat
wie weet
alles is schijn
Singer en Sint Augustinus
Genoveva van Brabant
bezit ook een Singer
die Jungfrau von Orleans
Een Singer?
jawel
jawel jawel jawel ik zeg het u een Singer
versta-je geen nederlands mijnheer
Circulez
Bitte auf Garderobe selbst zu achten
ik wil een naaimasjien
iedereen heeft recht op een naaimasjien
ik wil een Singer
iedereen een Singer
Singer
zanger
meesterzangers
Hans Sachs
heeft Hans Sachs geen Singermasjien
waarom heeft Hans Sachs geen Singer
Hans Sachs heeft recht op een Singer
Hans Sachs moet een Singer hebben
Jawel
dat is zijn recht
Recht door zee
Leve Hans Sachs
Hans Sachs heeft gelijk
hij heeft recht op

SINGERS NAAIMASJIEN IS DE BESTE

alle mensen zijn gelijk voor Singer
Circulez
een Singer
Panem et Singerem

Panem et Singerem Panem et Singerem Panem et Singerem

et Singerem et Singerem
Ik wil een Singer
wij willen een Singer
wij eisen een Singer
wat wij willen is ons recht
ein fester Burg ist unser Gott

Panem et Singerem Panem et Singerem Panem et Singerem

et Singerem et Singerem

Waarom
hoe zo
wat wil hij
wat zal hij
Salvation army
Bananas atque Panama
de man heeft gelijk
hij heeft gelijk
gelijk heeft hij jawel
jawel
jawel
waarom
wie zegt dat
waar is het bewijs
jawel hij heeft gelijk

Panem et Singerem Panem et Singerem Panem et Singerem

Singerem Singerem

SINGERS NAAIMASJIEN IS DE BESTE

Tempo

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Bal
lala ai
lal
balalaika

bal
lal lal
Heila
Kozakken van de Don
kozen kozakken
rood en bont
hun lief in de zon
rood is de zoen en rood is de mond
dolman dolleman
Onder de boom zit de schone tamboer
tokkel en roffel
in de haren glinstert parelmoer
de waard is zat en slaat op zijn pantoffel

la la
bal
ai ai
lol
we gaan naar Taiti
we gaan naar Hawai
we gaan naar Haiti

De gekrenkte jongen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Meen niet, dat hij te schreien stond,
Toen hem het giftige antwoord stak.
Hij voelde, dat iets in hem brak,
Maar hield de glimlach om zijn mond.

Even vertroebelde zijn oog,
Maar daadlijk keek hij strak en koel.
En sterk hield hij het lauw gevoel
Ten onder, dat zijn hart bewoog.

Hij zal de eerste stap niet doen.
Zijn fierheid, ten begeerde zoen,
Weigert het goede woord te spreken,
Al zou zijn hunkrend hart ook breken.

Maar toen hij zich vol stugheid wendde,
Snikte hij zachtjes van ellende.

LXI. [Ik ween om bloemen in den knop gebroken]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ween om bloemen in den knop gebroken
En vóór den uchtend van haar bloei vergaan,
Ik ween om liefde, die niet is ontloken,
En om mijn harte dat niet werd verstaan,

Gij kwaamt, en 'k wist - gij zijt weer heengegaan...
Ik heb het nauw gezien, geen woord gesproken:
Ik zat weer roerloos nà dien korten waan
In de eeuwge schaduw van mijn smart gedoken:

Zoo als een vogel in den stillen nacht
Op ééns ontwaakt, omdat de hemel gloeit,
En denkt, 't is dag, en heft het kopje en fluit,

Maar eer 't zijn vaakrige oogjes gansch ontsluit,
Is het weer donker, en slechts droevig vloeit
Door 't sluimerend geblaarte een zwakke klacht.

Als onze ziel niet zong

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Als onze ziél niet zong,
En vreugdedansen sprong,
Zouden dan wel de vógels zingen,
De bronnen uit de rotsen springen,
En had de storm een tong?

Als onze hoop heur schat
Niet rustloos zocht, en bad,
Zou dan de boom zijn bloei en twijgen
Zóo innig hemelwaarts doen stijgen,
Dat hij het blauw omvat?

Neen, als de ziel zeer diep
In duister lag en sliep,
Terwijl geen prins, getooid met bloemen,
Een wekker, dien wij engel noemen,
De schoone slaapster riep,

Dan zou het ritslend bruin,
De bron, verstikt in puin,
Verdord en snikkend nederzijgen,
Dan zou de wind, de vogel, zwijgen
In dien verdoemden tuin.

De Noordzee

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De Noordzee doet zijn gore golven dreunen
En laat ze op 't strand in lange lijnen breken.
Zijn voorjaarswater marmren groene streken
En schuim en zwart waaronder schelpen kreunen.

Zie van 't balkon mij naar den einder leunen
Met ogen die sints lang zo wijd niet keken:
Een droom in 't hart is me eer ik 't wist ontweken
En 't oog wil buiten me op iets komends steunen.

Hoe ben ik altijd weer vervuld, verlaten:
Vervuld van liefde en hoop en schoon geloven;
Verlaten als mijn dromen mij begeven.

Maar dan komt, o Natuur, langs alle straten,
Uw kracht, uw groei, uw dreiging, uw beloven —
Hoe klopt mijn hart van nieuw, van eeuwig Leven.

De bierpiraat

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Hij dreef op alle bieren en ging prat
dat drank hem nooit een beentje had gelicht,
en overdreef niet: meer dan ieder vat
kon hij bevatten - 't was zijn overwicht.

Enorm daarbij: een stier, met een gezicht
zo onbehoorlijk opgeblazen, dat
men met plezier erin gespogen had,
wanneer men spugen kon met de ogen dicht.

Ik heb mij vaak aan hem gesterkt. Die man
schonk mensenkennis uit dezelfde kan:
zijn anecdoten waren psychologisch.

Hij zag van iedereen de platte kant;
ik gloeide in zijn schaduw: mijn verstand
bevond hem bol, maar tot de slokdarm logisch.

Weimar

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Doodenhuis
hooge vensters droomen hun vergaan

luikenkruis

vleermuisschaduwen
daaraan

Je hebt me alleen gelaten

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven

want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent

laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige die
zonder mij niet kan leven

en ik heb geglimlacht

ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit

maar je kunt me niet verlaten

Winternacht

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De volle maan beschijnt de donzen daken
En schittert schel op mijn bevrozen ruiten.
Ik hoor den wind door poort en schoorsteen fluiten,
De honden huilen en de meubels kraken.

Waar 't bloeiend glas mijn ademtocht voelt blaken,
Smelt de ijstooi weg en tuur ik strak naar buiten.
De volle maan beschijnt de donzen daken
En schittert schel op mijn bevrozen ruiten.

Hoe rein rust de Aard nu, onder 't sneeuwen laken!
Heil wie, als zij, den Slaap aan 't hart mag sluiten!
Zwaar wordt de weemoed, die geen woord kan uiten.
Mijn smart en ik, wij weenen niet, wij waken.
De volle maan beschijnt de donzen daken.

[Ook ik ben omstreeks ’t midden mijner dagen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

‘Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
verdwaald geraakt in levens donker woud,
maar mij heeft geen aardsche wijsheid ontvouwd
den weg uit smart en twijfel, noch gedragen

omhoog, en geen hemelsche oogen zagen
neer op mij, vanwaar hoog're klaarte blauwt
m'in teed're zorg omwakend, en met stage
stralen heffend naar waar men waarheid schouwt.

Mij leidt geen gids, als het eigen gemoed,
mij schoort geen steun, dan d'enk'le trouwe handen
die mij opbeuren als de kracht bezwijkt;

mij sterkt geen afgezant uit beet're landen
dan soms het ruischen, als een vleugel doet,
van zachte hoop die langs mijn wangen strijkt.’

[Regelmatig gingen regelen wateren]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Regelmatig gingen regelen wateren
de kust langs, in 't vloedend oneindige,
het water dat zich nooit te reinigen
behoeft - allen, de eerste en de lateren.

Gezichten zaten als gelateren
voor 't bleeke zeeschuime onreinige,
hingen stil met het kalme kwijnige
praten, het stille hangend prateren.

De zee is buiten huis, de eindelooze,
eerst diep en dieper tot het matelooze,
het flauwe land is langs stoffig van 't poozen.

De zee heeft daar de groote strakheden
met blikken en geen enkle zwakheden,
golven der zee, der zeeën vlakheden.

[’t Is eind augustus, zondag. - Blauwig waas]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

'T is eind Augustus, Zondag. - Blauwig waas
Om verre dennen in laat middaguur;
Naar 't glooiend stoppelveld, vol sprietjes vuur,
Uit stofwolkjes van grindweg loopt een haas.

En ouërwets bolronde dahlia's
Gloeien, mooi evenwijdig met de muur
Van 't boerenhuis; laag tjisp'ren om de schuur
Zwaluwen, over 't pad langs 't ijzergaas.

Nog rul van Zaterdagsche hark is 't zand;
Voetstappen staan voorzichtig langs de rand;

Een schaduwpunt van halfgeel boonenblad
Ligt hier en daar in 't lijnennet op 't pad;

Door 't dichte raam komt in gedempte vlagen
Eenvoudig orgelspel van ‘Uren, dagen -.’

[Waar op de plecht, gekarteld uit het hout]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

WAAR op de plecht, gekarteld uit het hout
het zwart verweerde, van de offerschaal
de wijn geplengd wordt en een purperregen
zijgt in de blauwte van het watervlak
bij priesterlijke lofspraak en gebeden,
opdat de zee, opdat de barre winden
genadig zijn en blank naar hartewensch,
daar kleurt de druppel uit den kelk gevloten
den Oceaan; een enkle pereling
doordringt de gansche helderheid en deelt
haar wezen mede aan de verste stranden,
den diepsten bodem; van het rotsbasalt
der Poolgebergten, waar het koude groen
van gladgegleden, zware waterbanen
neerzinkt en afstroomt naar de wereldzee
in kille aderen, tot waar verhit
stil liggend in de flikkering van licht
azuren uren van den tropendag
het lauwe water zwevend bleef, getild
en ijl geworden, en dan in de kreken,
de luwten van het Caraïbenrif,
als atmosfeer, als hemel van kristal
door poortgewelf en koralijnen krochten
getogen hing: al dit blank element
bespeurt de dunne menging en de fijn -
verdeelde kracht, de spanning durende
den ganschen langen afstand, tot zij kwam
tot alomvatting, tot een in zich zelve
teruggekeerde gelijksoortigheid.

En Sappho's laatste appel, aan den tak
gebleven, waar hij na den pluk voortaan
zich volzoog aan het sap en ongestoord
zwol tot satijnen rondte, tot den schat
des laten zomers, de vertroeteling,
die hing in de armen van de middaghitte,
de schoone prins, over wiens donzen wangen
de zonnestralen slopen, om zijn blos
en donker uitzicht heimelijk naar 't hart
der franke broeders, ruim uitgaande winden,
als dan op herfstnamiddag zich gaat neigen
de trotsche vrucht en loslaat - met den val
schokt zij den stand van afgewogenheid,
waarin de aarde hing in hare polen,
en stoort het evenwicht en als er dan
in wankelingen naar de nu verschoven
gelijkheid schommelende werd gezocht,
bewogen alle sterren en de band,
die allen vasthield in de hemelzalen,
werd voelbaar overal en het weervaren
van één, vermenigvuldigd, deinde over
het sidderend firmament; dan ging de trans
zijn gang uitvieren, goddelijk bedaren
vertoonde zich in het heelal, tot straks
d' alsdan bestemde stand was ingenomen
en alles rustte in de wijziging.

En nu, wat in mij is, deze gedachten,
dit stille zich verbinden, wisselend
tusschen bij onbekommerd dwalen gaan
een toevalrijk ontmoeten en den drang
naar een verlangde andere, die vóór -
stond en ontzweefde, dan met grooter klem
gezocht en onverhoeds gevonden werd
in effenend versmelten; deze ijver,
dit innerlijk bedrijf, verzinnelijkt
als een beweging, deze denkenspolsslag,
naar welke verten mag hij zijn getogen
en tot in welke streken loopt hij uit
zich zelf vervolgende? Lagen voor hem
niet alle andere schijnbaar besloten
afzonderlijke zielelevens elk
alsnog geopend? Dit eenzelvig denken
zwelt naar waar overal een zielsbestaan
zich openbaart, waar nauwelijks geboren
een eerst beseffen in het midden ligt
der onbewustheid en waar rijk ontplooid
een millioenenmenigvuldigheid
was opgebouwd, die tijden zonder tal
en schat van werelden in zich bevatte,
maar onnaspeurlijk zich had afgerond
tot wondere eenheid; door hen allen heen
vloeit deze vloedgolf, allen overstelpend,
en schokt hun donkerte en wordt vernomen
in wat hun stilst bezit en meest verholen
en wat hun diepst oorspronkelijke is.

En eindelijk, in omgekeerden trant,
hoe ongetelde storingen doorstroomen
dit ééne brein? Een storm komt van rondom
ons toegevaren; als een wal omstond
het dreigende. Wel werd het groote heir
veelal geweerd en onderdrukt de horden,
maar brak het volzijn van de tijden aan,
dan kon een dolende, een vreemde komen
tot wondere heerschappij en tot den troon
over de volkeren; geheim verbaasd
bespeuren wij zijn jonge vorstendaden,
het werk van zijn gebod en zijn genade
en zijn triumf en oppermachtigheid.

Fuego

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij ging alleen, rhythmisch en roofdierachtig,
Met lange passen nauwlijks rakend de aarde.
Klein leek de dansvloer en zij oppermachtig:
Een tijgerkat gevangen in een gaarde.

En aan haar borsten was mijn lot verbonden,
Als dat van andre schepsle' aan dubbelsterren;
Ik zag hoe zij zich spitsten en ontstonden
Uit 't zalig lijf, wild geurende van verre.

Daaronder was zij breed en werd zij slank
Wanneer zij het hartstochtlijkst werd bewogen,
En het was soms of roode stormen vlogen
Over haar lichaam en toch bleef zij blank.

Zij danste op 't koord van de gespannen zinnen,
Zij stond als de avondzon voor onze oogen,
Waar wij ook zagen, goden en godinnen
In haar belichaamd door het ruim bewogen.

XXXV. De roos

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Een zaadje - een loovertwijg - gij zijt verrezen,
O, volle, reine roze, op slanken stengel, -
En 'k heb u lief, en bij uw zoet gebengel
Op de' uchtendwind, tril ik van huivrend vreezen:

Uw schoonheid doet mij bidden tot den engel
Der bloemen, dat ge altijd zoo schoon moogt wezen,
En bij uw sterven staar ik als verwezen,
Wijl ik in dooden dauw mijn tranen mengel:

Ik juichte toen gij wierdt en waart, en weende,
Toen gij ter aard vielt: 'k overzie uw leven,
Dat mij door kleur en geur genot verleende;

Ik dank voor alles, wat gij hebt gegeven...
Doch waarom klopte 't hart mij, toen ik meende,
Dat ik Mathilde en liefde in u zag sneven?

[Gij wast aan mij gelijk de winde]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gij wast aan mij gelijk de winde
die wentelt om een koren-aar;
dra zal ik aan mijn wang bevinden
de zoete streeling van uw haar.

Dra zult gij 't glanzend voorhoofd beuren
tot waar mijn slapen komm'rend staan:
zoo ziet men, wild, een winde geuren
naast 't wegend rijpen van het graan.

o, 'k Ben geen sterke; moe-gedragen,
verzwaart vaak de angst mijn levens-last;
maar 't is mij waar 'k uw wasdom schrage,
of blijde een échte steun me omwast.

Zoo reikt uw liefde, o mijn beminde,
verrijkt me uw liefde in vreeze en vaar,
- gelijk een geur'ge wentel-winde
die sterkt en loont heur koren-aar.

Het meisje

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Wanneer je ontwaakt, zie je den morgen bleeken,
De klokken luiden dat de dag begint.
De tuin geurt zoel van gras en vochtig grint,
Ruischend omhoog de hooge boomen steken.

Meisje dat de innigheid der dingen mint,
Je hebt geen daad te doen, geen woord te spreken:
Je stil-bewegend leven heeft de bleeke
Wonderlijkheid der droomen van een kind.

Wij gingen samen 's morgens door de stad,
Het licht viel schuin naar binnen in de straten,
Menschen liepen voorbij die samen praatten,

De toren speelde - en 't was of alles had
De teere kleur en klank van 't vreemd bewogen
Zwijgende leven van je glanzende oogen.

Goede dood

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Goede Dood wiens zuiver pijpen
Door 't verstilde leven boort,
Die tot glimlach van begrijpen
Alle jong en schoon bekoort,

Voor wien kinderen en wijzen
Lachend laten boek en spel,
Voor wien maar verkleumde grijzen
Huivren in hun kille cel, -

Mij is elke dag verloren,
Die uw lokstem niet verneemt;
Want dit land van most en koren
Is mij immer schoon en vreemd;

Want nooit beurde ik hier te drinken
't Water dat de ziel verjongt,
Of van dichtbij hief te klinken
't Verre wijsje dat gij zongt:

Alle schoon dat de aard kan geven,
Blijkt een pad dat tot u voert,
En alleen is leven leven
Als het tot den dood ontroert.

Berceuse presque nègre

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De sjimpansee doet niet mee
Waarom doet de sjimpansee niet mee
De sjimpansee
is
ziek van de zee
Er gaat zoveel water in de zee
Meent de sjimpansee

De zwemmer

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Voor Dick

Hij zag mijn stijgende bewondring wel
Toen, wiegelende, hij naar ’t water schreed,
En blank en onverhoeds daarin vergleed:
Wolkonderschept verblindend zonnespel.

Even een stilte… dan een ruischen… snel
Verscheen zijn lachend hoofd; een glinstrend kleed,
Viel ’t water van zijn schouders, als hij breed
Van slagen deinde uit de bewogen del.

Hij liet zich deinend drijven, en hij dook
En rees zóó vlug, dat ik mijn oogen look
Voor ’t snelle wisslen van dit schoon bedrijven.

Tot hij hóóg opschoot uit een kolk van schuim,
Gelijk de schoonheid, die, naar gunstge luim,
Eén begenadigd uur met ons wil blijven.

Rozen, ik vind u droef

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Rozen, ik vind u droef,
Rozen, mijn tranen breken
Uit oogen, die anders stroef
En onverbreeklijk keken.

Rozen, uw wit en rood,
Fel in de lucht opbloeiend,
Schijnt mij géén morgenrood
Van nieuwe liefde, ontgloeiend.

Maar toch, ik vraag: Bloei door,
Bloei door in mijn nabijheid:
't Is of 'k u fluistren hoor
Het gouden woord van Vrijheid.

Vrijheid van iedereen,
Van menschen en van dingen,
Om, voor Mij-zélf alleen,
Mijn heerlijk Vers te zingen...

Ach, 't állerlaatste is dit
Van àl die mooie liefde:
Hij, die iets liefs bezit,
Is blijer dan wie liefde.

De verwachte

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De morgenwind door de open ramen,
De fonkelend gedekte disch,
De koele rust, die niet dan samen
Volkomen te genieten is,

En voor het huis, de zon weerspieglend,
De gulle, groen geverfde bank,
Waarover, op een windzucht wieglend,
De schim zweeft van een wingerdrank,

Wat baat dit zomersch welbehagen,
Wat de gevlochten rozetak,
Die om den post der deur geslagen,
Zoo graag zijn geurig welkom sprak,

Wanneer de gast, van alle dingen
Het innigst, maar vergeefs verwacht,
Straks niet het roestig hek doet zingen,
En deze volheid tegenlacht?

De zegger van verzen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Luister : het zeggen van dit vers is zo
Dat het door middel van uw oor uw ziel
Moet aandoen met de vreugde en zekerheid:
„Dit is voor mij geschreven". Want ik weet
Dat alle verzen langs uw oor gaan als
Het ruisen van het water of 't gedruis
Van bomen in de wind : een vaag geluid
Voor niemand in 't bizonder en waaraan
Geen luistraar — 't zij dan dat zijn eigen hart
Toevallig in een eendre toon beweegt —
Een mededeelbre zin ontraadselt. Maar
Juist zo wens ik dat nu uw hart de toon
Vindt van het mijne, zodat woord voor woord
U schijnt gesproken door uzelf. Want heel
Dit spreken volgt het plooien van uw mond,
Het kloppen van uw polsen, het gebeef
Van 't bloed in de aren. Dat ge dit verstaat
Is zeker, want het is uw eigen taal,
Uw eigen hartklop en uw eigen oog.
En elk die dit verstaat verstaat elk vers.

Twee filmsirenen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Fatale fletsheid die met klamme geuren
het witte zeil in iedre stand doorhangt,
maar super-kappers in je netten vangt,
te overvloedig om het te betreuren -

't model van doodshoofd door je vel omprangd
mag men in elke scheurkalender speuren,
en voor een prik, Greet, kan dus wie 't verlangt
zijn slaapsalet er veelmaals mee befleuren.

En jij, Marleen, die met gekruider sausen
van blikken, stem en benen de eetlust stijft,
je cliëntele groeit, want zonder rauzen
werd ieder wijfjesdier door je overwijfd -

Ga voort! Veel roem en rijkdom! En mijn ziel
moog' dieper snurken bij dit sex-appeal.

Penthesileia

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De bronzen kling
omheuvelt ademend het schemerdal.
daarachter zingt de zee een zachten dood

wuivende zeilen,
droomend aan den voet der weeke heuvlen,
deinen de tenten van het maagdenkamp.

Penthesileia slaapt

een laatste vrouw die haar omarmen mocht
en sluimeren in 't warme schaduwrag van haren flank,
bezweken en ineengeworpen, ergens in de tent,
buiten den samenhang van 't zwalpend bloed
achteloos weggelegd

zoo ligt haar pantser

Penthesileia slaapt.

met haren helm,
besmeurd door 't zware bloed der late zon
die zij tot aan haar rooden dood bevocht,
legt zij de ruimte van zich af
en wischt den dag uit heur versomberd haar
en baadt zich, lang en loom,
in schemerschaduw der naderende nacht.
zij peinst:
dit gaat voorbij.
geen dezer lievelingen kan de pracht
van mijne haren dooven in den gloed
van mateloozer pracht. geen kan mijn bloed
vermoeien tot den dood. uit elk omarmen
schittert het schild van mijnen schoot
wit-stralender. de zuilen mijner schenkels
spannen zich rijziger. uit de verstrengeling
der leden puren de mijne kracht en glans,
de hare welken week, zij bloeden als
gestorven rozen, rood en zwart. zij hebben
haar angst gekoeld. haar bloed verstroomt.
zij voeren in de boot van mijn omarmen
voorbij den dood. zij zijn bedwelmd
van zaligheid, vervoerd -
ik echter rijs, als riet
uit streelingen van wind en water, machtiger.
ik breek den dood dien zij mij schenken willen,
dien ik zelf verbeid, achteloos schier.
er is geen schoot waarin ik duizelend
verzinken kan. er is geen vrouw
die mij de dronkenschap,
het zelf-vergeten storten
kan in mond en hart

er is een man, misschien

schreiend om dit verlang,
hunkerend naar verraad en ondergang
en angstig om die beide, diep ontsteld,
weert zij de warende gestalt'
die door haar tent sluipt,
vaag en overal -
en kantelt zich
en klemt zich
aan den wand.

[Elkaar weervinden is droever dan scheiden]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

‘Elkaar weervinden is droever dan scheiden
wanneer daar tusschen-in liggen de jaren
dat twee ziele', elk voor zich, hebben bevaren
de groote wateren van eenzaam lijden.

Zij voele' over elkaars gezichten glijden
de schaduwen van de dingen die waren
vóór 't vaarwel, maar kunnen hun harte-snaren
niet stemme' op den toon van voorbije tijden.

Dan zien zij elkanderen aan verstolen;
maar ach, hun schuw-geworden oogen zwijgen,
hun stem heeft den warmenden klank verleerd; -

zij gaan voorbij, bang voor elkanders holen,
en waren toch zoo vol van teeder neigen
en zoo graag tot elkander ingekeerd’.

[De arbeiders dringen zich aan den trog]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De arbeiders dringen zich aan den trog
der kennis, en eten ze, ach, zoo graag,
hoe talrijk zijn ze, en leeg is hun maag,
hoe slobbren ze allen aan het karig zog.

Ze zijn hongrig, ze zijn slank en niet log,
ze zijn vurig, hongrig, ze zijn niet traag,
ze dringen, - o dat het er komen mog,
het volk, en eten zich zat alle daag.

Hoe heerlijk is het een van 't volk te zijn,
zoo gretig naar kennis, zoo slank van lijve,
zoo dorstig naar geluk, zoo hongerig.

Een zoon van 't volk wil ik zijn en blijven,
met hen strijden, en tusschen hunne rijen
dringen naar 't voêr zooals een mager big.

Violenbed

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Het heele perk was vol: je zag geen zand.
De paarsen leken ernstige oude heertjes,
De bruinen glanzend-moll'ge, goed'ge beertjes,
De gelen pluimen van een goudfazant;

En massa's witten stonden om de rand,
Zoo wit als vlinders of als duiveveertjes,
Net roomsche kindertjes in Pinksterkleertjes,
Die om iets heiligs heen staan, hand in hand. -

Verwilderd is 't, deels plat, deels uitgeschoten,
Zoodat ik - 'k zie ze nog - die mooie grooten
In de verschrompelden nauw'lijks herken;

Maar even lang als toen sta ik te kijken:
Ze deden goed hun best; 't mag nu niet lijken,
Alsof 'k voor 't vroeger moois ondankbaar ben.

Uit de Rubaijat 10

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De wereld gaat en gaat, als lang na dezen
mijn roem verging, mijn kennis hooggeprezen.
Wij werden vóór ons komen niet gemist,
na ons vertrek zal het niet anders wezen.

Virgo

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij is aan Allahs engelen gelijk.
'k Verbaas mij soms dat zij op aarde leeft.
Zelfs als zij 't hevigst in mijn armen beeft,
Voel ik nog vaak haar boven mijn bereik.

Haar lijfje is soms licht als een libel
Die over 't water, het niet rakend, zweeft,
Soms witter dan de lotus die beleeft
Zijn laatst bestaansuur in een heilge wel.

Toch is ook zij een vrouw en een slavin:
Zij laat zich 't liefst door slanken Agmad streelen,
Maar de vette vizier krijgt ook zijn zin,
Met praalgewaden en met pronkjuweelen.

LXX. Aan Mathilde

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Aanbidt de mensch een afgod hem gelijk?
'k Aanbad. Gij hebt mij tot u opgeheven,
En 't arme hart werd duizend levens rijk:
Want, waar ik leven zag, schonk ik mijn leven;

En voor uw blik nam engte en tijd de wijk, -
Driest moest mijn ziele in de eindeloosheid zweven,
En rustig werd ze als 't blauwe hemelrijk,
Waarachter duizend starren wentlend streven:

De vogel zweeft, en zingt, wanneer hij ziet
Ter vlucht omlaag, waardoor hij 't hart voelt treffen,
En zucht, en traan, en blijde lach wordt lied:

Zoo zong ik, wat verblijdde of heeft gesmart...
Mathilde! ik ween van weelde bij 't beseffen:
Ik drukte in u een ideaal aan 't hart!

[Ik ben met u alleen, o Venus, felle star]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ben met u alleen, o Venus, felle star.
En, waar 'k vergeefs in mij uw stralend gloeien zoeke,
blijft leêg mijn marrend harte, en bar.

Mijn harde mond is strak aan beiden starren hoeke.
Geen vraag. En zelfs wat 't eerst me naêrt en 't laatste scheidt:
zelfs àngst en komt mijn ijlt' bezoeken.

Ik ben met u alleen, mijn oogen droog en wijd;
terwijl de wijde nacht welft mijn verlaten kilte
naar uwe gloeiende eenzaamheid.

- De venstren blind, de kaemren naakt en ijl de dilte;
het huis eens beedlaars, onbetreên en haveloos:
aldus mijn ziel in 't land der Stilte;

alwaar ge, alleen ten hemel-tuine een helle roos,
een vurig-felle roos in Stilte's donkren lande,
staêg-noodend waakt en blaakt, altoos;

en ik, met de armoê van mijn hoofd en van mijn handen,
in de armoê van mijn hart ontbere, leêg en bar,
zelfs de arme vreugd van eenzaam branden...

De jongen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Hij zat in nachtgoed voor het raam en liet
Willoos het hoofd hangen op het kozijn -
Hij zag den landweg langs de heuvels zijn
Kronkel wegtrekken naar het blauw verschiet.

Hij dacht weer aan den ouden vreemdeling
Die 's middags in het herbergtuintje sliep -
Zij stoeiden om hem heen, en iemand riep
Hem wakker, en hij zat dwaas in hun kring.

Zijn verre blik zwierf langs hun oogen weg,
Hij zei: - (zijn baard was om den glimlach grijs)
‘Jongens, het leven is een vreemde reis,
Maar wellicht leert een mensch wat onderweg.’

Toen was het of een deur hem open woei
En hij de verten van een landschap zag,
Hij zag zichzelf daar wand'len in een dag
Zwellend van zomer en van groenen groei.

De weg buigt om en men keert nooit terug -
Hij kon zijn hart als voor 't eerst hooren slaan,
Hij heeft zijn schoenen zacht weer aangedaan
En sloop door 't tuinhek naar de kleine brug.

Nu gij ver wegzijt

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Nu gij ver wègzijt, komen al de nachten
Sluipen door schemerstraat, arm en gehavend,
En zij die vroeger zielsverblijden brachten,
Beedlen aan dichte deur in laten avond.

En als ik stille paden wandel, loopen
Dagen mij na met uitgestoken handen,
Dat 'k voor mijn goud hun poovren praal zal koopen,
Prijzend hun waar met stemmen van ellende.
Maar als een spreekt van u of noemt uw naam,
Als ik een balling uit dat land regaal
Waarover gij heerscht, zitten we uren saam
Pratend van u aan rijk herdenkens maal;
Needrig-aandachtig luister 'k aan zijn voet,
En leid hem uit zooals men koon'gen doet.

Marc groet 's morgens de Dingen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag

Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn

Dood! dacht ik...

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Dood! dacht ik, maar Gij zeidet: ,,Leven!”
Och, waarom moet ik leven, Heer!
„Wijl Ik uw laten bloei begeer,
Rozen, die op Mijn adem beven.

Ik wil u dwingen om te geven
Bloeds zware donkerpaarse pracht.
En door het glanzen van den nacht
Zal ’t geuren van hun gloeien zweven.”

O God, wat is dit nutteloos.
Wat baat een afgemeten poos
Van aardschen bloei en oogverrukken !

Toen zeidet Gij, en ’t was zoo zoet,
Of Uw Gelaat glansde in mijn bloed:
„Zal Ik niet zorgen voor het plukken ?”

Bij de dood van een kind

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij kwam een poos en zag met open oog
De wereld aan.
Toen is zij heengegaan.
Wij wisten nooit wat haar het meest bewoog.

Soms is het of een kind
Verdwaald is naar dit Leven.
Het gaat alsof het zich bezint,
En denkt: waar is mijn vroegre huis gebleven?
Wie weet of ik het straks niet vind.

De vooruitgang

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij komen los en niets zal hen weerstreven:
van de paleizen kraait hun rode haan,
uit alle krotten bloeit een rode vaan,
de burgers smelten en de goden beven!

Voor zoveel botten, spieren, zweet, ruim baan!
Dit is de mensheid, aan zichzelf ontheven;
wie nu niet sterft, ontvangt het nieuwste leven;
zij zijn de wereld, niets kan hen ontgaan!

En uit hun vrouwen met cementen kaken
komt (vide Marx) dan nog de Nieuwe Mens,
wel met een sexe, een soort van ziel, een pens -
maar gelijkvormig zullen zij hem maken!

Tot in de brei van 't collectief gedrens
de neo-burgers revolutie braken.

Tweede voorschrift

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Wie kent zichzelf?
ga zitten in een nieuw gewelf
en neem een korte, scherpe stift
die voor de drift en 't vliegend weer
van het gevoel niet aanstonds zwicht;
die wachten kan tot 't vergezicht
en 't donker landschap van de ziel
naar alle zijden openligt
onder het koopren avondlicht.
en als dan vogels zonder tal
zijn neergestreken in uw dal,
ga dan op reis, en laat uw
schaduw achter in de zaal.
vertel geen mensch het doel van uwe reis;
hoevelen onzer zijn al niet bezweken
door 't heilloos en voortijdig spreken
van Londen en Parijs -
vertrek, verdwijn spoorloos naar nieuwe streken.

wees van binnen vuur, van buiten ijs.

[Ik ook heb dit mijn vrouwehart]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

‘Ik ook heb dit mijn vrouwehart, dit teere
breekbare ding, dat elke toon doet trillen,
gevoerd in 't strijdperk waar vijand'ge willen
in stalen pantser elkander braveeren.

Ik ook heb midden in rumoer'ge sfeeren
de koorts van heimwee door mij voelen rillen
naar het omslotene en veilig-stille
gebied waar ik toch niet kon wederkeeren.

Ik ook heb d' ingeboren schroom gedreven
terug, en schuwheid in mij zelf verwonnen,
die altijd opkwam, altijd onderdrukt.

Ik ook ben al in jeugd vol moed begonnen
mij bereid te maken voor 't nieuwe leven -
en ook mij is het nooit geheel gelukt’.

[Het socialisme het is een eikeltje]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Het socialisme het is een eikeltje,
het is een ster van uit de vert gevallen,
het is een kindsdroom die tot waarheid werd,
het geluk gouden, plotsling met een vaart
op aard gekomen, en daar uitgebreid
tot een zonnig en weeldrig gebouwd net.
Het is de droom van het verleden. Aan-
schouwen we 't, en zien 't verwonderd aan.
Het is de droom der toekomst, en wij staren
het gretig aan loopende door de golven.
Het is het schoonste van het heden, omdat
het in het heden leeft, als wordend kind,
als alles nog alleen hoop is, alleen
liefde. - Het is het jonge eikeltje
in de hand van een kind.
Het is de teere schat van vader en van moeder,
gedragen in haar buik, door hem gemaakt,
beide nog zoo jong, maar 't kind nog veel jonger.
De arbeider is de jonge vader en
de arbeidster de jonge moeder.
Het socialisme is 'n eikeltje, 'n klein kind.

[Gods wijze liefde had ’t heelal geschapen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gods wijze liefde had 't heelal geschapen:
vol lente, net als de appelbomen bloeien;
weldadig-groen liet voor het vee Hij groeien
het gras, voor ons doperwtjes en knolrapen,

't varken om spek en ham, om wol de schapen,
om boter, kaas, melk, leer, vlees, been de koeien;
waar steden zijn, liet Hij rivieren vloeien;
het zonlicht spaarde Hij uit, als wij toch slapen.

De sterren schiep Hij, om de weg te wijzen
aan brave kooplui op stoutmoed'ge reizen;
Hij schiep kaneel, kruidnagels, appelsientjes,

het ijzer voor de ploeg, het hout voor huizen,
Hij schiep het zink voor waterleidingbuizen,
en 't goud voor ringen, horloges en tientjes.

Zwervenszat

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

't Meest in nachten als de maan haar stralen
Koud en lusteloos door 't ruim laat dalen,
Ben ik radeloos en denk: ik zal maar ergens
Zwak en zwervens-
Moe mij laten vallen in het zand,
Zoo voorover en mij wat bedekken
En dan blijven liggen tot mij een komt wekken,
Deernis koestrend op komt rapen
En zoo niet, dan blijf ik slapen.

Maar ik weet dat ik toch voort zal trekken,
Al is uit mijn alles niets geworden,
Al ben ik allengs verworden
Van een sluwen doelbewusten vos
Tot een van die schapen die maar dwalen
Heide en heuvel over, enkel los
Omdat hen de wolf nog niet kwam halen,
Terwijl toch de trouwe hond in 't bosch
Lang al is verdwenen en de
Goede herder zwijgt in zeven talen.

Waarom blijven leven zonder tros,
Alleen, eenzaam zwervende?

Iris

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ben geboren uit zonnegloren
En een zucht van de ziedende zee,
Die omhoog is gestegen, op wieken van regen,
Gezwollen van wanhoop en wee:
Mijn gewaad is doorweven met parels, die beven,
Als dauw aan de roos, die ontlook,
Wen de dagbruid zich baadt en voor 't schuchter gelaat
Een waaier van vlammen ontplook.

Met tranen in 't oog, uit de diepte omhoog,
Buig ik ten kus naar beneden:
Mijn lichtende haren befloersen de baren
En mijn tranen lachen tevreden:
Want diep in zee, splijt de bedding in twee
Als mijn kus de golven doet gloren...
En de aarde is gekloofd en het lokkige hoofd
Van Zefier doemt lachend te voren.
Hij lacht... en zijn zucht jaagt, mij arme, in de lucht,
En een boog van tintlende kleuren
Is mijn spoor, als ik wijk naar het droomerig rijk,
Waar ik eenzaam om Zefier kan treuren.
Hij mint me als ik hem..., maar zijn lach, zijn stem,
Zijn kus... is een zucht: wij zwerven
Omhoog, omlaag; wij willen gestaâg,
Maar wij kunnen nòch kussen, nòch sterven. -

De sterveling ziet mijn aanschijn niet,
Als ik uitschrei, hoog boven de wolken,
En de regenvlagen met ritselend klagen
Mijn onsterflijken weedom vertolken.
Dan drenkt mijn smart het dorstende hart
Van de bloem, die smacht naar mijn leed,
En met dankenden blik naar mij opziet, als ik
Van weedom het weenen vergeet.
En dán verschijn ik door 't nevelgordijn,
Dat mijn Zefier verscheurt, als hij vliegt -
Somber gekromd... tot de zonneschijn komt
En op 't rag mijner wieken zich wiegt.
Dan zegt op aarde, wie mij ontwaarde:
‘De goudene Iris lacht!’...
En stil oversprei ik de vale vallei
Met een gloed van zonnig smaragd. -

Mijn handen rusten op de uiterste kusten
Der aarde, als, in roerloos peinzen,
- Eén bonte gedachte - ik mijn liefde verwachte...
Die mij achter de zon zal doen deinzen.
'k Zie 's nachts door mijn armen de sterren zwermen
En het donzige wolkengewemel,
En de maan, die mij haat en zich koestert en baadt
In den zilveren lach van den hemel. -
Mijn pauwepronk... is de dos, dien mij schonk
De zon, om den sterfling te sparen,
Wien mijn lichtlooze blik zou bleeken van schrik
En mijn droeve gestalte vervaren.
Nu omspan ik den trans met mijne armen van glans,
Tot mij lokt Zefier's wapprend gewaad,
En ik henenduister naar 't oord, waar de luister
Der lonkende zon mij verlaat. -

Ik ben geboren uit zonnegloren
En een vochtige zucht van de zee,
Die omhoog is gestegen, op wieken van regen,
Gezwollen van 't wereldsche wee. -
Mij is gemeenzaam, wie even eenzaam
Het leven verlangende slijt,
En die in tranen zijn vreugde zag tanen...
Doch liefelijk lacht, als hij lijdt!

[Zegen deze' avond, God: ons handen rusten]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zegen deze' avond, God: ons handen rusten;
en, kenden onze leden 't kleed der vreemdste lusten
en ons verlangen 't pad van de' ongewoonsten waan:
tháns zijn onze oogen moede als van wie sterven gaan...
- Stil-wegend staat Uw leve' op de onbewogen blaên;
om iedren boom-gaard gaat de vrede van Uwe oogen;
en wij, die elke vrucht in onze handen wogen
en láchten, zijn als vreemdelingen, die gebogen
onder Uw vrede en 't leven Uwer oogen staan...

Zegen deze' avond, God... In iedre voren
laat het gebaar van Uw meêdoogen rústig zaad;
uit Uwe liefde is kalm een rozen-meer geboren;
Uwe genade laat de zon meewarig gloren;
en in mijne oogen brandt de vreê van Uw gelaat...
- En wij zijn treurig, God, al liet Ge dalen
om de oude plooiën van ons wegend drift-gewaad,
zoeter dan ooit een liefde om ons haar teêrheid laat,
de teêre goedheid van Uw warende avond-stralen...

Zegen deze' avond; zégen, God. Wij zullen zwíjgen.
- Gelaten en verzoend in de avond-zoete dood,
zal onze torve zin naar Uwen boezem zijgen
gelijk een slaap-zwaar kind ten zaal'gen moeder-schoot.
Zegen... Uw rust zweeft, zeegnend, om gebogen twijgen
die wiegen, naar de slaap der vooglen aedmend gaat.
Zegen... De zuivre nacht zal om ons leven stijgen,
en U-waarts de eenzaamheid van onze dagen neigen,
als naar een dag van weelde een rust'ge dageraad.

Het bruidje

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zusters, wanneer uw kleine zuster trouwt,
Windt om haar kruin een krans van marjolijn,
Zorgt dat de oranjebloesem huiv'rend zijn
Tranen van vreugde langs haar schouders dauwt.

Ziet, achter haar ligt het eenvoudige huis
Tusschen bloemperken op een groenen heuvel:
Ziet in de kamer de gedekte tafel
En boven 't witte bed het houten kruis.

Dé dag is windeloos en beeft omhoog
Bij gindschen wijnberg waar de bruiloft danst -
Zij blijft stil op den voorgrond, maar er glanst
Een blank licht luist'rend in haar vochtige oog.

Want levens overvloed heeft tot den dood
Haar hart ontroerd. Nu gaan de bloesems vallen,
En haar onzegb're weemoed vouwt de smalle
Handen op het geheim van haren schoot.

Eenzame nacht

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Uw oogen waren er niet,
Uw stem was zoo ver, zoo ver,
Het was een avond zonder lied,
Nacht zonder ster.

De stilte was zoo diep, zoo groot,
Boven en onder en overal,
Dat iedre windeval
Moest brengen dood.

Mijn ziel was als een bloem naar u
Grootopen,
Weerloos als doodschaduw
Ze had beslopen...

Hoe heb ik wreed verstaan
In éen stil even
De pijn van te vergaan
Uit dit schoon leven.

Polonaise

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik zag Cecilia komen
op een zomernacht
twee oren om te horen
twee ogen om te zien
twee handen om te grijpen
en verre vingers tien
Ik zag Cecilia komen
op een zomernacht
aan haar rechterhand is Hansje
aan haar linkerhand is Grietje
Hansje heeft een rozekransje
Grietje een vergeet-mij-nietje
de menseëter heeft ze niet gegeten
ik heb ze niet vergeten
ei ei ik en gij
de ezel speelt schalmei
voor Hansje en voor Grietje
Hansje met zijn rozekransje
Grietje met haar vergeet-mij-nietje
zijn langs de sterren gegaan
Venus is van koper
de andere zijn goedkoper
de andere zijn van blik
en van safraan
is Janneke-maan
Twee oren om te horen
twee ogen om te zien
Twee handen in het lege
en verre vingers tien

De zin van het rijm

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Geheimen heb ik vaak, en klaar, gesproken
En leg nu in dit klaarste 't grootst geheim:
In paring en omarming van het rijm
Liggen verlangen en geluk verdoken.

En wordt de binding schijnbaar opgebroken,
Ge weet toch dat ik van verlangen zwijm :
Eer ge kunt spreken wordt de korte vlijm
Van de angst door nieuwe omcirkeling gewroken.

Een beetre vorm vonden de minnaars niet,
De dichters die de pols van 't leven vonden
In 't zoete klinken van hun rijmend lied.

Hun woorden waren 't kloppen van hun wonden
En zelfs het oopnen van een nieuw verschiet
Werd door hun kunst aan de oude kim verbonden.

Wandeling zonder maan

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De grote mensen zijn naar bed gegaan.
Mijn lieve kind, wij zouden kunnen lopen
om 't huis, door 't donker, maar het hek staat open,
de straat op, onder een lantaren blijven staan.

Wij zouden kunnen zoeken naar de maan,
die als een spelbreker opeens is weggekropen.
Dit licht volstaat? maar 't trekt muskieten aan!
Kom mee, een voorraad caramellen kopen.

Een grote voorraad, groot voor wel twee uren.
't Is lang, twee uren, kind. Zou ooit wel duren
een vreugde langer? 'k Stel de vraag met pijn.

Dit zoete smelten op de tong moet sussen
de brand van onze lippen, want wij zijn te klein,
nietwaar, kind? om elkaar, twee uren door, te kussen.

Herinnering aan Holland

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

[Heer, tusschen ons in leefden vele zonen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Heer, tusschen ons in leefden vele zonen
van 't Oude Volk, zij zongen onvermoeid
hun levenslied ons voor vol warme tonen,
zij waren allengs met ons saamgegroeid

tot één gemeenschap... Zij worden geschonden,
de naakte levensgrond wordt hun ontroofd,
men vangt ze, bindt ze; zij worden gezonden
daarheen, waar snel de levensvlam uitdooft

of met geweld de toorts wordt stukgeslagen
tegen de rots... Bloed stijgt ons naar de wangen
van schaamte, dat we dit siddrend verdragen,

dat w' ons niet kunnen, ons niet durven wage' om
hen los te rukken uit die scherpe tangen
en enkel staan, meewarig en verslagen.

[O dichters, ziet ge niet dat hier de bron]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

O dichters, ziet ge niet dat hier de bron
is van het drama, en het heldendicht,
en de lyriek, dat alle poëzie
uit de wel der toekomst te scheppen is?
En schilders, ziet ge niet de helle kleuren
van de oogen die zich diep hebben gedoopt
in de toekomst, die 't heden hebben gezien
zoo diep, dat ze de toekomst zagen, en
die uit het werklijke den blik opslaan
vol van het klare diepe toekomstlicht?
Zoodat het in hun klare oogen droomt
als achter zonnemiddag donker bosch.
Ziet ge de wereld niet in menschenoogen,
als achtergrond, die veel meer, veel meer is
dan 't klare vóór, waardoor dit vóór eerst wordt
diep en schoon en mysterieus ernstig?
En muzikanten, hoort ge niet de hoop
en de liefde en de broederschap, dof
nog, maar toch. Hoort ge niet de Vrijheid met
haar kinderstem, zooals ze nog nooit klonk?

Gemakk’lijk lig ik in mijn leuningstoel

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Gemakk'lijk lig ik in mijn leuningstoel
naast 't rode pluche van zonnig tafelkleed;
Plancks quantenleer zou 'k lezen, maar 'k vergeet
van mijn hier-zijn 't hoogst wetenschapp'lijk doel:

want 'k zie een tulpenveld, vol gekrioel
van lichte en donkre vlammen; eer ik 't weet,
silhouetteert mijn hand een haas, die eet
met mumm'lend mondje van het vlamgewoel;

en 't voorvlak van een doosje lucifers
lijkt net een rechthoek hyacintenblauw,

met vage zilverglanzen, alsof vers
waasde over 't veld de voorjaarsmorgendauw;

en 'k schrik, van wat ik plotseling denk, pervers:
tulpen zijn rood, filosofie is grauw.

Japansche danseres

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij was zoo tenger dat het wijd gewaad
Haar eerder hulpeloos dan grooter maakte,
Zoo kinderlijk alsof het smal gelaat
Onder de zware wrong zoopas ontwaakte.

Maar toen de fluiten gilden, trommen trilden
En gong bonsde, wierp zij zich in den strijd;
't Was of zij even aarzelde, even rilde,
En toen - een ruk, een zwaai, zij was bevrijd.

Als een samurai met een smallen degen
Snel schermend honderd vijanden weerstaat,
Hield zij een heir van booze geesten tegen,
Was Foedsji-puur haar dans, machtloos het kwaad.

Maar toen woest-plotsling de muziek verstomde,
Alleen de fluiten nog geklaag aanhielden,
En zich de nacht over den tempel kromde,
De luide bijval loutre stilt' vernielde,

Werd zij weer needrig, tenger, slank en vloog
Nog eenmaal op en stond dan, bijna brekend,
Alleen de armen hield zij nog omhoog,
En boog het hoofd, als om vergeving smeekend.

[Ten tragen heuvel-flank waar trouwe schaâuwen valen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ten tragen heuvel-flank waar trouwe schaâuwen valen
hangt, als een draal'ge schapen-kudde, een waarge smoor.
En 'k voel, bezonke' in mij, 't geslonken dage-dalen,
en schouw in milde zekerheid de misten door.

Safranig komt de maan mijn schaemle vreugde vermeêren;
gemeerd is alle zorge...
- En 'k leun ten deur-post aan:
daar binnen al mijn hoop, mijn liefde en mijn regeeren;
hier buiten niets, o nacht, dan in uw schoot vergaan...

Het oude huis

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De kamers waren donkerder geworden,
Maar geen ding van zijn eigen plaats gezet,
En aan den wand, tusschen de blauwe borden,
Hing in ovalen lijstje het portret.

Zie de avond ernstig door het raam inkijken,
Het oude huis ruischt van muziek en zang -
Een stoet van bloemen gaat dalen en stijgen
Rondom waar moeder is, op het behang.

Moeder, ik ken je nog: je zacht gelaat,
De rimpeltjes om je gestorven oogen -
Zing weer van God, die altijd naast ons staat -

Ik heb zoo lang naar het portret gekeken
Dat de oogen glansden en haar mond ging spreken,
En 'k hoorde vleugels, die door 't huis heen vlogen.

Sonnet XXXVI

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ben Slaaps slaaf: hij is mijn eenig heer.
Want al mijn werken in 't schel daglicht is
Om dat éen gaaf goudstuk vermoeienis,
Dat, als ik nederzit aan avondveer,
Ver over effen schemering bezweer'
Zijn riemloossnelle boot die lijngewis
Mij door veel vreemder droomen wildernis
Stuur' tot Uw levend-dood ver-na verkeer.

Ik bied hem willig oogen beî te binden
Met blinddoek van verinnigend gezicht,
En tracht niet buiten hem den weg te vinden
Naar de'engen spiegel die de ziel weêrlicht
Zoo diep dat Gij uit dagegraf en wade
Eén droomuur dwaallicht langs zijn schemerpaden.

Oppervlakkige Charleston

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Als je van het meisje van Milwaukee houdt
van het meisje houdt
van het meisje van Milwaukee houdt
- van de nacht vallen de sterren veel
en blijven aan de huizen hangen
Batschari Zigaretten Batschari Zigaretten
Sarotti ist so süsz und schön -
Als je van het meisje van Milwaukee houdt
schaak ze in een ford schaak ze in een ford
de vader die is dominee
de broer die woont te Chicago
in Oklahoma woont de olieoom
en je sienjaal een saksofoon
schaak ze in een ford schaak ze in een ford
de negers hebben dikke lippen
de negers hebben dikke rode lippen
Je voert je bruid naar Texas heen
in Texas woont een dominee
in Texas woont een goeie dominee
en je sienjaal een saksofoon
in Texas woont een dominee
Je voert je bruid naar Texas heen
Je stuurt een telegram naar Chicago
de nacht is klaar
en morgen ben-je miljoenair
dan vin-je de methode
de maan als lichtreklaam
Als je van het meisje van Milwaukee houdt
schaak ze in een ford - rem niet rem niet -
Je voert je bruid naar Texas heen
de negers hebben dikke lippen
de negers hebben dikke rode lippen
en alle dominee's zijn goed
Als je van het meisje van Milwaukee houdt
van haar houdt
ram rem de trem
ram rem

De wielrijder

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Langs alle wegen
Gaan we op ons rad.
De dwaze drentelt,
De wijze wentelt,
Wentelt zijn rad.
Vlug opgestegen
Beweegt zijn voet
Den enen trapper,
Dan d'andren rapper
Zijn andre voet.

Langs lange lijnen
— De hand aan 't stuur —
En brede bogen
Komt hij gevlogen
Op wiel en stuur.
Velden verdwijnen,
Bos, dorp en stad,
En belleklinkend,
De naven blinkend,
Tart hij de stad.

In volle teugen
Drinkt hij de lucht.
Poriën en ogen
Straalden en zogen
't Licht en de lucht.
Zorg en geheugen
Zwond in zijn spoed, —
Snel zonder vleugels,
Vast zonder teugels,
Draagt hem zijn spoed.

De zee

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

‘Wie schrijft, schrijv' in den geest van deze zee
of schrijve niet; hier ligt het maansteenrif
dat stand houdt als de vloed ons overvalt
en de cultuur gelijk Atlantis zinkt;
hier alleen scheert de wiekslag van het licht
de kim van het drievoudig continent
dat aan ons lied den blanken weerschijn schenkt
van zacht ivoor en koolzwart ebbenhout,
en in den dronk den geur der rozen mengt
met de extasen van den wingerdrank.
hier golft de nacht van 't dionysisch schip
dat van de Zuilen naar den Hellespont
en van Damascus naar den Etna zwierf;
hier de fontein die naar het zenith sprong
en regenbogen naar de kusten wierp
van de moskee, de tempel en het kruis.
hier heeft het hart de hooge stem gehoord
waardoor Odysseus zich bekoren liet
en 't woord dat Solon te Athene sprak;
en in de branding dezer kusten brak
de trots van Rome en van Babylon.

zoolang de europeesche wereld leeft
en, bloedend, droomt den roekeloozen droom
waarin het kruishout als een wijnstok rankt,
ruischt hiér de bron, zweeft boven déze zee
het lichten van den creatieven geest.’

1939

Voorbij

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Het is voorbij. Bloesemdroomen verstoven;
korte papavervlam te niet gedaan,
niet één belofte in vervulling gegaan:
het ooft valt af, de aangevreten schoven

verrotten in de half-gevulde schuur.
De hemel biedt geen zicht naar klaarder sferen:
hij is een deksel, die het jubileeren
afsluit van de ongerepte natuur,

het licht afsnijdt van de stinkende aarde,
die geteisterde, verdoemde planeet,
waar rottend lijkenveld wordt elke gaarde,
waar uit opstijgt aldoor het wilde dreunen
van ontploffingen, der gewonden kreunen
en hun hartverscheurende stervenskreet.

[O klaar, klinkklaar Holland van water en lucht]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

O klaar, klinkklaar Holland van water en lucht,
O grijs België, zonnig Korenland,
Frankrijk, woest Spanje, lachend Italië,
O steunend Rusland, en 't verdeelde land
in vijf en zesspalt, en sterk Skandinavië,
en burcht in zee, England, schaart u om Duitschland,
de zwarte diamant van bewustheid.
En leert van zijn arbeiders hoe er moet
gebroken worden het kapitalisme.
O strale van daar uit het socialisme
in ons, en worden wij die gloed van parels,
waardoor eenmaal het socialisme opstijgt,
en alle nevel wegtrekt, alle stank
van 't kapitaal. Heersche de gouden vrijheid.

[Ik sprak enthousiast over ’t Parthenon]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik sprak enthousiast over ‘t Parthenon,
hoe ‘t op verende berg zweefde, als een blank
snaarinstrument, dat door zijn zuilen, rank,
de wereldlucht tot aan de horizon

maakte tot één akkoord van marmren klank -
toen plotseling een draaiorgel begon
door de open deuren, dwars over ’t balkon,
te spugen zijn kwijldraderig gejank.

En ‘k dacht: Ja, Brahman is de Kunstenaar:
Hij, Shakespeares voorbeeld, zet vlak naast elkaar
het hoogverhevene en het laagkomieke.

En wat in Cyrano de Bergerac
de bakker zei, toen men zijn glaswerk brak,
dacht ik: Il casse tout, c’est magnifique.

In Nederland...

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er steeds zijn lusten reven,
Ter wille van de goede buren,
Die gretig door elk gaatje gluren.
'k Ga liever leven in de steppen,
Waar men geen last heeft van zijn naasten:
Om 't krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen,
Geen vos zijn tred verhaasten.

In Nederland wil ik niet sterven,
En in den natten grond bederven
Waarop men nimmer heeft geleefd.
Dan blijf ik liever hunkrend zwerven
En kom terecht bij de nomaden.
Mijn landgenooten smaden mij: ‘Hij is mislukt.’
Ja, dat ik hen niet meer kon schaden,
Heeft mij in vrijheid nog te vaak bedrukt.

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er altijd naar iets streven,
Om 't welzijn van zijn medemenschen denken.
In het geniep slechts mag men krenken,
Maar niet een facie ranslen dat het knalt,
Alleen omdat die trek mij niet bevalt.
Iemand mishandlen zonder reden
Getuigt van tuchtelooze zeden.
Ik wil niet in die smalle huizen wonen,
Die Leelijkheid in steden en in dorpen
Bij duizendtallen heeft geworpen...
Daar loopen allen met een stijven boord
- Uit stijlgevoel niet, om te toonen
Dat men wel weet hoe het behoort -
Des Zondags om elkaar te groeten
De straten door in zwarte stoeten.

In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerloozen gekweld,
Nooit wordt zoo'n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord.

[Ween aan mijn borst den schat der tranen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ween aan mijn borst den schat der tranen
die rijk me maken van uw leed,
ik die van wankelende wanen
als gij het talmend smeeken weet;

ik die, mijn kind, op andren schouder
om eendre vreeze heb geschreid,
maar van elke onmacht oud en ouder,
weêr om een nieuwe hope lijd;

ik die het goud van alle transen
voor de asch van oude zonnen ken,
maar van elk glorend morgen-glanzen
de huiverende minnaar ben...

Ween uwe tranen, lange en lijze,
die van uw lijden rijk me maakt:
straks ziet ge in 't oog des levens-wijzen
hoe steéds de wanen-lampe waakt...

Het souper

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

't Werd stil aan tafel. 't Was of wijn en brood
Werd neergeslagen uit den greep der handen.
De kaarsvlam hing lang-wapperend te branden
En 't raam sprong open door een donkren stoot.

Als water woelden in den nacht de landen
Onder het huis; wij voelden hoe een groot
Waaien ons aangreep, hoe de wieken van de
Vaart van den tijd ons droegen naar den dood.

Wij konden ons niet bij elkaar verschuilen:
Een mensch, eenzaam, ziet zijn zwarte eenzaamheid
Dieper weerkaatst in de oogen van een ander -

Maar als de winden langs de daken huilen,
Vergeet, vergeet waar ons zwak hart om schreit,
Lach en stoot glazen stuk tegen elkander.

[Een vijand blijkt op wien gij meest vertrouwt]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Een vijand blijkt op wien gij meest vertrouwt,
Als van nabij uw oordeel hem beschouwt.
Beter voorshands niet veel met vrienden wezen:
Alleen van ver zijn menschenwoorden goud.

Berceuse Nr. 2

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Slaap als een reus
slaap als een roos
slaap als een reus van een roos
reuzeke
rozeke
zoetekoeksdozeke
doe de deur dicht van de doos
Ik slaap

Tot de sluiters van grenzen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Omdat gij andre talen spreekt
En muren om uw staten bouwt
En op uw sterk geweld betrouwt,
Waan daarom niet
Dat ge mijn orde breekt:
Want de aarde is mijne en tot het verst verschiet
Draag ik mijn woorden
Van Zuid naar Noorden,
Van Oost naar Westen
Vrij als de wind:
Talen noch vesten
Kunnen mij tarten
Die alle harten
Doordring en bind.

Ik woonde aan de akkerlanden
Tussen de bloemenvelden
Op duin aan zee.
Ik zag hoe treinen snelden
Waar avondsteden brandden —
Ik zocht ze en reisde mee.
En toen zich grenzen sloten
Zond ik tot mijn genoten,
Toen en voortaan,
Enkel de modulatie
Van 't lied dat iedre natie
Lokt tot verstaan.

*

Zoals ethergolven mensen-adem
Door de ruimte dragen,
Zodat zelfs een fluistring de aarde omvadem,
Zo de melodie die eenmaal aangeslagen
Zonder stilstand en alleen door haar behagen
Harten raakt en monden
Die haar verkonden.

*

Ik op mijn dorp, ik op dit grensdomein
Van 't vasteland, erken geen lijn
Die de aarde in stukken deelt.
Er is geen staatsgod en geen volksprofeet
Die mij een slip van 't nadeloze kleed
Van de aarde ontsteelt.

*

En zoals de aarde is, zo de tijden.
Eeuw aan eeuw
Kwamen ze met de drift van hun belijden,
Hun juichtoon en hun noodgeschreeuw.
Elk van hen bracht zang en bouw,
Elk zijn onafwendbre ellende:
Ik die allen overschouw
En me aan hun gewoonten wende
Zwoer hun allen trouw,
Heb hun hulde toegebracht
Als tezaam mijn voorgeslacht.

*

Grieken en Joden
Hadden elk hun eigen rijk.
D'enen de scheppers van schone goden
Mensgelijk.
D'andren d'aanbidders van d'ene God
God van gebod
En hulp in 't strijden.
Tussen die beiden
Lag ons lot.
Uit Griekenland gewerden ons de gunsten
Van wetenschap en kunsten
En de vrije staat.
Israël stijfde ons vermeten
't Verkoren volk te heten
Wiens god zijn vijand haat.
Vrij-zijn en uitverkoren
Was tegen Alva's vanen
De ene ongescheiden leus.
Ook Milton's Cromwellianen
Kenden bij 't voorwaarts sporen
Tussen die twee geen keus.
Thans raakten ze uit elkander :
Na Goethe's griekse stander
't Verkoren volk van 't nieuwe rijk;
Maar toch nog dicht genoeg tezamen
Dat we als voorvaderlijke namen
Javèh niet enkel maar ook Zeus
Snijden onder 't Christen-kruis
In iedre Teutoburger eik.

*

Rassen! ach knapen,
Wat doet ge u vergapen
Aan 't ledig woord.
Al te vermetel
Zoekt ge in de ketel
Waar 't mengsel in brouwde
De rasheld die u bekoort.
Stel gerust iedre behuizing
Onder 't teken van de kruising,
Her- en derzijds vastgehaakt.
Want wanneer ge 't goed beschouwde
Is juist daardoor uw geslacht
Telkens weer tot kracht geraakt,
Tot nieuwe kracht gebracht.

*

Open uw grenzen.
Doe al uw dwaasheid weg.
Voeg u als bescheiden mensen
In het gemeenzaam overleg.
Wij zullen de aarde bouwen
Met u, met allen.
Laat dan uw bijlen in de stammen houwen
Van haat en bijgeloof, zodat zij vallen.

[De dag gaat open als een gouden roos]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De dag gaat open als een gouden roos;
ik sta aan 't raam en zend mijn adem uit,
het veld is stil, en nauwlijks één geluid
breekt naar het koepelblauw bij tusschenpoos.

En in mijn kamer, als een donkre doos,
waarvoor de parels hangen aan de ruit,
ga 'k heen en weer, tot waar mijn wandling stuit,
en ik bij donkren wand diep peinzend poos.

Ik heb 't gevonden, het menschengeluk,
al moest ik worden vier en dertig jaar
eer ik het vond, en ging veel trachten stuk
in spannend worstlen en ijdel gebaar.
Maar zoo zeker als daarbuiten de zon de
wereld befloerst, heb ik 't geluk gevonden.

Zo’n teer jong meisje!

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zo’n teer jong meisje! Ja, zo lief bedeesd,
zo kind! En dubbel grac’lijk, want ze is blond.
Ze houdt – zegt moeder – ook haar geest gezond,
omdat ze op haar raad goede boeken leest.

Ze kleurt, wanneer een heer haar groet, en vreest,
dat net zijn terrier met haar herdershond
zo raar gaat doen, twee poten van de grond,
neen maar! zo’n vies en onfatsoenlijk beest!

Louys – verraadt ze – kan haar niet bevallen,
wel Heine en Er, der herrlichste von Allen.

Ze haat, dubb’le afgunst, de mooie cocotte,
dweept met Don Juan en lacht om Don Quijote:

in schijnbare Artemis ligt op de loer,
hunkrend, demonisch, la bête d’amour.

En zooveel schande werd in liefdes naam

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

EN zooveel schande werd in liefdes naam
Met rein gelaat, gemeen gemoed bedreven,
Dat ik mij vaak genoeg voor liefde schaam
En walging mij belet om voort te leven.

Een felle blos, een bloedgolf stijgt naar 't hoofd,
Het wordt mij beurtlings rood en zwart voor oogen.
Ach, alles wat geluk is wordt geroofd,
Bevochten op almachtige gier en logen.

Maar voor een oogenblik bezinning keert,
Men weet weer de verrukklijke engel veil
Voor alles wat zij maar op aard begeert,
En reinheid zoekt weer in verdriet haar eenig heil.

[Ik ben u moe]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ben u moe. Gij hebt mijn traagste hoop vermoeid.
Waarom in mijden mond het bittre woord verhelen?
Te laat is me uwe liefde en te aarzelend ontbloeid
'dat nog begeerte ontblake en schrave door mijn kele.

Thans is het úwe lip die, open, beeft en smeekt;
't ontberen van úw blik die wendt naar weiger treuren;
- ach gij, die smeekend dees verzegelde urne breekt
en vindt van balsmen nog alleen wat draal'ge geuren.

Gij zijt, die staat, wier schroom het biedend woord weêrhoudt,
maar huivrend van uw lende' al slaakt de sluike banden.
Helaas, 'k zal in het licht, dat lenkend is, en oud,
alleen de weeke bleekheid zien van uwe handen;

want weet: ik kon op àndre borst, die niet weêrstiet,
eenzelfde wanen en dezelfde moeheid vinden...
- Waarom uw oog nog, dat me een late liefde biedt?
Ik laat den tragen draad van mijne dage' ontwinden,

want ik ben moe: gij hebt mijn treurig-traagsten waan
ter laatste hoop, ten laagsten ootmoed leeren deinzen...
- Wie zijt gij, vrouw, die draalt en niet voorbij wilt gaan?
Ik leef, die 't vréemde beeld der eigen min zie staan
ten kàlmen einder der herdenkende gepeinzen...

Con sordino

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Zij zei tot mij: ‘Je bent een prins in bed’.
IJsbloemen waren op het raam gesproeid.
Ons lichaam, tot ontbinding toe vermoeid,
Was tusschen koele lakens in-gebed.

De wereld is herboren na dit sneeuwen
En ik ben weer een kind na deze nacht.
Wees goed voor mijn eenvoudigheid, die zacht
Spreekt als een schilderij der middeleeuwen.

Zie achter dennen het kasteel uitsteken,
En aan den einder als een schuine balk
Het zonlicht op het vrome landschap breken!

Door 't weiland draaft een ridder met zijn lief:
Hij fluit de honden, en zij ziet den valk
Stijgen, die van haar handschoen zich verhief.

Alpejagerslied

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Een heer die de straat afdaalt
een heer die de straat opklimt
twee heren die dalen en klimmen
dat is de ene heer daalt
en de andere heer klimt
vlak vóór de winkel van Hinderickx en Winderickx
vlak vóór de winkel van Hinderickx en Winderickx van de
beroemde hoedemakers
treffen zij elkaar
de ene heer neemt zijn hoge hoed in de rechterhand
de andere heer neemt zijn hoge hoed in de linkerhand
dan gaan de ene en de andere heer
de rechtse en de linkse de klimmende en de dalende
de rechtse die daalt
de linkse die klimt
dan gaan beide heren
elk met zijn hoge hoed zijn eigen hoge hoed zijn bloedeigen hoge
hoed
elkaar voorbij
vlak vóór de deur
van de winkel
van Hinderickx en Winderickx
van de beroemde hoedemakers
dan zetten beide heren
de rechtse en de linkse de klimmende en de dalende
eenmaal elkaar voorbij
hun hoge hoeden weer op het hoofd
men versta mij wel
elk zet zijn eigen hoed op het eigen hoofd
dat is hun recht
dat is het recht van deze beide heren

La voyageuse

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

In Singapore is zij aan boord gekomen
Vlak voor 't vertrek, met dertig stuks bagage;
Den eersten nacht doorspookte ze al de droomen
Van een matroos, gemonsterd onder gage.

Hij stond des morgens 't wandeldek te wasschen
Nog half versuft, toen zij hem kwam verrassen
En raaklings langs hem in pyama ging
Die strak en soepel om haar heupen sloot,
Of in een ochtendkleed dat open hing
Haar opperst schoon mild aan zijn blikken bood.

Een steelsche glimlach heeft hem dol gemaakt.
Hij staat in 't donker op de hondenwacht
En ziet haar voor zich, wit en naakt,
Verlokkend in den nacht.

Ze is in Calcutta weer van boord gegaan.
Hij moest als wachtsman bij de gangway staan.
Over haar schouder wapperde haar sjaal
In de rukwinden als een smalle vlag.
't Was 't allerlaatste wat hij van haar zag,
Al heeft hij dag en nacht en nog een nacht gedwaald
Door de concessies waar zij wonen mag.

Hij wierp zijn waardloos boeltje op de steenen,
Hij had het leven zijn gelag betaald,
Is in de Chinese Town spoorloos verdwenen
En eindlijk uit den Ganges opgehaald.

[Ik droom uw droom]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik droom uw droom; gij droomt mijn droom. Wij beiden
we zijn alleen door ruimte, alleen door tijd,
we zijn alleen door wrok of vrees gescheiden.
Maar 'k weet dat gij moet lijden, daar ik lijd.

De dubble vaart van uwe hooge beenen,
de dubble zon van uw gescheiden borst:
gij zijt niet henen want ik ben niet henen;
uw holle mond droogt van mijn heeten dorst.

En ik, druk ik mijn vuisten in mijne oogen,
elk oog zal branden als wanneer uw zoen
tot eigen klaart hùn klaart had aangezogen,
hoe 'k ze ook alleen op ijlt zal opendoen...

Gescheide' in 't uur, gescheiden in de wijdte
gelijk de zee van 't zwerk gescheiden ligt.
Maar steeds zal 't zout mij van ùw drift doorbijten,
steeds blijft gij huivren van míjn heerschers-licht.

Het tuinfeest

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De Juni-avond opent een hoog licht
Boven den vijver, maar rond om de helle
Lamp-lichte tafel in het grasveld zwellen
De boomen langzaam hun groen donker dicht.

Wij, aan 't dessert, eenzelvige rebellen,
Ontveinzen 't in ons mijmerend gedicht,
Om niet, nu 't uur eind'lijk naar weemoed zwicht,
Elkanders kort geluk teleur te stellen.

Ginds, aan den overkant, gaan reeds gitaren,
En lampions, en zacht-plassende riemen,
Langzaam over verdronken sterren varen -

Zij zingen, nijgen naar elkaar en kussen,
Geenszins om liefde, maar om de sublieme
Momenten en het sentiment daartusschen.

Zelfmoord des Zeemans

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De zeeman
hij hoort de stem der Loreley
hij ziet op zijn horloge
en springt het water in

O engeitado

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik voel mij van binnen bederven,
Nu weet ik waaraan ik zal sterven:
Aan de oevers van den Taag.
Aan de gele, afhellende oevers,
Er is niets schooners en droevers,
En 't bestaan verheven en traag.

Ik bewandel 's middags de prado's
En 's avonds hoor ik de fado's
Aanklagen tot diep in den nacht:
‘La vida es inmensa tristura’ -
Ik voel mij al samensnoeren
Met de kwaal die haar tijd afwacht.

De vrouwen die visch verkoopen
En de wezens die niets meer hopen
Dan een douro meer, voor een keer,
Zij zingen ze even verlaten,
Door de galmgaten der straten,
In een stilte zonder verweer.

Een van hen hoorde ik zingen
En mijn kilte tot droefenis dwingen:
‘Ik heb niets tot troost dan mijn klacht.
Het leven kent geen genade,
Niets heb ik dan mijn fado
Om te vullen mijn leegen nacht.’

Ik voel mij van binnen bederven,
Hier heeft het zin om te sterven,
Waar alles wulpsch zwelgt in smart:
Lisboa, eens stad der steden,
Die 't verleden voortsleept in 't heden,
En ruïnes met roem verwart.

Ik word door dien waan betooverd;
Ook ik heb ontdekt en veroverd,
Die later alles verloor,
Om hier aan den tragen stroom
Bij het graf van den grootsten droom
Te sterven: ‘tudo es dor’.

[De dag schuift vóor den Dag gelijk een lucht vol rozen]

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

De dag schuift vóor den Dag gelijk een lucht vol rozen.
- Neen, blind uw blikken niet, want gij zult blíjven zien
door 't ijl gordijn van 't uur dat glijdt de prille, brooze
vereeuwiging van wat gij nimmer kent, misschien.

De zee verschuift de zee: haar diepte zal niet roeren.
Uw blik is blikken-vol, maar luikt op zich alléen
de vlucht'ge schoonheid van ontgoochelend ontroeren,
en gaat niet open dan op prismen van geween.

Verstar uw pijnlijk oog op beelden die niet rijzen:
een diamanten gruis dat heel den nacht verbrandt
kan in de woeling van uw duister niets bewijzen
dan, diep in u, een onbehouwen diamant.

Het steenen kindje

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Buiten de herberg waar we bleven
In 't oude stadje aan den Rijn
Begon des nachts muziek te beven.
Wij zetten ons, achter 't gordijn,
Met kandelaars op het kozijn:
Reizende muzikanten waren
Aan 't spelen op 't besneeuwde plein,
En bij hen stond een kind te staren -

Maar toen ik nader acht ging geven,
Was het de steenen cherubijn
Die zich, als smeltend losgeheven,
Had vrij gemaakt van de fontein -
De fluit hief in het maanlicht zijn
Roep tusschen rits'lende gitaren
En zwol terug in het refrein -
Het kind begon mij aan te staren -

Toen kwam het naar mijn venster zweven:
Ik voelde hoe zijn naakt en klein
Lichaam dicht aan mijn borst gedreven
Sidderde van ontspannen pijn -
Er trilde langs mijn wang een rein
Koud kindermondje, en in mijn haren
Woelde zijn handje - O moeder mijn,
Smeekte 't, en bleef mistroostig staren -

O zoontje in me, o woord ongeschreven,
O vleeschlooze, o kon ik u baren -
Den nood van ongeboren leven
Wreekt gij met dit verwijtend staren.

Bruiloftslied

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Mijn gade, het is goed, wij zullen toeven
In een klein stadshuis, ik zal niet vertrekken,
Al bleven mij veel eilanden te ontdekken
Die zich om mijn afwezigheid bedroeven.

Niet dicht bij zee, om mijnentwil,
't Werd mij ondraaglijk aan den rand
Der ruimt' te rusten, bij de golven stil:
Bewaar mij diep in 't binnenland.

'n Gewezen vestingstad is goed.
De avondwandeling doen wij om de wallen,
Zien saam zonsondergangen tegemoet
En kudden keeren naar de stallen.

Maar soms speur ik in Westenwinden
De zeeën waarover zij woeien.
Wij gaan naar huis, sluiten de blinden,
Bij 't lamplicht tracht je mij te boeien,

Te doen vergeten 't varend schip in 't duister
Waarop ik iedren nacht kon hooren alle
Golven van alle verten samenvallen
Om mijn onrustig hart gerust te ruischen.

Nooit sliep ik beter, dieper dan aan boord.
't Schip is de lompe wieg die mijn geslacht,
Tot in Groenland, Spitsbergen, Labrador,
Ver van het vaderland heeft voortgebracht.

Maar het is goed, ik zal met jou, lief. wonen
En zwaar gaan van de zorg om jouw bestaan,
En niet tot de eilanden, als zooveel schoone
Slaapsters, mij wachtend diep in de' oceaan.

Dan bloeit je vreegelaat in 't schemerlicht.
Ik zit bij 't uitzichtlooze raam te staren
En denk voorbij de veege straatlantaren,
Hoe 't ijzingwekkend schoone Noorderlicht

Gletschers beschijnt, die eeuwenoude kusten
Tot diep in 't binnenland doen splijten onder
Een ongehoord en nachtenlang gedonder...
Jij komt en kust mij en wil met mij rusten,

Je late' omhelzen in den veilgen nacht,
In 't stille huis dat je zelf hebt gekozen
Voor 't samenleven en gestaag liefkoozen.
Ach, waarom dit en niet de overmacht
Van 't lot, dat zwervend zijn gebied vergroot,
Zeilend op bron- en mondinglooze stroomen,
Waar 't leven oplost tot een ruimschootsch droomen,
En als vanzelve voortvloeit naar den dood?

Maar het is goed, in liefdes naam
Heb je gekozen en hebt mij vertrouwd.
Boven groot zelfverlies, klein zelfbehoud
Blijven wij saam!

Impasse

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Wij stonden in de keuken, zij en ik.
Ik dacht al dagen lang: vraag het vandaag.
Maar omdat ik mij schaamde voor mijn vraag
wachtte ik het onbewaakte ogenblik.

Maar nu, haar bezig ziend in haar bedrijf,
en de kans hebbend die ik hebben wou
dat zij onvoorbereid antwoorden zou,
vroeg ik: waarover wil je dat ik schrijf?

Juist vangt de fluitketel te fluiten aan,
haar hullend in een wolk die opwaarts schiet
naar de glycine door het tuimelraam.

Dan antwoordt zij, terwijl zij langzaamaan
druppelend water op de koffie giet
en zich de geur verbreidt: ik weet het niet.

In memoriam mijzelf

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Door vijanden omringd,
Door vrienden in den nood
Geschuwd als aas dat stinkt,
Houd ik mij lachend groot,
Al is mijn ziel verminkt,
Mijn lijf voor driekwart dood.

In 't leven was geen dag
Ooit zonder tegenspoed.
Ik leed kwaad en deed goed;
Dat is een hard gelag.
Nu, in verloren slag,
Strijd ik met starren moed.

Bedekt met sneeuw en ijs,
Getooid door menig lijk
Van wie de dwaze reis
Deed naar mijn innerlijk,
Eens vroeg licht als Parijs,
Nu 't poolgebied gelijk.

Ik laat geen gaven na,
Verniel wat ik volbracht;
Ik vraag om geen gena,
Vloek voor- en nageslacht;
Zij liggen waar ik sta,
Lachend den dood verwacht.

Ik deins niet voor de grens,
Nam afscheid van geen mensch,
Toch heb ik nog een wensch,
Dat men mij na zal geven:
‘Het goede deed hij slecht,
Beleed het kwaad oprecht,
Hij stierf in het gevecht,
Hij leidde recht en slecht
Een onverdraagzaam leven.’

De moeder de vrouw

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,

en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

Aan mijn kind I, II, III

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

I

Wanneer je begeeren zult
De pijn van het bloed,
Wanneer je leeren zult
Wat het leven doet -

Dan zal je een troost zijn
De wind die zijn wanhoop zingt,
En de zee die altoos zijn
Water tot golven wringt -

Je zult ernstig en blij zijn
Met wat licht boven de straat,
Met de dagen die voorbij zijn,
Met den dag die vergaat.

Je hart zal gaan weenen
Telkens als het lente wordt,
Als alles om je henen
Zacht als een moeder wordt.

En je zult gaan rijpen
Als een boom die eenzaam staat -
Dan zul je begrijpen
Je vaders oud gelaat.

II

Ik heb vannacht zoo'n vreemden droom gehad:
Het was al dag toen 'k wakker werd gemaakt,
Een kleine man, die op mijn deken zat,
Lachte mij toe en had mij aangeraakt.

Hij had de beenen onder zich gekruist,
Zijn oud gelaat was van rimpeltjes vol,
Maar mond en oogen lachten. In zijn vuist
Hield hij den steel vast van een parasol.

Die breidde boven ons het groote doek,
Waar iedre bloem en waar elk ding op stond,
Een snoer van bellen hing in iedren hoek -
Hij lachte en draaide 't scherm rinkelend rond.

Daar was een tuin, die onder zonlicht lag,
- Wij zaten naast elkaar op 't bed te zwijgen -
Er woei een geur van bloemen, en ik zag
Een zwerm van vogels naar de zon toe stijgen.

Was het een droom, of was het werkelijkheid?
Kunnen er zulke dingen niet gebeuren?
O had ik in mijn droomen maar altijd
Een parasol van wonderen en kleuren. -

Ik heb mijn handen om zijn hoofd gelegd,
Ik heb maar stil zijn blonde haar gestreken.
Hij vroeg mij weer, maar ik heb niets gezegd,
Daar teere woorden stuk gaan bij het spreken.

Jongen, hebben we niet hetzelfde bloed?
Zie hoe mijn handen hunkren naar je haren -
Er is maar één hoop die mij leven doet:
Dat jij de droomen droomt, die mijne waren.

III

Wanneer men kindren voor een venster brengt,
Vlak voor een venster, dat het stroomend licht
Hangt in het haar en diep in 't zacht gezicht,
Lachen hun oogen alsof God hen wenkt.

Ik denk, God is als een vereenzaamd man,
Die naar de wereld kijkt en keurt haar goed -
Maar ziet hij kindren voor een venster, dan
Lacht hij en wenkt zooals een vader doet.

En wie goed luistert naar dit stil gesprek,
Die zal de woorden in zijn hart bewaren:
Hij hoort de stem van Gods eenvoudig leven -

Hij aarzelt lang in 't zonnige vertrek,
En strijkt zijn kind maar langs de blonde haren,
En ziet het zonlicht door zijn tranen beven.

Het lied der dwaze bijen

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Een geur van hoger honing
verbitterde de bloemen,
een geur van hoger honing
verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen
in het azuur bevrozen,
die geur en een zacht zoemen,
een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekelozen,
de tuinen op te geven,
riep ons, ach roekelozen,
naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven
zijn wij naar avonturen
ver van ons volk en leven
jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature
zijn hartstocht onderbreken,
niemand kan van nature
in lijve de dood verduren.

Steeds heviger bezweken,
steeds helderder doorschenen,
steeds heviger bezweken
naar het ontwijkend teken,

stegen wij en verdwenen,
ontvoerd, ontlijfd, ontzworven,
stegen wij en verdwenen
als glinsteringen henen. -

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
huiswaarts omlaag gedwereld,
het sneeuwt, wij zijn gestorven,
het sneeuwt tussen de korven.

Kleine prélude van Ravel

Sat, 24 Oct 2026 00:00:00 +0200

Langs de twee coniferen naar
Het smalle rozenboompje, was
Met kamerschermen een boudoir
Geïmproviseerd op het gras.

Kaptafel, spiegels, doozen, flacons,
Een waaier tusschen een theeservies,
Een beker bloemen, lampions,
Een masker op een spies.

De danseres, nog bijna kind,
Zit op haar afgegleden shawl,
Buigt zich over haar voet, en bindt
Zich vaster de sandaal.

Terzijde wacht, gehurkt, een man
In wijde kleeren op een stoof:
Hij heeft het peer-hoog voorhoofd van
Een Chineesch filosoof.

Hij wacht, met bril en roode fez,
Bij zijn orkestrion bereid,
Waarmee hij wals, pavane of jazz
Evengoed begeleidt.

Dit zelfgemaakte clavecin
Verbergt in zijn polyphonie
Al de mazurka's van Chopin,
Cakewalks van Debussy.

* * *

Ik heb respect voor den tzigaan
Die met zoo'n kunst ons hart ontroert
Dat hij ons, uit onszelf vandaan,
Naar een geheim ontvoert;

Maar méér nog voor den virtuoos
Die, waar hij aanraakt, musiceert,
Die wat hard is en levenloos
Tot instrument verkeert.

Hij hoort muziek in elk ding Gods,
Niets werpt hij waardeloos terzij;
Zoo steeg eens water uit een rots,
En 't menschenkind uit klei.

De dichter hoort in ieder woord
Geboorten van literatuur:
Wie oor heeft om te hooren hoort
Muziek in de natuur.

* * *

Den dag lang zag ik den muzikant
Het huis door sluipen in en uit;
Nu wacht hij plechtig triomfant,
Temidden van zijn buit.

Een cythertje, een bazartrompet,
Een oversnaarde cocosdop,
Twee deksels, en een castagnet,
Een stok met leeren knop,

Een zilv'ren bol, een plat stuk hout,
Halfvolle flesschen en een ring -
Hetgeen zorgvuldig opgetouwd
Aan kleine galgen hing.

Hij lacht wanneer de danseres
Tenger tusschen de spiegels, naakt,
Met godenmasker en bloedrood mes
Een wreeden danspas maakt.

Hij lacht en helpt bij haar toilet,
Bindt haar de druiven aan het oor,
Treedt naast haar aan den spiegel, zet
Een kandelaar er voor.

- Reeds is het park met violet
Schemerend avondlicht vervuld,
Reeds wacht, in de warande, het
Publiek met ongeduld.

't Fonteintje, achter 't grasveld, spuit
Het water in den vijver terug,
Een vroege nachtegaal zingt uit
De boomen bij de brug -.

Heet van de naald

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Ach hoe kan ik nu ook schrijven
zij is getrouwd met een ander
en heeft kinderen
zoals het moet

ik daarentegen zoek vruchteloos
naar het recept
om van twee halve vriendinnen
één hele te maken

we zijn elkaar misgelopen
ik heb het verkeerd gedaan
ik was te zwaar geïmponeerd
dan doe je alles fout

ik durf de vrije natuur niet in
omdat ik het landschap
alleen en zonder haar
niet zou verdragen

ik sluit me op in de grote stad
en heb hier mijn kamer
gemeubileerd met
boeken boeken boeken boeken

zij woont ergens anders
haar man is sympathiek
haar kinderen worden groter
dan komt er eentje bij

ik reken terug
in welke nacht is het gebeurd
had ik een nachtmerrie
of zat ik gewoon te lezen?

ik heb haar adres
en verneem alles omtrent haar
via tussenpersonen
(via tussenpersonen)

mijn vriendinnen intussen
beginnen te dwingen
hebben het over trouwen
lopen tenslotte weg

hoewel ik toch eerlijk
in den beginne al
pleeg te vragen of ik
ze niet hoef te trouwen

een hand heeft soms behoefte
aan een andere hand
en men moet er aan toe voegen
aan een borst

zonder zitten
is ook ondoenlijk
ik dien het te vermijden
terwille van mijn werk

overschakelen!
adviseren
unaniem
mijn vertrouwde vrienden

alles goed en wel
maar vanmorgen
hoorde ik nog niet
eens goed wakker

hoe een mus
in de boot zat te sjilpen
en mijn gedachten
gingen uit

naar streken waar ik
eens gekampeerd heb
met andere vogels
gestoffeerd

de bergen met raven
de wadden met kluten
en de hei
met baltsende korhoenders

streken waar ik niet te-
rug durf te komen
omdat het me te
veel aan zou pakken

zonder haar!
die rotmus ook -
maar gelukkig
het was halfacht

en hij werd overstemd
door de big ben
la fa sol do
de dag brak aan

een kamer heeft vijf wanden
van vijf kanten
begonnen radio's te spelen
denken verboden

en uit het open raam
nog twee en dertig
gooi een atoombom
op Hilversum

dan kunnen we tenminste
bij het wakker worden
weer denken en
de verbindingen opnemen

met de cultuur
ook ingeval we de na-
tuur per ongeluk
niet meer onder ogen

durven te zien
omdat we een vrouw
verspeeld hebben
tegen wier ogen

we niet konden,
omdat we het
kort en goed
verkeerd gedaan hebben!

zij had haar
en zij had ogen
welke de juiste kleur hadden
namelijk zwart

met blonde vrouwen vrijen
is zoiets als homosexualiteit
het is onzedelijk
het heeft geen zin

en van haar kan men zeggen
zij was natuur
doch dit valt moeilijk
nader uit te duiden

zij kon echt gewoon doen
zij had wat Oscar Wilde
noemt de pose
der natuurlijkheid

dat is het hoogste wat er is
geen cosmetiek
ook niet
een heel klein beetje

dichterlijke dichters
vergelijken vrouwen
met rozen of beter
met rozestruiken

helaas hebben zij
doorgaans met de roos
niet enkel de tint
maar nog daarenboven

de geuren gemeen
ik echter ben
allergisch tegen iedere
vorm van parfum

de meisjes en vrouwen
die ik apprecieer
hebben dan ook meer
van dennen en sparren

doch ook deze vergelijking
schiet te kort - deze ene
vrouw deed alleen nog maar
denken aan

de jeneverbessen
in de zandverstuiving
vergroeid in de richting
van de wind.

Het komt er
wel zowat op neer dat voor mij
alleen sfeer heeft wat
zich op haar laat betrekken

en uitsluitend
voor zover het
zich op haar laat betrekken
en dat verder voor mijn

gevoel eigenlijk niets
echt wil worden -
maar tot deze
erkenning gekomen

rest mij
weinig anders dan
toch maar
door te schrijven

in dat handschrift
waar de graphologen
bij eerste oogopslag
mijn gemis uit halen

een schrijverschap waar het
centrum aan ontbreekt
blijft noodzakelijkerwijze
aan de peripherie

had ik haar gekregen
dan had ik vermoedelijk
de Nobelprijs
op mijn sloffen gehaald

en nu blijft ook proza
wat anders stellig
poëzie was geworden -
zij het niet rijmend

want rijmen is
aanstellerij
en zij was wars van
aanstellerij.

Zulke vrouwen
bewerkstelligen
lyriek
en buitendien iets anders

een inzicht, kennis
aangaande het leven
dat rond is, bijwijlen
sluit zich de kring

zij met haar man...
men moet het goed doen
kinderen maken
hoogst constructief

phenomenologisch bekeken
is liefde natuurlijk
een strikt autonome
aangelegenheid

en als zodanig
op één lijn te stellen
met de poëzie
maar dat neemt niet weg

dat de kosmische achtergrond
mee moet vibreren
om met Ortega
y Gasset te spreken

bij zulk een vrouw
heeft kinderen krijgen
zin omdat men zich er
iets van voor kan stellen

soit dat heeft die andere
man dan gedaan
en ik zit hier
polygame asceet

en mijn vriendinnen
komen het weekend
en huilen omdat
het niet je ware is

en alsof dat niet
genoeg is, klieren
de hospita's
dat het telkens wisselt

want elke kamer
is gemeubileerd
met de levensopvatting
van de hospita

waaruit dan weer
oorlogen voortvloeien
maar zulke oorlogen
win ik tegenwoordig

hetgeen met zich meebrengt
dat ik doorgaans op een opgezegde
kamer woon - die woningnood
is een bezoeking

en verhuizen is ook
haast niet te doen
met al die boeken!
ik snak er naar

om eindelijk op een eigen
étage neer te strijken
en me definitief
te installeren

maar er zijn geen étages
te krijgen, er is geen
rust te vinden,
en al zou er een op-

lossing zijn, dan zou
zij trouwens ontbreken;
onder alle omstandigheden
blijft zij ontbreken.

Bij deze stand van zaken
schiet mij niet veel beters over
dan er van te maken
wat er van te maken is -

en wel door toe te zien
dat aan geld blijft binnenkomen
wat één persoon behoeft
om zich te bedruipen

en door verder mijn aandacht
geheel vrij te houden
en te bepalen
bij mijn werk

waarbij nog aangetekend
dient te worden
dat lezen belangrijker
is dan schrijven.

Ik wil bijaldien
de lange nachten
reserveren om aan mijn
belezenheid te bouwen

en de grote schrijvers
voor zover ik ze nog niet ken
stuk voor stuk
te lezen en

bij mijn geestelijke inventaris
in te lijven
niet om over ze te kunnen
praten maar om ze werkelijk

gelezen te hebben en
te kunnen constateren
dat Shakespeare het best
geschreven heeft.

Aldus zit ik
als de radio's eindelijk
de goedheid hebben
gehad te verstommen

en een weldadige
stilte is ingevallen
luxueus
met twee lampen aan

en het licht van beide
valt in mijn boek
maar dan ook doet zich
een ander probleem voor

want niet alleen de
gedichten van Yeats
maar de grote poëzie
en in laatste instantie

de wereldliteratuur
in haar geheel
is geschreven over vrouwen
zoals zij er een was

en slechts met het beeld van haar
in de gedachte
heb ik de wereldliteratuur
door kunnen komen

slechts aan de hand van
dat beeld zijn de vele
boeken te lezen en met deze blijven-
de indruk als ezelsbrug.

Wordt mij nu evenwel
het lezen te pijnlijk
dan laat ik mijn blik
afdwalen naar het raam

waarvan de gordijnen
zijn opengelaten
en neem het grotere risico
van naar buiten te kijken

boven de daktuinen
heerst een stikdonkere nacht
kachelzwart
met nikkelen sterren

(zo'n koele ster
van roestvrij metaal
kan onverwacht frapperen
door een ragfijne straal)

en om de schoorstenen
en de benauwende luchtkokers
waart de nachtelijke wind
even fris als in vroeger tijd

(als ik lag in mijn tent
even guur even koud
ik word langzaam kaal
ik word razend snel oud)

en zowel de
ver verwijderde sterren
als de vlakbij
rondscharrelende wind

wekken de
meest onmiddellijke
associaties
aan haar!

heb ik nu een idée fixe
ben ik bevangen in een waan ofwel
een paranoia
ach nee toch zeker

zij was werkelijk uniek
dat kan toch ook
mathematisch gedacht
moet één de beste zijn

en die ene was zij
zij was bizonder
ik heb het verknoeid
maar dat kwam daar juist van

ik heb het hopeloos verknoeid
en het had niet gehoefd
ik had het anders horen aan te pakken
en had haar kunnen krijgen

het lag uitsluitend aan mij
maar ik was geïmponeerd
ik kon er niet tegen op
jammer is zo iets.

Loemoem lammoem laroem lakoem

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

loemoem lammoem laroem lakoem
bergamotse pergolas
boestroem bastroem bestroem bostroem
arboesti arboesas
oemoem ammoem aroem akoem
postolorum postolas
akroem baroem fakroem faroem
synagobi syncopas
oeloem aloem oesdroem nosdroem
akolasi rabotas
oeldroes knoeldroes boeldroes moeldroes
pastellorum crammacas
oemboem hoemboem zoemboem boemboem
castranorum castrafas

Sonnet [Gij zaagt hem]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Gij zaagt hem met zijn vrienden zich vermaken,
hoe bruine Tadzio op ranke benen snel,
zich repte in 't opwindend tennisspel
opdat de racket toch terecht mocht raken.

Hij miste nooit den kleinen, wilden bal.
Wie dorst zijn bateloze schoonheid laken?
O sierlijk spel, dat niet lang duren zal,
hoe wankel is de staat van aardse zaken.

Want wie daar in den avond voor zich heen
stil zat te staren op 't hoog terras,
zag hoe 'n moedeloze knaap alleen,
vooroverneigend in de branding was.
Als blind liep Tadzio van 't lege strand
diep in der golven gruwelijken brand.

De kern van alle dingen

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte te gemoet.

Ons nationaal drinklied

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Wij drinken hier niet van verdriet,
Nog minder van plezier;
Toch drinken wij, zoals gij ziet:
Er is niet anders hier!

Want in de schemer van uw dag,
Vaal tussen nacht en nacht,
Was er niet één die naar ons zag,
Géen die ons nodig dacht.

Niet één die onze wijsheid riep,
Of wachtte op ons hart.
Toen God de hele wereld schiep...
Neen! Gij ontstond apart: -

Een mossel droop tot tijdverdrijf
In mist die gold' en klokt'
Zijn slijm, dat door het grauwe wijf
Mumm'lend werd ingeslokt.

Toen rees de mist, en geeuwd' in bas,
En zakte in tot pap,
Waaruit de blazen vunzig gas
Opgulpten met een klap.

De mist werd vorm (zo ongeveer),
De mist werd land, werd poel,
De mist werd stad en - te veel eer! -
De mist werd mens, werd smoel.

Zoals uw land werd neergesmeerd:
Modderig, lichtloos, plat,
Zo blijft uw geest ook - tot gij keert
Daar waar gij werd, totdat

U lekker slurpt uw moeder Mist
En uitkokt, weet-ik-waar,
Waar gij dan verder rot en gist,
Wellicht lust men u daar! -

Welaan: Vervloekt! Er weent hier geen,
Er heeft hier niemand vreugd:
Gij hebt de oude Bols alleen
Als nationale deugd.

Gij drinkt en zwelt, gij ademt stank,
Luid wordt uw vuile aard;
Ah, barsttet gij maar van de drank,
Gij zijt uw drank niet waard!

Wij drinken, en een fijne walm
Daalt op de ogen neer:
Wij zien u nog, maar lachen kalm,
Gij hindert ons niet meer.

Dan raken hart of lever
Genadiglijk defekt,
Zo stikt in de jenever
Het Hollands intellect.

Holland

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Graauw is uw hemel en stormig uw strand,
Naakt zijn uw duinen en effen uw velden,
U schiep natuur met een stiefmoeders hand, -
Toch heb ik innig u lief, o mijn Land!

Al wat gij zijt, is der Vaderen werk;
Uit een moeras wrocht de vlijt van die helden,
Beide de zee en den dwing'land te sterk,
Vrijheid een tempel en Godsvrucht een kerk.

Blijf, wat gij waart, toen ge blonkt als een bloem:
Zorg, dat Europa den zetel der orde,
Dat de verdrukte zijn wijkplaats u noem',
Land mijner Vad'ren, mijn lust en mijn roem!

En wat de donkere toekomst bewaart,
Wat uit haar zwangere wolken ook worde,
Lauw'ren behooren aan 't vleklooze zwaard,
Land, eens het vrijst' en gezegendst' der aard'.

In Zweden, 1832.
E.J. Potgieter.

[De Zee, de Zee klotst voort in eindelooze deining]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

De Zee, de Zee klotst voort in eindelooze deining,
De Zee, waarin mijn Ziel zich-zelf weerspiegeld ziet;
De Zee is als mijn Ziel in wezen en verschijning,
Zij is een levend Schoon en kent zich-zelve niet.

Zij wischt zich-zelven af in eeuwige verreining,
En wendt zich altijd òm en keert weer waar zij vliedt,
Zij drukt zich-zelven uit in duizenderlei lijning
En zingt een eeuwig-blij en eeuwig-klagend lied.

O, Zee was Ik als Gij in àl uw onbewustheid,
Dan zou ik eerst gehéél en gróót gelukkig zijn;

Dan had ik eerst geen lust naar menschlijke belustheid
Op menschelijke vreugd en menschelijke pijn;

Dan wás mijn Ziel een Zee, en hare zelfgerustheid,
Zou, wijl Zij grooter is dan Gij, nóg grooter zijn.

Het kind dat wij waren

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Wij leven 't heerlijkst in ons vèrst verleden:
de rand van het domein van ons geheugen,
de leugen van de kindertijd, de leugen
van wat wij zouden doen en nimmer deden.

Tijd van tinnen soldaatjes en gebeden,
van moeder's nachtzoen en parfums in vleugen,
zuiverste bron van weemoed en verheugen,
verwondering en teêrste vriendlijkheden.

Het is het liefst portret aan onze wanden,
dit kind in diepe schoot of wijde handen,
met reeds die donkre blik van vreemd wantrouwen.

't Eenzame, kleine kind, zelf langverdwenen,
dat wij zo fel en reedloos soms bewenen,
tussen de dode heren en mevrouwen.

[Zie je ik hou van je]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Zie je ik hou van je,
ik vin je zoo lief en zoo licht -
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees'lijk van je,
ik wou het heelemaal zeggen -
Maar ik kan het toch niet zeggen.

De grijsaard en de jongeling

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Grootsch en meesleepend wil ik leven!
hoort ge dat, vader, moeder, wereld, knekelhuis!

‘ga dan niet ver van huis,
en weer vooral ook het gespuis van vrouwen
buiten uw hart, weer het al uit uw kamer:
laat alles wat tot u komt
onder groote en oorlogszuchtige namen
buiten uw raam in den regen staan:
het is slecht te vertrouwen en niets gedaan.

alleen het geruisch
van uw bloed en van uw hart het gehamer
vervulle uw lichaam, verstaat ge, uw leven, uw kluis.
zwicht nooit voor lippen:
samenzijn is een leugen en alle kussen verraad;
alleen een hart dat tegen eigen ribben slaat
is een zuiver hart op een zuivere maat.

zie naar mijzelf.
ik heb in mijn jeugd
mijn leven verslingerd aan duizend dingen
van felle en vurige namen, oproeren, liefdes
en wat is het alles tezamen nu nog geweest?
over hoeveel zal ik mij niet blijven schamen
en hoeveel is er dat misschien nooit geneest?’

de jongen kijkt door de geopende ramen
waarlangs de wereld slaat; zonder zich te beraden
stapt hij de deur uit, helder en zonder vrees.

Wandspreuken voor de restauraties en drankwinkels der fancy fair van de vakantie-kolonies

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Biedt men mij bier en water aan -
Ik laat het schuimend bierglas staan
En neem voor mijn...
Den wijn!

Drinkt, broeders! Doet elkaar bescheid!
Na vijftig jaar (het dient gezeid)
Prijst niemant meer uw matigheid

Drinkt van vandaag tot morgen:
Zoo wijken al uw zorgen.

Daar is geen beter medicijn
Dan druivenbloed en garstewijn.

Een les die ons de Zondvloed biedt:
De waterdrinkers deugen niet

Een leêge kop, een vat niet vol,
Een ledig hart - wat klinkt dat hol!

Het grootst verdriet en ongemak
Wijkt voor een glas cognac.

Geef elk conscrit een glaasjen krok,
En steek den brand in hok en stok.

Daar 's niets zoo overtuigend, baasjen,
Als 't vierde, vijfde en zesde glaasjen

Die vreugde zoekt in 't druiven sop
Heeft steeds een luchtig mutsjen op.

Die zingt en drinkt en toosten slaat
Spreekt van zijn naasten buur geen kwaad.

't Is menschlijk den honger te stillen met brooden;
Te drinken, dat kwam van de goden

Drink flink

Rijmelarij

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Zoo veel
Het filomeelgekweel
Verschilt van 't schorre meeuwgeschreeuw
En 't rauw gekras
Van 't ravenras,
Zooveel verschilt de Bard,
Wiens hart
Zich-zelf verplicht
Tot zang en dicht,
Van hem, die ook poëet
Zich heet,
Maar van gevoel noch geestdrift weet,
En enkel regels smeedt
En kneedt,
Als een, die slaafs zijn taak verricht. -
O zie! met doodsverf op 't gezicht.
Met de oogen strak op 't blad gericht,
Dat voor hem ligt,
Zit daar
Jan Rijmelaar;
En zwoegt
En ploegt
Aan zijn gedicht,
Alsof 't een reuzenarbeid waar,
Voor menschenkracht te zwaar.
't Gerimpeld voorhoofd van
Den man,
Zijn wenkbrauwboog, zoo laag hij kan
Op 't oog gedaald
En neergehaald,
Zijn daar de blijken van.
Op eens! daar slaat hij 't oog
Omhoog,
Daar staart hij strak naar boven, O!
Wat deert mijn sukkel dan?....
Daar slaat hij, met een woest misbaar,
De linkerhand in 't zweetend haar,
En hijgt en steunt zoo zwaar:
Daar brengt zijn maagre rechterhand
De ganzenveder, die ze omspant,
Stuiptrekkend naar zijn mond,
Mond, waar zij 't woeden van zijn tand
Zoo dikwijls ondervond.
Baloorig stampt hij op den grond,
Verschriklijk rolt zijn blik in 't rond;
Hij slaat zich voor den kop;
Hij grijpt zijn rijmregister op....
Daar leggen hem de ontsloten blaân
Nog eens zijn ijslijk noodlot bloot,
En siddrend staart hij 't aan.
Daar valt hij ruglings in zijn stoel.
En, meer dan half in zwijm,
En snikt (wien laat zijn jammer koel?):
‘Helaas!... ik... vind... geen... rijm!’

Hij werpt zich op zijn legerstee,
Maar slaapt (o smart!) niet in;
Nog maalt die halve regelsnee
Den dichtworm door den zin.
In 't eind bezwijkt hij voor 't geweld
Des zoeten slaaps. Maar nu beknelt
Een bange droom den rijmerheld,
Die hem met duizend angsten kwelt,
Hem rillende op de pijnbank stelt,
Alwaar de diepbeklaagbre bloed
Zijn vers voltooien moet. -
Het is hem of hij 't doet,
En of de faam, door stad en veld,
Zijn zuur behaalde zege meldt....
Maar hij ontwaakt en 't woord
Is voort,
En - vruchtloos nagespoord!

Ach, staak een pogen, rijmerstoet,
Met zooveel zweets betaald;
Zoo u de ware dichtgeest faalt,
't Is vruchtloos wat gij doet!
Het is een ingeschapen gloed,
Die dichter maakt. Geen vlijt en zweet,
Geen duizend reeglen, saamgesmeed
Met moeite, zorg, en kunst,
Verheffen immer tot poëet;
En, schoon 't u schaamle domheid heet,
Die van gevoel noch vinding weet,
De muzen, dwaze rijmerdrom!
Ontzeggen u haar gunst;
Zij sluiten u haar heiligdom.
Ei, keer weerom!
En spaar uzelf 't onvruchtbaar leed
Der distelige paân,
Die de eerzucht op doet gaan.

Geslacht, dat niet gewaardigd zijt
Tot Phebus' hooge luit!
Verslijt
Den tijd
Met veêlgespeel;
Beschouw de houten kermisfluit
Als uw gerechte deel;
Maar strek, in onbesuisde vaart,
Geen handen naar de citer uit,
Voor waardiger bewaard! -
O gij, wien dichtvuur 't hart niet blaakt,
Dat van verrukking gloeit!
Waartoe een enklen toon geslaakt,
Waartoe met beuzlend rijmgelijm
Uw duizlig brein vermoeid?

En gij,
Die mooglijk Poëzy
Erkent in 's rijmers lied;
In wie de geest dier bastaardij
Nog heftige bewondraars ziet,
Nog schutspatronen vindt,
Wat, ezels! maakte u zoo ontzind?
Wat heeft uw oog verblind?

Zoo schaart, wanneer de wijde mond
Eens luiaards opengaat,
Die, van de wijs en uit de maat,
Langs gracht en straat
Zijn jammerdeunen hooren laat,
De domme volkshoop zich in 't rond,
En ieder staat
Genageld aan den grond.
Maar, als de zachte filomeel
Haar duizendtonenrijke keel
Ontsluit tot lief gekweel,
En 't lied weergalmen doet door 't woud,
Dan gaat die zelfde hoop voorbij,
Die haar zoo zuivre melody
Voor slechten wildzang houdt.

Ach, maakte eenmaal uw dwaasheid plaats
Voor dichterlijk gevoel;
Ontvonkte eenmaal die gloed
Uw bloed,
Hoe liet u 't beuzlend rijmen koel,
Hoe streelde u 't dichtrenkoor
't Gehoor,
Hoe zoudt gij hun verheven toon
Eerbiedigen als 't eenig schoon,
Hoe ruischte u die in 't oor!
In 't oor?.... o neen, de ware Bard
Dringt tot het hart
En innigst leven door!

Het rad van avontuur

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

't Noodlot draait zijn wentlend rad;
Rijdt en rolt den aardbol plat,
Bergen op en over holen;
't Rost en jaagt en zwiert en giert,
Toom en teugel bot gevierd,
Rond en om naar lijn en polen,
Door zijn luimen voortgestierd.

Holt het over schat en pracht,
Het verplet ze door zijn vracht
En vermaalt ze, waar zij blinken;
Schokt het tegen troonen aan,
Zij verbrijslen, daar zij staan,
En verstuiven en verzinken,
Met de heerschers en hun waan.

Maar gezwenkt, in vlugge vaart,
Tilt het andren op van de aard,
Die zich slingren om zijn speeken;
't Voert hen voort, uit slijk en puin,
Tot op zetels van arduin,
Waar zij 't hoofd ten hemel steken,
Met den roofprijs op de kruin.

't Werpt, in d'onbesuisden loop,
Wat omhoog snelt overhoop,
En verheft wie nederzijgen;
't Rolt naar boven met Tibeer,
Maar met Varus komt het neer;
't Moog met Cesar steiler stijgen,
Met Pompejus stort het weer.

Allen, rondom opgetast,
Klemmen we aan het rad ons vast,
Als in wedloop voortgestoven;
Allen, op den prijs verhit,
Draven we in den dollen rid,
Maar wij wentlen onderstboven...
Veiligst wie in 't midden zit.

Allen, langs verscheiden spoor,
Tuimlen wij de wereld door,
Slingren, schokken, zwenken, zwaaijen;
Wat zich ophief, glipt en glijdt,
Wat ter neer lag, rijst en rijdt,
Tot het rad, in 't eeuwig draaijen,
d'Een bij d'ander nedersmijt.

Allen op de struikelbaan,
Wagen lust en rust er aan,
Om een eindweegs voort te rollen;
Wien het plettend rad verniel',
Wie er steeg of nederviel -
Allen grijpen 't aan, en hollen...
Niemand steekt een spaak in 't wiel.

Liedeken [’s Nachts rusten meest de dieren]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Op de wijze: Wellustige jongelingen, dat edele.

'S nachts rusten meest de dieren,
Ook mensen goed en kwaad,
En mijn lief goedertieren
Is in een stille staat,
Maar ik moet eenzaam zwieren
En kruisen hier de straat.

Ik zie het zwerrik drijven,
Ik zie de klare maan,
Ik zie dat ik moet blijven
Alleen mistroostig staan.
Ach lief, wilt mij gerijven
Met troostelijk vermaan.

Ach lelie hoog verheven,
Verheven in mijn zin,
Mijn hope van mijn leven,
Gewenste schoon vriendin,
Wilt mij nu jonstig geven
Een lieve wedermin.

Met hoop en vrees bevangen,
Met een gestage strijd
Van zorgen en verlangen,
Verwacht ik nu ter tijd
Van u, mijn troost, t'ontvangen
't Woord daar men lang om vrijt.

Mijn vruchteloos verwachten
Mijn kommer niet en blust,
Zult gij mij heel verachten,
Och voester van mijn lust?
Maar ziet, ik onbedachte
Klaag nu, zij leit en rust.

Och slaapt gij, mijn behagen,
Dewijl ik doe mijn klacht?
Wat baat mij dan mijn klagen,
Nu gij den doven slacht?
Ik zal 't geduldig dragen,
Ik wens u goede nacht.

Adieu, prinsesje jeugelijk,
Mijn vrouw van mijn gemoed,
Adieu, en droomt geneugelijk
En slaapt gerust en zoet.
Ach, 't is mij zo onmeugelijk
Te rusten als gij doet.

Scheeps-praat, ten overlijden van Prins Maurits

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Mouring, die de vrije schepen
Van de Zeven-landse buurt
Veertig jaren, onbegrepen,
Onbekropen heeft gestuurd,
Mouring, die ze door de baren
Van zo menig tegentij
Voor de wind heeft leren varen
Al en was 't maar wind op zij,

Mouring, schipper zonder weerga,
Die zijn onverwinlijkheid,
Waar de zon op-, waar zij neerga,
Te aller oren heeft gespreid;
Mouring, die de zee te nauw hiel
Voor zijn zeilen en zijn want,
Die de vogelen te gauw viel
Al bezeilde hij maar 't zand.

Mouring was te kooi 'ekropen,
En de endeloze slaap
Had zijn wakker oog beslopen,
En hem, leeuw, gemaakt tot schaap,
Reeërs en matrozen riepen:
‘Och! de grote schipper, och,
Wat zou 't schaân of wij al sliepen,
Waakte schipper Mouring nog!

Schipper Mouring, maar je legt er,
Maar je legt er plat 'eveld,
Stout verwerer, trots bevechter,
Bei, te zee-wort en te veld;
Kijk, de takels en de touwen
En de vlaggen en het schut,
Staan en pruilen in de rouw, en
Altemale in de dut.’

‘Dutten?’ sprak mooi Heintje, ‘dutten?
Stille, maats, een toontje min!
Dutten? Wacht, dat most ik schutten,
Bin ik angders dien ik bin;
'k Heb te lang om noord en zuien
Bij den baas te roer 'estaan,
'k Heb teveel gesnor van buien
Over deze muts zien gaan.

'k Sel 't hun lichtelijk zo klaren
Dat ik vlaggen, schut en touw
En de maats die met me varen
Vrijen sel van dut en rouw.
Reeërs, (jouwerliefde mien ik
Die van vers op 't kussen vicht)
Wil j'eran? Kedaar, jou dien ik,
Jou allienig, bij dit licht.’

‘Weeran’, riepen de matrozen,
‘'t Is een man of 't Mouring waar.’
En de reeërs, die him kozen:
‘Weeran, 't is de jonge vaâr.’
Heintje peurde strak an 't stuur, en
Haalde 't anker uit de grond,
't Scheepje ging deur 't zeesop schuren
Of er Mouring nog an stond.

Uitvaert van mijn dochterken

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

De felle Doot, die nu geen wit magh zien,
Verschoont de grijze liên.
Zy zit om hoogh, en mickt met haren schicht
Op het onnozel wicht,
En lacht, wanneer, in 't scheien,
De droeve moeders schreien.
Zy zagh'er een, dat, wuft en onbestuurt,
De vreught was van de buurt,
En, vlugh te voet, in 't slingertouwtje sprong;
Of zoet Fiane zong,
En huppelde, in het reitje,
Om 't lieve lodderaitje:
Of dreef, gevolght van eenen wackren troep,
Den rinckelenden hoep
De straten door: of schaterde op een schop:
Of speelde met de pop,
Het voorspel van de dagen,
Die d'eerste vreught verjagen:
Of onderhiel, met bickel en boncket,
De kinderlijcke wet,
En rolde en greep, op 't springend elpenbeen,
De beentjes van den steen;
En had dat zoete leven
Om gelt noch goet gegeven:
Maar wat gebeurt? terwijl het zich vermaackt,
Zoo wort het hart geraackt,
(Dat speelzieck hart) van eenen scharpen flits,
Te dootlick en te bits.
De Doot quam op de lippen,
En 't zieltje zelf ging glippen.
Toen stont helaas! de jammerende schaar
Met tranen om de baar,
En kermde noch op 't lijck van haar gespeel,
En wenschte lot en deel
Te hebben met haar kaartje,
En doot te zijn als Saertje.
De speelnoot vlocht (toen 't anders niet moght zijn)
Een krans van roosmarijn,
Ter liefde van heur beste kameraat.
O krancke troost! wat baat
De groene en goude lover?
Die staatsi gaat haast over.

Nieuwjaars-lied

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

1.

Uren, dagen, maanden, jaren
Vliegen als een schaduw heen;
Ach! wij vinden, waar wij staren,
Niets bestendigt hier beneên!
Op den weg, dien wij betreden,
Staat geen voetstap, die beklijft:
Al het heden wordt verleden,
Schoon 't ons toegerekend blijft!

2.

Voorgeslachten kwijnden henen,
En wij bloeijen op hun graf;
Ras zal 't nakroost ons beweenen:
't Menschdom valt als blaadren af.
't Stof, door eeuwen zaamgelezen,
Houdt het zelfde graf bewaard:
Buiten U, o eeuwig Wezen!
Ach! wat was de mensch op aard!

3.

Maar door U aan 't niet onttogen,
Liet uw gunst hem niet alleen;
Godlijk licht omscheen zijn' oogen,
En zijn nietigheid verdween:
Onder uw genadeleiding
Wordt hem deze levensbaan
Slechts ontwikkling, voorbereiding
Tot een eindeloos bestaan.

4.

Dat de tijd hier 't al verover',
Aan geen tijdperk hangt mijn lot;
Gij, Gij blijft mij altijd over,
Gij blijft eindeloos mijn God:
Welk een ramp mij hier ook nader',
'k Vind in U mijn rustpunt weêr,
Gij blijft in uw' Zoon mijn Vader.
Wat verander', wat verkeer'.

5.

Vader, onder al mijn nooden,
Vader, onder heil en straf,
Vader, ook in 't rijk der dooden,
Vader, ook in 't zwijgend graf;
Waar ik ooit verandring schouwe,
Gij, o God! houdt eeuwig stand:
Ook mijn stof rust op uw trouwe,
Sluimert in uw Vaderhand!

6.

Snelt dan, jaren, snelt vrij henen
Met uw blijdschap en verdriet;
Welk een ramp ik moog beweenen,
God, mijn God, verandert niet:
Blijft mij alles hier begeven,
Voortgeleid door zijne hand
Schouw ik, uit dit nietig leven,
In mijn eeuwig vaderland.

Een triomfantelijk lied van de Zilvervloot

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

1.

Heb-je van de Zilveren Vloot wel gehoord,
De Zilveren Vloot van Spanje?
Die had er veel Spaansche matten aan boord
En appeltjes van Oranje!
refrein.
Piet Hein, Piet Hein,
Zijn naam is klein,
Zijn daden bennen groot:
Die heeft gewonnen de Zilvervloot!

2.

Zei toen niet Piet Hein, met een aalwaêrig woord:
'Wel, Jongetjes van Oranje,
Kom klim' reis aan dit en dàt Spaansche boord,
En rol' me die mat van Spanje!’
refrein.
Piet Hein, Piet Hein, enz.

3.

Klommen niet de Jongens als katten in 't want
En vochten ze niet haast als leeuwen?
Ze maakten de Spanjêrs duchtig te schand,
Tot in Spanje klonk hun schreeuwen.
refrein.
Piet Hein, Piet Hein, enz.

4.

Kwam er nu nog eenmaal zoo'n Zilveren Vloot,
Zeg', zou jelui nòg zoo kloppen?
Of zoudt gij u veilig, en buiten schoot,
Maar stil in je hangmat stoppen?
refrein.
'Wel! Neêrlands bloed
Heeft nog wel moed!
Al bennen we niet groot,
We zouên nòg winnen een Zilvervloot!’

Awater

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

‘ik zoek een reisgenoot’

Wees hier aanwezig, allereerste geest,
die over wateren van aanvang zweeft.
Uw goede oog moet zich dit werk toe keren,
het is gelijk de wereld woest en leeg.
Het wil niet, als geheel een vorige eeuw,
puinhopen zien en zingen van mooi weer,
want zingen is slechts hartstocht van een zweer
en nimmer is, wat ook, ooit puin geweest.
Een eerste steen ligt nauwelijks terneer.
Elk woord vernieuwt de stilte die het breekt.
Al wat geschiedt geschiedt nog voor het eerst.
Geprezen! Noach bouwt, maar geen ark meer,
En Jonas preekt, maar niet te Ninive.

Ik heb een man gezien. Hij heeft geen naam.
Geef hem ons aller vóórnaam bij elkaar.
Hij is de zoon van een vrouw en een vader.
Zodra de rode zon is opgegaan
gaat hij de stad in. Hij komt langs mijn raam.
De avond blauwt, hij komt er weer vandaan.
Hij werkt op een kantoor, heet daar Awater.
Zie hem. Hij is bekleed met kemelhaar
geregen door een naald. Zijn lijf is mager
gespijsd met wilde honing en sprinkhanen.
Niemand heeft ooit hetgeen hij roept verstaan.
Het is woestijn waar hij gebaren maakt.
Hij heeft iets van een monnik, een soldaat,
maar er wordt niet gebeden, niet geblazen,
wanneer men op kantoor het boek opslaat.
Men zit als in een tempel aan een tafel.
Men schrijft Arabisch schrift met Italiaans.
In cijfers, dwarrelend als as omlaag,
rijzen kolommen van orakeltaal.
Het wordt stil, het wordt warmer in de zaal.
Steeds zilter waait dun ratelend metaal.
De schrijfmachine mijmert gekkepraat.
Lees maar, er staat niet wat er staat. Er staat:
‘O moeder, nooit zult gij de bontjas dragen
waarvoor elk dubbeltje werd omgedraaid,
en niet meer ga ik op mijn vrije dagen
met een paar bloemen naar het hospitaal,
maar breng de rozen naar de Kerkhoflaan...’
Dit staat er, en Awater's strak gelaat
geeft roerloos zijn ontroering te verstaan.
Hoe laat is het? Awater's hoofd voelt zwaar.
De telefoon slaapt op de lessenaar.
De theekopjes worden teruggehaald.
De klok tikt, tikt, slaat, tikt tot half-zes slaat.
De groene lampen worden uitgedraaid.

Vandaag, toen ik voor 't raam de bloemen goot,
is het voornemen in mij opgekomen
Awater te gaan halen van kantoor.
Ik heb sinds mijn broer stierf geen reisgenoot.
Als men een vriend zoekt, is het doodgewoon
dat men eerst ziet of men bij hem kan horen.
Vanavond volg ik dus Awater's spoor,
ik kijk de kat, zo men zegt, uit de boom,
en morgen, gaat het goed, stel ik mij voor.
Zo sta ik bij de hoge stoep. Ik schroom.
Het slaat half-zes. De tijd wordt eindeloos.
De straat wordt door voorbijgangers doorstroomd.
In elke schaduw wordt een licht ontstoken,
makend, al dwalend, omtrekken in rook.
O broeder in den hemel, wees hier ook.
Bescherm mij, dat mijn schim geen licht vertoont.
Bewaar mij ongezien en ongehoord. -
Opeens Awater. Van een overloop
zie ik hem komen, knipperend met 't oog.
Geen sterveling, geen stad, geen avondrood
bestaat voor hem. Hij komt gesneld van boven,
zandstenen trappen af langs slangen koper.
Hij ziet, schijnt het, een horizon, een zoom
waaruit ononderbroken weerlicht gloort.
Het is alsof hij hoort waarvan hij droomt
en de plek ziet waar hij te vinden hoopt,
zo snelt hij langs me, en ik voel mij doorboord.
Hij loopt haastig de vestibule door.
Hij hangt een sleutel op het sleutelboord.
Een droge distel doet zich aan hem voor,
hij grijpt zijn stok, hij wandelt fluitend voort.
Hij dekt zich, ik echter ontbloot het hoofd:
Wees hier, nogmaals, gij die op hoogten woont
zo onbewoonbaar als Calvario.

De straten zijn met asfalt geplaveid.
Ik merk dat de echo, die mij uitgeleide
deed door de hall met tegels, buiten zwijgt.
De stad verleent de voet geluidloosheid.
Een rij auto's glijdt karavaansgewijs
met zacht gekraak van leer aan ons voorbij.
Awater is mij reeds vooruitgeijld.
Ja, ja, 't schijnt waar te zijn, hij wil op reis.
Hij staat stil voor het modemagazijn.
Ik zie dat hij naar een gezelschap kijkt
van poppen die met plaids en verrekijkers
legeren aan de oever van de Nijl
gelijk uit pyramide en palmboom blijkt.
O Awater, ik weet waarvan gij peinst,
iets verder, bij de plaat der scheepvaartlijn
waarop een Bedouïn in de woestijn
een schip begroet dat over zee verschijnt,
en, weer iets verder, bij het bankpaleis
waar ‘vreemd geld’ genoteerd staat in de lijst.
Zo gaan wij samen langs de winkelschijnsels.
Eensklaps is hij verdwenen in een zijstraat.
Een deurbel klinkt. Daar moet hij binnen zijn.
Er staat geschreven: scheren en haarsnijden.
Het klein vertrek met kasten aan weerszij
lijkt door de sterke geur van allerlei
parfumerie-artikelen nog kleiner.
Awater - ik moet zeggen, ik ben blij
dat ik hem zie, ik was hem bijna kwijt, -
zit in een mantel van gesteven lijnwaad
voor de wastafel van wit porcelein.
De kapper doet zijn werk, en ik zet mij
als wie zijn beurt wacht, op een stoel terzijde.
Nooit zag ik Awater zo van nabij
als thans, via de spiegel; nooit scheen hij
zo nimmer te bereiken tegelijk.
Tussen de flessen, glinsterend verbrijzeld,
verrijst hij in de spiegel als een ijsberg
waarlangs de gladde schaar zijn snavel strijkt.
Maar het wordt lente, en terwijl wijd en zijd
de damp hangt van een bui die overdrijft
ploegt door het woelend haar de kam de scheiding.
Dan neemt Awater van de kapper afscheid
en ik volg hem op straat, werktuigelijk.

Het toeval neemt een binnenweg naar 't doel.
Moest het, dat Awater belanden moest
in het café waar ik kwam met mijn broer?
Het moest, en hij zit zelfs in onze hoek.
Ik zet mij ergens anders. Plaats genoeg.
De kelner kent me. Hij weet wat ik voel.
Hij heeft mijn tafeltje al tweemaal gepoetst.
Hij blijft, met in zijn hand de witte doek,
geruime tijd staan zwijgen naast mijn stoel.
‘De tijden’ zegt hij ‘zijn niet meer als vroeger.’
Ik weet dat hij ook aan mijn broer denkt, hoe
met zijn hond aan de ketting en zijn hoed
iets achterover op, hij binnenwoei
en 't hele zaaltje vulde met rumoer.
Hier ligt hetzelfde zand nog op de vloer,
dezelfde duif koert in zijn kooi als toen.
Oei, zei de wind, voort, voort! Zo is het goed.
Wie is dat? zeg ik daar 'k iets zeggen moet.
En hij, wetend terstond op wien ik doel:
‘Iemand die voor het eerst de zaak bezoekt.’
Dan trekt hij van 't buffet het hekje toe.
In 't water worden glazen omgespoeld. -
Wat is 't dat in zijn zak Awater zoekt?
Het is een boekje van marocco groen.
Het is een schaakspel nu hij 't opendoet.
Awater's ogen kijken koel en stroef.
Zijn hand, op tafel trommelend, schenkt moed
aan het visioen dat door zijn voorhoofd woelt.
Een sneeuwvlok dwarrelt tussen droppen bloed.
Het spel wordt tot een nieuw figuur gevoegd.
Zijn glas, vóór hem, beslaat onaangeroerd.
De cigaret die in de asbak gloeit
maakt een stokroos die langs 't plafond ontbloeit.
Hij zit volstrekt alleen en ongemoeid.
Hij heeft wat een planeet heeft en een bloem,
een innerlijke vaart die diep vervoert.
Nu drinkt hij het glas leeg en sluit het boek.
Hij krijgt, nu hij stil voor zich kijkt, iets droevigs.
Hij kijkt mijn kant uit, zodat ik vermoed
dat hij mij roept als hij de kelner roept.
Maar neen, hij rekent af, ik ook, en spoedig
gaan wij weer samen door het straatgewoel.

Elektrisch licht dat langs de gevel schiet
schrijft ieder ogenblik de naam opnieuw
van 't restaurant, en een dubbele file
mensen gaat in en uit langs de portier
die de toegang van draaiend glas bedient.
Terwijl wij binnentreden klinkt muziek.
Awater blijkt bekendheid te genieten.
Waar hij langs komt wordt naar hem omgezien.
‘Wat?’ zegt iemand ‘kent u Awater niet?
Ik meen, hij is accountant of zo iets.
Ik ken hem, maar ik ken hem niet intiem.
Sommigen zeggen, 's avonds leest hij Grieks,
maar anderen beweren het is Iers.’ -
Er is intussen iets zeer vreemds geschied.
Een heer die zich op 't podium verhief
zegt dat hij Awater zijn plaats aanbiedt.
‘Ik spreek’ zegt hij ‘uit naam van allen hier.
Wij hebben tussen ons een groot artiest.’
Awater, met gebaren naar 't servies,
wil zeggen dat hij van de eer afziet
en liever had dat men hem eten liet.
In de biljardzaal staakt men een serie.
Het wordt doodstil. Boven schaart men nieuwsgierig
zich langs de balustrade der verdieping.
Het schroefblad van de ventilator wiekt.
Dan staat Awater op en zingt zijn lied:
- Steeds troostte ze, steeds heeft zij als ik sliep
mij met haar liefelijke komst bezield,
de aanbedene; thans kwam ze en heeft vernield
de laatste steun die mijn verlies zich schiep.
Zij was, toen 'k haar ontwaren ging, in diep
met schrik vermengd verdriet terneergeknield;
ik hoorde dat zij mij geloof voorhield
maar zonder dat het hoop of vreugde opriep:
‘Herinnert ge u dien laatsten avond niet’
sprak ze ‘toen ik uw tranen heb ontzien
en zonder meer de wereld achterliet?
Ik kon, noch wilde ik, melden u sindsdien
hetgeen ik thans u te verstaan gebied:
niet hopen mij op aarde ooit weer te zien.’
Awater zwijgt. Hij verstijft tot graniet.
Men applaudisseert, werpt met serpentines.
Awater, als een pop, als een pop die
te zwaar is voor zijn eigen mechaniek,
waggelt den uitgang toe dwars door 't publiek.
Er wappert nog een smalle strook papier
hem langs de rug. Ik volg hem op de hielen.

Ik zorg - want het is stil en de straat nauw -
gelijke tred met Awater te houden.
Zo hoort hij niet dat iemand hem bijhoudt.
Mijn bezorgdheden worden menigvoud:
er ligt post thuis, ik heb aan de werkvrouw
nog niet gezegd dat ik op reis gaan zou,
mijn raam staat aan, er brandt vuur in de schouw,
ik heb niets bij me, wat doe ik überhaupt
op reis te gaan. - De vlieger aan zijn touw
tuimelt en stijgt: telkens slaat mijn benauwdheid
in vaster blijdschap om: wat zou 't, wat zou 't!
Zo voer ik, het hoofd diep gebogen houdend,
met mijzelf het beslissend onderhoud.
De straat wordt breder. Uit bomen druipt dauw.
Recht voor ons uit ligt het stationsgebouw.
Zou men hier middernacht een meeting houden?
't Is stampvol op het plein. Tussen flambouwen
staat op een ruw getimmerte van hout
in haar heils-uniform, een jonge vrouw.
Toeristen met rugzakken op de schouders,
kinderen, vrouwen, arbeiders, hun blauw
werkpak nog aan, staan onder de toeschouwers.
‘Wij leven’ zegt zij ‘heel ons leven fout.’
Awater, die de pas heeft ingehouden,
kijkt naar mij om als kent hij mij van ouds.
Maar waar? in een tram? in een schouwburgpauze?
zo vraagt de blik waarmee hij mij beschouwt,
terwijl hij - want het waait - zijn hoed vasthoudt.
Wind, spelend met haar haar, legt langs de mouw
der heilssoldaat een losse knoop van goud.
‘Liefde’ zegt zij, ‘wordt nooit vergeefs vertrouwd.’
Awater blijft, ik loop door, en zo gauw
of ik de trein zag die ik halen wou.

De stoker werpt steenkolen op het vuur.
De machinist staat leunend uit te turen.
Buiten de kap, boven de rails-figuren,
beginnen de signalen hun prelude.
De klok verspringt van minuut naar minuut.
Weer roept zij, de locomotief; voortdurend
roept zij, roepend dat het te lang reeds duurt.
Haar zuil van zuchten wordt een wolkenkluwen.
Maar denk niet, dat zij zich bekreunt om u,
de Oriënt Express; nog minder deelt ze uw jubel
als gij plaatsnamen ziet in een schriftuur
die de eerste klank is van het avontuur.
Zij kent in haar reisvaardigheid geen rücksicht.
Wat voor hoop gij ook koestert of wegduwt,
nogmaals, het deert haar niet; zelfs voor de illusie
een reisgenoot te hebben is ze immuun.
Dat gij, geheel alleen, u in haar luxe
beklemd voelt, 't raampje neerlaat, en zelfs nu
't perron nog afblikt; of dat gij het puurst
geluk smaakt dat voor het individu
is weggelegd: te weten, 'k werd bestuurd,
't is niet om niet geweest, ik was geen dupe, -
geprezen! - 't laat haar koud. Zij ziet azuur.
Van schakels is haar klinkende ceintuur.
Zij zingt, zij tilt een knie, door stoom omstuwd.
Zij vertrekt op het voorgeschreven uur.

Utrecht 1934

Mijn moeder

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Mijn moeder was een heilige vrouw -
O daar ligt blijdschap in dien rouw -
Mijn moeder was heilig, en rein, en zoet
Als de melk van haar borst... O mijn moeder was goed!
En schoon, schoon oud! Niet één groef in haar wang,
Haar oogen al ziel en haar woorden al zang!
Gij hoordet, gij zaagt haar, en vroegt, mijn vriend:
Ach, jongen, waar hebt ge zoo'n moeder verdiend?
En toch, gij wist nog niet half wat ze deed
Uit verborgen zorgen; hoe hard zij streed
In de nederigheid van haar weduwsmart,
Met een roos op 't gelaat en een doorn in het hart!
Haar kinderen schonk zij het brood uit haar mond,
Tot het laatste bloed uit haar warme wond....
Mijn moeder!... Zoete gedachtenis,
Beheersch wat er goeds in mijn leven is!

Schaduw

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Ik heb de liefde liefgehad;
daarom wellicht heeft zij me niet bemind.
Zoo doet de mooie minnaar
met een zeer verliefde kind.

Ik heb de zon te lief gehad
en beu van beedlen
aan de deuren van de dagen
ben ik geworden als een varenblad
dat liever in den lommer leeft
dan zon te dragen.

En daarom bouwt mijn kommer aan een huis
waar lamp- en zonnelicht
getemperd zijn voor de oogen
en waar de soobre lijn van een gelaat
en waar de vrede van een vriendschap staat
lijk schaduw van een boom
over mijn hoofd
gebogen.

Opgang III

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w'als onze harten aandachtig luistren

in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van 't leven der planeten,
en mensche' en diere'. Er is niets wat kan storen
't stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.

De karavane

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

In de woestenij der tijden
Trekt de menschheid langzaam verder,
Als de karavane voorthijgt
Door de dorre zandwoestijnen.

Boven de eindelooze vlakte
Vlamt en blaakt de koopren hemel
Hier en daar een groene oase
Met wat lauwe lommerkoelte!

't Kling'len der kameelenklokjes
Is 't eentonig lied der dagen;
En de spotlach der hyenen
De eene sluimerzang der nachten.

Tallelooze folterkwalen
Zijn de felle Bedouienen;
Hun onsterfelijke hoofdman
Is de Dood, de plonderkoning.

Over onbegraven lijken
Zwermen hongerige gieren;
Uitgebleekte beenders teeknen
De onafzienbaar lange heirbaan;

En daarginder, aan de kimmen,
Schijnbaar naadrend, immer deinzend,
Lokken frissche paradijzen
Der bedrieglijke Morgana.

Soerabaja

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Onder de bruggen van Soerabaja
slingert zich donker en diep de rivier,
en door zijn straten, en door zijn stegen
wringt de verdichting zich van het vertier.

Driftige motors, versleten karossen,
bellende trams, een bestendige drom
van al wat ratelt beweegt langs de wegen,
en komt langs andere wegen weerom.

Daar tussen door gaan de plechtige stieren
onder de dwang van het neustouw. Bedaard
stappen zij voort, met de puntige hoeven,
met de langharige pluim van de staart.

Achter hen, boven de wankele wielen,
waggelt de kar, als een zeeschip in zee,
't hellende dak over hoge panelen,
in de beweging der menigte mee.

En over alles, over de hoofden,
over de huizen, over de straat,
over het schamel ontwikkeld geboomte,
over wat komt en over wat gaat,

over de zwoegende ruggen der koelies,
overal, - sedert de morgen begon
zich te verlossen uit schemer en nevel, -
schatert en schittert en davert de zon.

Op de rivier, naar de zilveren rede,
varen de lijvige laadprauwen uit
onder de ijver van wrikken en bomen
en met de botsing van schuit tegen schuit.

En dan opeens valt de helderheid open
van het langwerpige driekante zeil.
Eerst in de warreling van 't zich ontvouwen,
kronkelt het zich nog en klappert een wijl,

maar heeft het eenmaal de koelte gegrepen
en van de wind zich verzadigd, dan doet
het zich de gretige vaartuigen reppen,
't opene van het verschiet tegemoet.

Achter hen, met haar geblakerde pleinen,
met haar gesluierde woningen, hijgt
onder het zonlicht de stad, in de hitte,
die van 't plaveisel de hemel in stijgt.

Moeitevol trappelen schonkige paarden
over het asfalt. Een zwoelzoete geur
hangt om de koelte der pakhuisgebouwen.
Onder de hevige zon schijnt de kleur

in iets vaalwittig verblindends geweken.
Hoog over huizen en hoven gesticht,
koepelt de middag. - Op daken, op straten
regent en regent en regent het licht.

Boerke Naas

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Wie heeft er ooit het lied gehoord,
het lied van Boerke Naas?
't En ha', 't is waar, geen leeuwenhert,
maar toch, 't en was niet dwaas.

Boer Naas die was twee runders gaan
verkoopen naar de steê
en bracht, als hij naar huis toe kwam,
zes honderd franken meê.

Boer Naas, die maar een boer en was,
nochtans was scherp van zin,
hij ging en kocht een zevenschot,
en stak daar kogels in.

Alzoo kwam Naas, met stapkes licht,
en met de beurze zwaar;
hij zei: ‘Och 'k wilde dat ik thuis
en in mijn bedde waar!’

Al met nen keer, wat hoort boer Naas,
juist bacht hem in den tronk?
Daar roert entwat, daar loert entwat:
't docht Naasken dat 't verzonk!

En, eer dat 't veintjen asem kreeg,
zoodanig was 't ontsteld,
daar grijpen Naas twee vuisten vast,
en 't ligt daar, neêrgeveld.

't En hoorde noch 't en zag bijkan,
't en voelde bijkans niet,
't en zij dat 't een pistole zag,
en zeggen hoorde: ‘... Ik schiet!’

‘Ik schiet, zoo gij, op staanden voet,
niet al uw geld en geeft;
en g'hebt, van zoo gij roert, me man,
uw laatsten dag geleefd!’

Boer Naas, die alle dagen vijf
zes kruisgebeden bad,
om lang te mogen leven, peist
hoe hij in nesten zat!

‘Wat zal ze zeggen,’ kreesch boer Naas,
‘wanneer ik t'huiswaard keer?
Hij heeft het weêrom al verbuisd!
die zatlap, nog nen keer!’

‘Hoort hier, mijn vriend, believe 't u,
toogt dat gij minzaam zijt,
och, schiet ne kogel deur mijn hoed
en spaart mij 't vrouwverwijt!

'k Zal zeggen, als ik thuis geraak:
men heeft mijn geld geroofd,
en, letter schilde 't, of ik had
nen kogel deur mijn hoofd!’

De dief, die meer van kluiten hield
als van boer Naas zijn bloed,
schoot rap ne kogel deur end deur
de kobbe van z'nen hoed.

‘Bedankt!’ zei Naas, en greep zijn slep:
‘schiet nog een deur mijn kleed!’
De dief legt aan en Naasken houdt
zijn pitelerken g'reed.

‘Schiet nog een deur mijn broek,’ zei Naas,
‘toen peist me wijf, voorwaar,
als dat ik, bij mirakel, ben
ontsnapt aan 't lijfsgevaar.’

De roover zegt: ‘Nu zal 't wel gaan,
waar is uw beurze, snel:
'k en heb noch tijd noch kogels meer...’
‘Ik wel,’ zegt Naas, ‘ik wel!’

Zijn zevenschot haalt Naas toen uit
en spreekt: Is 't dat ge u niet,
in een- twee- drie, van hier en pakt,
gij galgendweil, ik schiet!

‘Ik schiet, van als gij nader komt,
uw dommen kop in gruis,
en, zoo gij Naas nog rooven wilt,
laat uw verstand niet thuis!’

En loopen dat die roover dei,
de beenen van zijn lijf,
zoo snel dat 't onbeschrijflijk is,
hoe snel ook dat ik schrijf!

Hier stoppe ik. Dichte een ander nu
ne voois op boerke Naas;
't is waar, 't en was geen leeuwenhert,
maar toch, 't en was niet dwaas!

October 1868

Een lyedeken [Ic was in mijn hoofkijn om cruyt gegaen]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Ic was in mijn hoofkijn om cruyt gegaen,
Ic en vanter niet dan dijstel ende doorn staen.

Den dystel en den doorn dye werp ic wt
Ic soude gheerne planten ander cruyt.

Nu heb ic een ghevonden die gaerden can;
Hi wil dye sorghe gheerne nemen aen.

Een boom was hooch gewassen in corter tijt;
Den condic wter eerden ghebrenghen niet.

Dat hinder vanden bome mercte hi wael:
Hi toochen wter eerden altemael.

Nu moet ic hem wesen onderdaen,
Of hi en wil dat gaerden niet bestaen.

Mijn hoofken moet ic wien tot alre tijt;
Nochtans en can icks claer ghehouden nyet.

Hier in soe moet ic zaeyen lelyen saet,
Dit moet ic vroech beghinnen inder dageraet.

Als hi daer op laet dauwen, die minne mijn,
So sal dit zaeyken schier becleven zijn.

Die lelyen siet hi gheerne, die minre mijn,
Als si te rechte bloeyen ende suver zijn.

Als die rode rosen daer onder staen,
So laet hi sinen sueten dau daer over gaen.

Als hi daer op laet schinen der sonnen schijn,
So verbliden alle die crachten der sielen mijn.

Jhesus is zijn name, die minre mijn,
Ic wil hem eewelic dienen ende zijn eyghen zijn.

Sijn min heeft mi gegeven so hogen moet,
Dat ic niet meer en achte dit eertsche goet.

[Eens meien morgens vroege]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Eens meien morgens vroege
Was ic upgestaen;
In een scoen boemgardekin
Soudic spelen gaen:
Daer vant ic drie joncfrouwen staen:
Si waren so wale gedaen.
Dene sanc vore, dander sanc na:
Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.

Doe ic versach dat scone cruut
In den boemgardekijn,
Ende ic verhoorde dat suete geluut
Van den mageden fijn,
Doe verblide dat herte mijn
Dat ic moeste singen na:
Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.

Doe groette ic die alrescoenste
Die daer onder stont.
Ic liet mine arme al omme gaen
Doe, ter selver stont,
Ic woudese cussen an haren mont;
Si sprac: laet staen, laet staen, laet staen:
Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.

[Ghequetst ben ic van binnen]

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Ghequetst ben ic van binnen,
Duerwont mijn hert soe seer,
Van uwer ganscher minnen,
Ghequetst soe lanc soe meer.
Waer ic my wend, waer ic my keer,
Ic en can gherusten dach noch nachte;
Waer ic my wend, waer ic my keer,
Ghy sijt alleen in mijn ghedachte.

Bij het lijkje van een kind

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

't Kruipend rupsje, moê gekropen,
Afgetobd in de enge cel,
Brak zijn kluisje fladdrend open,
Klapwiekte uit zijn dorre schel.
Zie, daar wiegt het, zie, daar zweeft het,
Aardschen damp en druk ontvlugt;
Hooger vliegt het, hooger leeft het,
Zat gespeeld in lager lucht.
Voedster, droog de natte wangen,
Tuur niet op de doode pop,
Blijf niet aan het webje hangen:
't Vlindertje is niet weer te vangen:
's Hemels englen vingen 't op.

Het schrijverke

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

(Gyrinus Natans)

O krinklende winklende waterding,
met 't zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op 't waterke gaan!
Gij leeft en gij roert en gij loopt zoo snel,
al zie 'k u noch arrem noch been;
gij wendt en gij weet uwen weg zoo wel,
al zie 'k u geen ooge, geen één.
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij, toe!
Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn,
dat nimmer van schrijven zijt moe?
Gij loopt over 't spegelend water klaar,
en 't water niet méér en verroert
dan of het een gladdige windtje waar,
dat stille over 't waterke voert.
o Schrijverkes, schrijverkes, zegt mij dan, -
met twintigen zijt gij en meer,
en is er geen een die 't mij zeggen kan: -
Wat schrijft en wat schrijft gij zoo zeer?
Gij schrijft, en 't en staat in het water niet,
gij schrijft, en 't is uit en 't is weg;
geen Christen en weet er wat dat bediedt:
och, schrijverke, zeg het mij, zeg!
Zijn 't visselkes daar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekes daar ge van schrijft?
Zijn 't keikes of bladtjes of blomkes zoet,
of 't water, waarop dat ge drijft?
Zijn 't vogelkes, kwietlende klachtgepiep,
of is 'et het blauwe gewelf,
dat onder en boven u blinkt, zoo diep,
of is het u, schrijverken, zelf?
En 't krinklende winklende waterding,
met 't zwarte kapoteken aan,
het stelde en het rechtte zijne oorkes flink,
en 't bleef daar een stondeke staan:
‘Wij schrijven.’ zoo sprak het, ‘al krinklen af
het gene onze Meester, weleer,
ons makend en leerend, te schrijven gaf,
één lesse, niet min nochte meer;
wij schrijven, en kunt gij die lesse toch
niet lezen, en zijt gij zoo bot?
Wij schrijven, herschrijven en schrijven nog,
den heiligen Name van God!’

1857

Egidiuslied

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors die doot, du liets mi tleven.
Dat was gheselscap goet ende fijn,
Het sceen teen moeste ghestorven sijn.
Nu bestu in den troon verheven
Claerre dan der zonnen scijn,
Alle vruecht es di ghegheven.

Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors de doot, du liets mi tleven.

Nu bidt vor mi: ic moet noch sneven
Ende in de weerelt liden pijn.
Verware mijn stede di beneven:
Ic moet noch zinghen een liedekijn.
Nochtan moet emmer ghestorven sijn.

Egidius, wear bestu etc.
Mi lanct na di etc.
Du coors etc.

Volkslied

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Wien Neerlandsch bloed in de aders vloeit,
Van vreemde smetten vrij,
Wiens hart voor land en koning gloeit,
Verheff' den zang als wij:
Hij stell' met ons, vereend van zin,
Met onbeklemde borst,
Het godgevallig feestlied in
Voor vaderland en vorst.

De Godheid, op haar hemeltroon,
Bezongen en vereerd,
Houdt gunstig ook naar onzen toon
Het heilig oor gekeerd:
Zij geeft het eerst, na 't zalig koor,
Dat hooger snaren spant,
Het rond en hartig lied gehoor
Voor vorst en vaderland.

Stort uit dan, broeders, eens van zin,
Dien hoogverhoorden kreet;
Hij telt bij God een deugd te min,
Die land en vorst vergeet;
Hij gloeit voor mensch en broeder niet
In de onbewogen borst,
Die koel blijft bij gebed en lied
Voor vaderland en vorst.

Ons klopt het hart, ons zwelt het bloed,
Bij 't rijzen van dien toon:
Geen ander klinkt ons vol gemoed,
Ons kloppend hart zoo schoon:
Hier smelt het eerst, het dierst belang
Van allen staat en stand
Tot één gevoel in d'eigen zang
Voor vorst en vaderland.

Bescherm, o God! bewaak den grond,
Waarop onze adem gaat;
De plek, waar onze wieg op stond,
Waar eens ons graf op staat.
Wij smeeken van uw vaderhand,
Met diep geroerde borst,
Behoud voor 't lieve vaderland,
Voor vaderland en vorst.

Bescherm hem, God! bewaak zijn troon,
Op duurzaam regt gebouwd;
Blink' altoos in ons oog zijn kroon
Nog meer door deugd dan goud!
Steun Gij den scepter, dien hij torscht,
Bestier hem in zijn hand;
Beziel, o God! bewaar den vorst,
Den vorst en 't vaderland.

Van hier, van hier wat wenschen smeedt
Voor een van beide alleen:
Voor ons gevoel, in lief en leed,
Zijn land en koning één.
Verhoor, o God! zijn aanroep niet,
Wie ooit hen scheiden dorst,
Maar hoor het één, het eigen lied
Voor vaderland en vorst.

Dring' luid, van uit ons feestgedruisch,
Die beê uw hemel in:
Bewaar den vorst, bewaar zijn huis
En ons, zijn huisgezin.
Doe nog ons laatst, ons jongst gezang
Dien eigen wensch gestand:
Bewaar, o God! den koning lang
En 't lieve vaderland.

O 't ruischen van het ranke riet

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Παϱά ϱ̔οδανόν δοναϰῆα
hom. il. xviii, 576

O! 't ruischen van het ranke riet!
o wist ik toch uw droevig lied!
wanneer de wind voorbij u voert
en buigend uwe halmen roert,
gij buigt, ootmoedig nijgend, neêr,
staat op en buigt ootmoedig weêr,
en zingt al buigen 't droevig lied,
dat ik beminne, o ranke riet!

O! 't ruischen van het ranke riet!
hoe dikwijls dikwijls zat ik niet
nabij den stillen waterboord,
alleen en van geen mensch gestoord,
en lonkte 't rimplend water na,
en sloeg uw zwakke stafjes ga,
en luisterde op het lieve lied,
dat gij mij zongt, o ruischend riet!

O! 't ruischen van het ranke riet!
hoe menig mensch aanschouwt u niet
en hoort uw' zingend' harmonij,
doch luistert niet en gaat voorbij!
voorbij alwaar hem 't herte jaagt,
voorbij waar klinkend goud hem plaagt,
maar uw geluid verstaat hij niet,
o mijn beminde ruischend riet!

Nochtans, o ruischend ranke riet,
uw stem is zoo verachtlijk niet!
God schiep den stroom, God schiep uw stam,
God zeide: ‘Waait!...’ en 't windtje kwam,
en 't windtje woei, en wabberde om
uw stam, die op en neder klom!
God luisterde... en uw droevig lied
behaagde God, o ruischend riet!

O neen toch, ranke ruischend riet,
mijn ziel misacht uw tale niet;
mijn ziel, die van den zelven God
't gevoel ontving, op Zijn gebod,
't gevoel dat uw geruisch verstaat,
wanneer gij op en neder gaat:
o neen, o neen toch, ranke riet,
mijn ziel misacht uw tale niet!

O! 't ruischen van het ranke riet
weêrgalleme in mijn droevig lied,
en klagend kome 't voor Uw voet,
Gij, die ons beiden leven doet!
o Gij, die zelf de kranke taal
bemint van eenen rieten staal,
verwerp toch ook mijn klachte niet:
ik! arme, kranke, klagend riet!

1857

Het lied van Heer Halewijn

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

1

Heer Halewijn sanc een liedekijn;
Al wie dat hoorde wou bi hem sijn.

2

En dat vernam eens conincs kint,
Die van haer ouders so werd bemint.

3

Si ginc al voor haer vader staen:
‘Och vader, mag ic naer Halewijn gaen?’

4

‘O neen, mijn dochter, neen gi niet;
Die derwaert gaen en keeren niet.’

5

Si ging al voor haer moeder staen:
‘Och moeder, mag ic naer Halewijn gaen?’

6

‘O neen, mijn dochter, neen gi niet;
Die derwaert gaen en keeren niet.’

7

Si ginc al voor haer suster staen:
‘Och suster, mag ic naer Halewijn gaen?’

8

‘Och neen, mijn suster, neen gi niet;
Die derwaert gaen en keeren niet.’

9

Si ginc al voor haer broeder staen:
‘Och broeder, mag ic naer Halewijn gaen?’

10

‘'t Is mi al eens waer dat gi gaet,
Als gi u eer maer wel bewaert
En gi u kroon maer recht en draegt.’

11

Si is al op haer kamer gegaen;
Si deet haer besten kleedren aen.

12

Wat deet si aen haren lijve?
Een hemdeken fijnder als zijde.

13

Wat deet si aen haer schoon korslijf?
Van gouden banden stond het stijf.

14

Wat deet si aen haren rooden roc?
Van steke tot steke een gouden cnop.

15

Wat deet si aen haren keirle?
Van steke tot steke een peirle.

16

Wat deet si aen haer schoon blond hair?
Een croone van goude en die woeg swaer.

17

Si ging al in haers vaders stal
En koos daer tbesten ros van al.

18

Si sette haer schrijlings op het ros
Al singend en klingend reed si door tbosch.

19

Als si te midden tbosch mocht sijn
Daer vont si mijn heer Halewijn.

20

‘Gegroet’ seide hi en quam tot haer,
‘Gegroet, schoon maegt, bruin oogen claer!’

21

Si reden met elkander voort,
En op den wech viel menich woort.

22

Si quamen al bi een galgen veld
Daer aen hinc menich vrouwenbeeld.

23

Heer Halewijn heeft alsdan geseid:
‘Mits gi de schoonste maget sijt
Soo kiest u dood, het is nu tijd.’

24

- ‘Wel, als ik dan hier kiesen sal
Soo kies ic tsweert noch boven al.

25

Maer trect eerst uit u opperst kleet,
Want maegdenbloet dat spreit soo breet
Soot u bespreide dat ware mi leet.’

26

En eer sijn kleet getogen was
Sijn hooft al voor sijn voeten lach;
Sijn tong noch deze woorden sprac:

27

‘Gaet ginder daer in het koren
En blaest daer op mijnen horen,
Dat alle mijn vrienden dat hooren!’

28

- ‘Al in dat coren en gaen ic niet;
Op uw horen en blaes ic niet.
Moordenaers raet en doen ic niet.

29

- ‘Gaet ginder dan onder de galge
En neemt daer een potje met zalve,
En strijct dat aen mijn rooden hals.’

30

- ‘Al onder de galge en gaen ic niet,
U rooden hals en strijk ic niet
Moordenaers raet en doen ic niet.’

31

Si nam dat hooft al bi den haire
En waschtet in een bronne clare.

32

Si sette haer schrijlings op haer ros;
Al singend en clingend reet si door tbosch.

33

En toen si was ter halver baen
Quam Halewijns moeder daer gegaen:
‘Schoon maegt, saegt gi mijn soon niet gaen?’

34

- ‘U soon, heer Halewijn, is gaen jagen,
Gi en siet hem weer u levens dagen.

35

U soon, heer Halewijn, is dood,
Ic heb sijn hooft in mijnen schoot,
Van bloet is mijne voorschoot root.

36

En toen si aen de poorte quam
Si blaesde den horen als een man.

37

En als haer vader dat vernam
Tverheugde hem dat si weder quam.

38

Daer werd gehouden een banket,
Dat hooft werd op de tafel geset.

Mijne verzen

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Zielloos staat gij, levenloos,
Zonder klem of zwier,
Zangen, uit mijn hart geweld!
Op het koud papier.

Neen, van 't uitgestroomd gevoel
Vonkt in u geen sprank:
Zielloos zijt gij, levenloos,
Noten zonder klank!

'k Heb de borst met u geroerd
En het hart gekneed,
Maar mijn adem was de ziel,
Die u leven deed.

'k Schiep met klem en kracht van toon
Al uw kracht en klem;
'k Blies u geest en leven in
Met mijn eigen stem!

o, Wie op mijn doode kunst
Nog in deernis ziet,
Geev' hij 't leven nogmaals weer
Aan mijn zielloos lied.

Of wat is 't gevoel en 't vuur,
Dat mijn zang bezit?
Of wat is zijn verw en zwier?
Treurig zwart op wit.

'k Vraag terug, van elk terug,
Wat mijn kunst ontviel:
't Is de nadruk van den toon -
De afdruk van de ziel.

Wie te traag, te loom van bloed,
Adem heeft noch stem,
Roer' mijn koude zangen niet:
Zij zijn dood voor hem.

Dien avond en die rooze

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

aan den voorgaande

'k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen stond verdroten.
'k Heb menig menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u,
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zoo lief met u,
zoo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zoo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als de uur wanneer ik dicht bij u,
dien avond, neêrgezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zoo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zoo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij, een uur bij u
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zoo lief en uitgelezen,
die rooze, al was 't een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
't en ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden: u,
dien avond - en - die rooze!

Het daghet in den Oosten

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

1.

‘Het daghet inden Oosten,
het lichtet overal;
hoe luttel weet mijn liefken,
och waer ick henen sal!

2.

‘Och, warent al mijn vrienden
dat mijn vianden zijn,
ick voerde u uuten lande,
mijn lief, mijn minnekijn.’

3.

- ‘Dats waer soudi mi voeren,
stout ridder wel gemeyt?
Ic ligge in myns liefs armkens,
met grooter waerdicheyt.’

4.

- ‘Ligdy in uws liefs armen?
Bilo, ghi en segt niet waer:
gaet henen ter linde groene,
versleghen so leyt hi daer.’

5.

Tmeysken nam haren mantel
ende si ghinc eenen ganck
al totter linde groene,
daer si den dooden vant.

6.

‘Och ligdy hier verslaghen
versmoort al in u bloet!
dat heeft gedaen u roemen
ende uwen hooghen moet.

7.

‘Och ligdy hier verslaghen,
die mi te troosten plach!
wat hebdy mi gelaten
so menigen droeven dach.’

8.

Tmeysken nam haren mantel
ende si ghinc eenen ganck
al voor haers vaders poorte,
die si ontsloten vant.

9.

‘Och is hier eenich heere,
oft eenich edel man,
die mi mijnen dooden
begraven helpen can?’

10.

Die heeren sweghen stille,
si en maecten gheen geluyt;
dat meysken keerde haer omme,
si ghinc al weenende uit.

11.

Si nam hem in haren armen,
si custe hem voor den mont,
in eender corter wijlen,
tot also menigher stont.

12.

Met sinen blancken swaerde
dat si die aerde op groef,
met haer snee witten armen
ten grave dat si hem droech.

13.

‘Nu wil ic mi gaen begeven
in een cleyn cloosterkijn,
ende draghen swarte wijlen,
ende worden een nonnekijn.’

14.

Met hare claerder stemme,
die misse dat si sanck,
met haer snee witten handen
dat si dat belleken clanck.

In het album van mr. S. Ipz. Wiselius

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Zie hier mijn schrift, mijn beeld. Gij vraagt ze: ik geef u beiden;
Neem, neem mijn hart er bij: ik voeg die allen zaam,
En geef ik ooit u 't regt om hen van een te scheiden,
Verscheur mijn beeld, vergeet mijn naam.

Moederken

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

't En is van u
hiernederwaard,
geschilderd of
geschreven,
mij, moederken,
geen beeltenis,
geen beeld van u
gebleven.

Geen teekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van steene,
't en zij dat beeld
in mij, dat gij
gelaten hebt,
alleene.

o Moge ik, u
onweerdig, nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.

4-5-'91

Het waren twee koningskinderen

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

1.

Het waren twee koninghs kindren,
sy hadden malkander soo lief;
sy konden by malkander niet komen,
het water was veel te diep.

2.

Wat stack sy op drie keerssen,
drie keerssen van twaelf int pont,
om daer mee te behouden
's konincks soone van jaren was jonck.

3.

Met een quam daer een besje,
een oude fenynde bes,
en die blies uyt de keerssen
daer verdroncker dien jongen helt.

4.

‘Och moeder,’ seyde sy, ‘moeder,
mijn hoofje doet mijnder soo wee,
mocht ik 'er een kort half uurtje
spanceeren al langhs de zee.’

5.

- ‘Och dochter’ seydese, ‘dochter!
alleen en meught ghy niet gaen:
weckt op u jongste suster,
en laet die met u gaen.’

6.

- ‘Mijn alder jongste suster
dat is also kleynen kint;
sy pluckt maer al de roosjes
die sy in haer wegen vint;

7.

‘Sy pluckt maer al de roosjes,
en die bladertjes laet sy staen,
dan seggen maer al de lieden,
dat hebben konincx kinderen gedaen.’

8.

De moeder gingh na de kercke,
de dochter gingh haren gangh:
zy gingh maer also verre
daer sy haer vaders visser vant.

9.

‘Och visscher,’ seydese, ‘visscher,
mijn vaders visscherkijn,
wout ghy een weynigh visschen,
't zoud' u wel geloonet zijn.’

10.

Hy smeet sijn net in 't water,
de lootjes gingen te gront,
hoe haest was daer gevisset
's koninghs sone van jaren was jonck.

11.

Wat trock sy van haer hande?
een vingerling root van gout:
‘hout daer myns vaders visser,
dat isser den loone voor jou.’

12.

Sy nam hem in de armen,
sy kusten hem voor sijn mont,
och mondelingh, kost ghy spreken!
och hertje waert gy der gesont!

13.

Zy nam hem in haer armen,
zy spronker mee in de zee:
‘adieu mijn vader en moeder,
van u leven siet ghy my niet weer.

14.

‘Adieu mijn vader en moeder,
mijn vriendekens alle gelijck,
adieu mijn suster en broeder,
ick vaerder na 't hemelrijk.’

Raadgeving

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Minnaars, wilt ge uit vrijen gaan,
Trekt de stoute schoenen aan,
Schudt de kindsche blooheid uit,
Maakt ze, die ontvlieden, buit;
Neemt het kusje, voor gij 't vraagt:
Nimmer wint hij, die niet waagt.

't Vrouwenhart is koel en wreed
Voor ons zuchten en ons leed;
't Wordt niet week door vrees of hoop;
't Is voor tranen niet te koop;
Hem-alleen, die 't eischt en rooft,
Neemt het aan als heer en hoofd.

Overvallen we onverwacht
Dat oproerig schoon geslacht;
't Is manmoedig, zijn wij laf,
't Is bloohartig, zijn wij straf;
Geeft uw krachten, zijt ge wijs,
Aan haar zwakheid niet ten prijs.

Op, te wapen! op, ten strijd,
Minnaars, zoo gij mannen zijt!
Niet de lafheid - wel de moed
Steekt u lauwren op den hoed;
De overheerscher - niet de slaaf
Dwingt de vest tot overgaaf.

Ego flos...

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

(Cant. II: I).

Ik ben een blomme
en bloeie vóór uw oogen,
geweldig zonnelicht,
dat, eeuwig onontaard,
mij, nietig schepselken,
in 't leven wilt gedoogen
en, na dit leven, mij
het eeuwig leven spaart.

Ik ben een blomme
en doe des morgens open,
des avonds toe mijn blad,
om beurtelings, nadien,
wanneer gij, zonne, zult,
heropgestaan, mij nopen
te ontwaken nog eens of
mijn hoofd den slaap te biên.

Mijn leven is
uw licht: mijn doen, mijn derven,
mijn' hope, mijn geluk,
mijn eenigste en mijn al,
wat kan ik, zonder u,
als eeuwig, eeuwig sterven;
wat heb ik, zonder u,
dat ik beminnen zal?

'k Ben ver van u,
ofschoon gij, zoete bronne,
van al dat leven is
of immer leven doet,
mij naast van al genaakt
en zendt, o lieve zonne,
tot in mijn diepste diep
uw aldoorgaanden gloed.

Haalt op, haalt af!...
ontbindt mijn aardsche boeien;
ontwortelt mij, ontdelft
mij!... Henen laat mij,... laat
daar 't altijd zomer is
en zonnelicht mij spoeien
en daar gij, eeuwige, ééne,
alschoone blomme, staat.

Laat alles zijn
voorbij, gedaan, verleden,
dat afscheid tusschen ons
en diepe kloven spant;
laat morgen, avond, al
dat heenmoet, henentreden,
laat uw oneindig licht
mij zien, in 't Vaderland!

Dan zal ik vóór...
o neen, niet vóór uwe oogen,
maar naast u, nevens u,
maar in u bloeien zaan;
zoo gij mij, schepselken,
in 't leven wilt gedoogen,
zoo in uw eeuwig licht
me gij laat binnengaan.

De sneeuw

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

't Grimmig Noorden sloeg door 't loover
Als een snijdend zwaard;
Al 't geboomte stond ontblaârd;
d'Akker schoot geen oogst meer over
En geen bloem den gaard.
Eens zoo schoon van tooi en verwen,
Eens zoo rijk, natuur!
't Moet wel hard zijn, dan te derven,
Dag aan dag allengs te sterven,
Armer uur aan uur!

't Oost ging even luid aan 't huilen
Als het Noorden deed:
Ieder dook in 't winterkleed;
Wie een dak had, ging er schuilen,
't Zij in huis of keet.
Krakend vroor het gansche dagen,
Nachten lang aaneen;
't Scheen een bajert, waar we zagen:
't Water was met erts beslagen
En de grond werd steen.

Keek men 's avonds nog eens buiten
Naar den wind en 't weer,
Korter keek men ieder keer:
't Bar Noord-Oosten bleef aan 't fluiten;
't Luik ging spoedig neer.
Telkens - reeds den slaap in de oogen -
Door 't geloei ontwaakt,
Dachten we, om haar lot bewogen,
Zou natuur dat harden mogen,
Arm en moedernaakt?

Maar verbaasd was, die 't aanschouwde,
Toen weer de ochtend scheen!
Koestrend hing van top tot teen
Haar een dekpels voor de koude
Om de leden heen.
Schittrend in de morgenstralen,
Kracht- en luistervol,
Stond ze op heuvlen en langs dalen
In een spierwit kleed te pralen,
Louter dons en wol.

Geen fluweel, zoo fijn geweven,
Zonder kreuk of smet,
Ligt er op des konings bed;
Geen tapijt, als nu de dreven,
Heeft zijn fraaist salet.
Wat borduursels en sieraden
Tooijen eik en esch!
Kanten, zoo gelijk van draden,
Als er wappren langs de paden,
Draagt geen rijksprinses.

En denk niet uit misvertrouwen,
Dat ge alleen misschien
In de verte 't moogt bezien:
't Wordt door naderbij beschouwen,
Schooner bovendien.
Wilt ge meer en meer verbazen,
Wapen u 't gezigt:
Volg die steken, tel die mazen;
't Is een rag, om weg te blazen,
En toch vol en digt.

En wat wondre teekeningen
Heeft die kostbre kant!
Hier geribd en daar getand,
Nu in ruiten, dan in ringen,
Vlos of glad van rand.
Pluimen zien we, takken, blaren,
Bloemen in een perk;
Halmen met een kroon van airen...
Komt het afzien, kunstenaren!
Dat is godlijk werk!

Waar ook 't oog zij heengeslagen,
Geen verdorde tronk
Bleef verstoken van dien pronk:
't Weefsel dekt de rozenhagen
En den distelstronk.
Waar er naakte spitsen staken
Of een hut verscheen,
Warmend viel het zilverlaken
Over hof- en tempeldaken
En de schaapskooi heen.

Milde moeder, rijk aan zegen,
En zoo schoon als goed!
Wat al weldaân, die gij doet!
Wat al wondren allerwegen
En wat overvloed!
't Zij ge bloemen geeft te lezen,
't Zij ge vlokken strooit,
Wees geprezen, nooitvolprezen'!
Of ge in 't groen gekleed moogt wezen,
Of in 't wit getooid.

De gevels van de huizen

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Slaat zulk een blik van deernis niet
Naar gindsche stulp van leem en riet,
Gij, die er langs rijdt, stedelingen!
Laat, schoone jonkvrouw uit de stad!
Geen tranen in uw oogjes dringen,
Omdat de schaamlen niet ontvingen
Dan zulk een wagglend huis als dat.

't Is waar, 't gevoel komt pijnlijk op,
Als wij daar ginds dien heuveltop -
Die schittrend witte wanden naken:
('t Is Nellesteins gepleisterd graf)
En als we, langs de glooijing af,
Aan de andre zij die biezen daken,
Die hutten zien van stroo en klei,
Daar neergezet in zand en hei:
Dan, ja! dan wordt ons bij 't aanschouwen
Het heerlijk landschap droef en naar;
Dan zien we vragende op elkaar,
En de uitroep laat zich niet weerhouên:
Voor dooden gindsche praalgebouwen,
Voor levenden die kluizen daar!

Doch 't is een spotprent op haarzelf,
Dat hoog en schittrend grafgewelf,
Dat zich de trotschheid op deed rijzen:
Daar staat het, op dien top gebouwd,
Als om van ver reeds aan te wijzen,
Wat eens de hoogmoed overhoudt.

Of - meent gij op dien berg misschien
Het jagtslot van den heer te zien,
Wiens landgoed uitloopt door die heiden?
Verbeeldt ge u, vreemdling in dees streek!
Dat hij van boven 't oog laat weiden
Langs dal en heuvel, bosch en beek,
En uit zijn weelde en overvloed
Op de armoê neerziet aan zijn voet?

Kom meê, misleide! Naderbij
't Verschil bespied ter wederzij':
Daal neer: daar rookt een schouw: tree binnen.
Ja, 't is hier arm! een leemen muur,
Een vloer van helm, een plag aan 't vuur,
Een stroobed, zonder wol of linnen...
Maar op die ruige biezen ligt
En lacht en speelt een bloeijend wicht;
Een moeder zit er naast te spinnen,
En langs dat dak van mos en riet
Rolt somtijds nog een vrolijk lied.
Er kloppen harten in die wanden,
Er is gevoel en adem in;
Er hechten de allerdierste banden,
Er gloeit tot zelfs de moedermin.
Ginds?.. Kom, indien ge er in durft treden!
Stijg opwaarts uit de lage kluis
Naar 't hoog en heerlijk knekelhuis,
Dat u een burg scheen van beneden.
Wat is 't hier huivrig, hol en koud!
Geen adem gaat er; stem noch zangen
Weergalmen hier langs welf en gangen:
't Zijn graven - graven, wat ge aanschouwt!
Zie, onder gindsche strooijen daken
Strekt, als de zon haar fakkel bluscht,
Het arm gezin het hoofd ter rust,
Om met het zonlicht weer te ontwaken;
Maar, daal' het lieflijk avondrood,
Of tooi' weer de ochtend beemd en dreven,
't Is op den heuvel hier om 't even;
't Ontwaakt niet, wat er de oogen sloot:
Daar, in die hutten, huist het leven;
Hier, in dit trotsch gewelf, de dood.

Hoe deerlijk soms de schijn misleidt!
Wat denkt ge in uw eenvoudigheid,
Gij, dorper, die de drokke straten
Der hofstad doorwoelt en de pracht
Der gevels ziet langs plein en gracht;
Gij, die uw kerspel hebt verlaten,
Bebouwd met hoeven, ver uit een
Verspreid in drassig slib en veen?
Ja, 't is wel waard, het aan te staren,
Dat hardsteen en dat beitelwerk!
Uw needrig regthuis en uw kerk -
Hier stonden ze of het schuren waren;
Hier kosten menig' treflijk heer
Zijn marmren stallen vrij wat meer...
Zie, zie eens in die breede ramen!
Hoe breidt zich langs de spiegelruit
Het prachtgordijn in plooijen uit!
Een gouden beugel houdt het zamen;
Een kleed van dat gevlamd satijn
Kon wel uw dochters bruidstooi zijn...
Zie, zie eens welk een schat van bloemen!
Wat rijkgekleurd en vreemd gewas
Bloeit langs dat prachtig vensterglas!
Gij kunt de namen zelfs niet noemen:
Wat u natuur onthoudt in 't veld
Geeft zij den steêling hier voor geld.
O (denkt gij) wie daar binnen wonen,
Wie achter zulk een gevelpraal
Zijn gasten opleidt in zijn zaal,
Bij 't waslicht van kristallen kroonen!...
Wat is hun lot benijdenswaard!
Een lange feestdag is hun leven..,
U is de vloek van 't hoofd geheven,
Gij uitverkoornen hier op aard!
En - wie mogt in- en binnenkomen;
Wie doordrong tot het slaapsalet,
En 't hoofd er neervlijde op het bed,
En sliep, en zich mogt zalig droomen..!
Vlugt! tree niet binnen, dwaze, neen!
Laat u 't blanketsel niet bedriegen;
Misleiden doet dat marmersteen;
Die zijden glasgordijnen liegen:
De zorg spookt door die gangen heen.
o, Mogt ge 't van nabij ontwaren
't Gewormt', dat in die zalen kruipt,
Het zweet, dat op die peluw druipt,
Gij ruilde uw schamel bed van varen,
Uw teenen kluis, uw karig maal
Niet voor die slaapkoets en die zaal.
Neen, waan niet, dat de diepste ellende,
Het hartzeer en het zielsverdriet
Bij voorkeur onder leem en riet
Zich nestlen met hun zwarte bende:
De rampen schuwen 't purper niet.
Hier, achter die arduinen wanden,
Dat bloemschakeersel, rijk en schoon,
Wringt, blozende om zijn diepen hoon,
Een vader zich misschien de handen,
En schaamt zich een ontaarden zoon. -
Daar, in die woning met dat wapen,
Dat schelpen voorplein en dat hek,
Ligt, boven in het stilst vertrek,
Een bleek, maar beeldschoon wicht te slapen:
Het is de doodslaap. Op de bals
Sluipt soms de tering in den wals.
De droeve moeder, krank van rouwe,
Bidt, handenwringend, uitkomst af;
Maar 't is om niet, hoogeedle vrouwe!
Uw kind ging van den dans naar 't graf. -
Ginds, waar die koetsen en lakeijen
Zich scharen langs dat breed bordes,
Zit mooglijk wel een rijksprinses
In 't vorstlijk hermelijn te schreijen,
Omdat een wulpsche prins zijn eed,
Zijn huwlijkstrouw, zijn rang vergeet. -
o, Bij de kwellingen van 't leven,
De vrucht der aarde en aller deel,
Is in tapijtdoek en fluweel
Nog menig doodlijk gif geweven,
Nog dorens van geheim verdriet,
Dat in uw akkers en uw dreven
Zijn scherpe wortels zelden schiet.
Keer, keer! verdenk die pracht van buiten;
't Is al wat blinkt ook hier geen goud;
Hing dat satijn niet voor die ruiten,
Wie weet het, hoe gij huivren zoudt!
Keer, keer! mistrouw die trotsche tinnen,
Die hoven met bordes en plein:
Gedenk aan 't graf van Nellestein:
't Is buiten schooner dan van binnen.
Neen, jonkvrouw! die uit spelen rijdt!
Zucht, ween niet om die schaamle kluizen;
En, dorper, die de stad doorschrijdt!
Schat naar de gevels van de huizen
't Geluk er binnen niet altijd.

De vogelen

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

't Groen puilt naauwlijks uit de boomen,
Of daar zijn ze weer in 't hout,
Al die zwervers, jong en oud.
Waarvandaan toch of ze komen?
's Winters is er geen in 't woud.
Zeg eens, waar gij hebt gezeten,
Waar gescholen, bonte vlugt,
Die komt vallen uit de lucht?
Wie heeft daadlijk u doen weten,
Dat weer 't lentewindje zucht?

Hoe ze domplen, hoe ze stijgen,
Hoe ze wappren op de veer!
Zie, daar strijkt een troepje neer:
Hoe ze wieglen op de twijgen,
Hoe ze schomlen heen en weer!
Weest voorzigtig, al te dartlen!
Niet zoo woelig, niet zoo druk!
Krijgt toch maar geen ongeluk!
Met dat springen en dat spartlen
Brak er ligt een pootje stuk.

Hoe ze schaatren, hoe ze fluiten,
Gagglen hier en kaaklen daar!
Wat beweging! wat misbaar!
Hoe ze tjilpen, hoe ze tuiten,
Hoe ze gonzen door elkaâr!
Zouden ze aan elkander vragen,
Waar ze scholen in een bouw,
Waar ze huisden in een schouw,
En 't vertellen en het klagen
Wat ze leden van de kou?

Of misschien dat ze overleggen,
Waar 't nu groeizaamst op het land -
In de klei is of in 't zand;
Mooglijk, dat ze elkander zeggen
Waar gepoot werd en geplant.
Zie, daar drijven ze op de veder,
Na een kort en kloek beraad,
Met een golving op de maat,
Midden in mijn moesland neder...
Tuinman! pas nu op uw zaad!

Maar de tuinman, sluw en wakker,
Stond verborgen op de loer,
Waar ze pikten naar het voêr:
Paf! daar dreunt het langs den akker
Van een kruidschot uit het roer;
En in dwarling opgevlogen,
Rondgestoven heen en weer,
Weggefladderd heinde en veer,
Drijven ze als een wolk uit de oogen:
Nergens is een vogel meer.

Hoor eens, tuinbaas! 'k wil 't wel weten,
'k Hou mijn erwtjes liefst voor mij;
Stroopen staat ook niemand vrij;
Maar de vooglen moeten eten,
Even goed als ik en gij.
'k Voel mij 't hart van deernis raken,
Als ze, hunkrend naar het aas,
Siddren bij het minst geraas:
Hoor eens: als ze 't schaplijk maken,
Zie wat door de vingren, baas!

Mijmering

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

'k Heb nooit den glans en 't klatergoud der hoven
Met afgunst in het hart bespied;
Nooit kwam de zucht tot heerschen in mij boven:
'k Misgun den vorst zijn scepter niet:

Nooit voelde ik 't hart van gloriezucht ontbranden,
Bij 't marmer, waar de held in leeft;
Nooit tastte ik naar den arbeid zijner handen,
Die aan een staatsweb spint en weeft:

'k Benij hem niet, wiens zeldzaam geestvermogen
Verwondring en verbazing wekt;
Die landen aan de zeekolk heeft onttogen
Of zonnen aan 't azuur ontdekt:

Maar als ik kruis en omzwerf in de dreven,
En mijmer, veld en bosschen door,
En zoek en grijp, van nevelen omgeven,
Als in een doolhof zonder spoor:

Als elke star, gelijk in duistre nachten,
Zijn tintling voor mij onderhaalt,
En, dobbrend op een maalstroom van gedachten,
Mijn geest al diep en dieper dwaalt:

Als schaduwen en schimmen om mij waren,
Als twijfel mij zijn strikken spant,
En raadslen, die ik vruchtloos wil verklaren,
Mij 't hoofd doen duizlen in de hand:

Dan - als ik eensklaps opschrik uit mijn droomen
En rondstaar - en in 't veld van wijd
Een herder met zijn schaapskudde aan zie komen,
Dán klopt somtijds mij 't hart van nijd.

Dan - als ik ginds een ploeger voort zie schrijden
En stromplend achter 't kouter gaan,
En op en neer de klei in voren snijden,
Dán grijpt mij heimlijk de afgunst aan.

Zij mijmren niet; zij vragen niet noch gissen,
Noch peilen, waar geen bodem ligt;
Zij slaan het oog naar geen geheimenissen,
Omsluijerd voor hun aangezigt.

Wat gaat hun 't aan, 't waarom en 't hoe der dingen,
Het doel van 't worden en 't bestaan,
De wondren, die zich opdoen en verdringen -
Wat gaat de geest en 't stof hun aan?

Zij zwerven niet in werelden daar boven,
Geblinddoekt en vermetel rond;
Hun kreitsen zijn hun schuren en hun schoven,
Hun veestal en hun akkergrond.

Zij bidden God om zonneschijn en regen,
Om wasdom voor 't gestrooide zaad,
Maar vragen bij 't genieten van zijn zegen,
Niet ook een zetel in zijn raad.

o, Zalig deel, het missen van 't verlangen
Naar kennis, die verboden is!
Het dierst geschenk, dat wij op aarde ontvangen -
Het rijkst bezit is dat gemis.

Geen wikkend brein, geen dwaze dorst naar weten,
Maar eenvoud, die geen nazoek doet,
Een arme geest - niet wat wij wijsheid heeten -
o God! dat is begeerlijk goed!

Dat wenschte ik mij, die zoete rust in 't leven,
Die armoê, aan geluk zoo rijk...
Maar dat geschenk - 't wordt enkel hun gegeven,
Die hier den kindren zijn gelijk.

Droom. Aan Louïze

Sat, 24 Oct 2026 04:38:50 +0200

Ik droomde deze nacht, dat, door de min verbonden,
Ik de uwe als Adam ware, als Eva gy de myn':
Ik weet niet welke snoode zonden
'Er toen door ons bedreven zyn;
Maar, toen de dageraad myn' zoeten droom kwam stooren,
Heb ik het paradys verloren.

Hondenmijmering

Sat, 24 Oct 2026 04:39:23 +0200

Dan - wie is hy, die ginds, van elk vergeten,
In mijmering verloren, neêr gezeten,
De stilte smaakt der zwijgende natuur?
ten kate.

Sakkerloot! hoe jeukt mijn maag!
In geen zes kwartier gegeten.
Schrale tijden. Vlooienbeten.
Kwade jongens. Beestenplaag.
Altijd vasten. Duivelsch mager.
Menschenvriendschap. Fricassé.
Beenen. Longen. Jan de slager.
Morgen hal-dag: vrij entrée.
Jachttijd: dikke Dries de jager....
Kwispelstaart ik wel gedwee?
Blaffen. Bijten. Knorren. Knagen.
Smachtverlangen. Minneplagen:
Bruine Fanny, 'geele Mop!
Zeven weken: hondendagen:
Houten hok en halsbandstrop.
Hette. Dolheid. Watersloot....
Diender.... als een pier zoo dood!

Voorjaarsavond

Sat, 24 Oct 2026 04:41:15 +0200

De avond is windeloos over
de wazige aarde, en 't loover
der duistere boomen is stil...
O groen-vervagende wanden
waardoor-schemeren de standen
der zacht zwarte stammen stil.

De lucht is wijd-grijs boven
de aarde in zoel verdooven
in vochtige avondstond -
Van regen de nevelen stijgen
uit de akker, die wijkt in twijgen
van verre donkere grond.

Het zwarte pad ligt geschoven
door landen ver - ik geloove
dat ik hier langzaam trede
door droomen, die scheem'rend omstaan
mijn lijf, dat in zacht voortgaan
zweeft tot het land van den Vrede.

Baadster

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Een blanke nymf steeg ze uit het marmren bad,
En toefde op de eerste treê; heur armen beurden
En wrongen 't blonde hair, dat druipend-nat
Nog van den amber der violen geurde.

Hoe 't rozig-blond van 't blozend rozeblad
De sneeuw haars teedren lichaams warmer kleurde,
Terwijl van paerlen vloeyende en omspat,
Zij lelie was, die in den dauwe treurde!

Daar stond ze, steunende op het slanke been,
Zoo, dat bevallig zich de heupe rondde,
Nu de armen hoog de dartle lokken bonden.

Daar stond ze, glanzend-wit als marmersteen,
Geheel omsluyerd in den korenblonde:
Antieke vaas met gouden veile omwonden.

De tuinman en de dood

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: ‘Heer, Heer, één oogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andre kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahân!’ -

Van middag - lang reeds was hij heengespoed -
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

‘Waarom’, zoo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
‘Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?’

Glimlachend antwoordt hij: ‘Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahân.’

Gebed te Waalwijk

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

O Christus met Uw zacht gelaat,
Marye, die daarneven staat,
Wil U tot ons bezinnen.
Gij, die den hemel overziet,
Van daar Uw milde oogen biedt,
Zie onze wereld binnen;
Verhef Uw eens gehoorde stem,
En Uwe hand, en ga tot hem,
Den meester in de zalen,
Die over onze dagen wikt,
Die over onzen nacht beschikt,
Van Wien wij arbeid halen.

Zeg hem het klein betaalde loon,
De dagen lang, de korte woon,
De altijd vochte muren,
De krankheid en het kinderbed,
Het schamel lichtje, neergezet
Om op het leer te turen,
Waarop mijn man te hamer gaat
En kloppende zich zelf verslaat,
Totdat hij ligt versleten.
Zeg hem, dat elk paar schoenen heeft,
Voordat het in zijn handen beeft,
Het bloed van ons gegeten.

O Jezus, kenner van den weg,
Ga tot den rijken meester, zeg:
Mijn man is gansch onkrachtig,
Zijn vel is rul, zijn oog staat geel,
Een kort geluid komt uit zijn keel,
En ik ben weder drachtig.
Gijzelve zei toch: Ga, vermeer
Ulieden als het zand zoo zeer,
En even menigvuldig;
O Jezus, lieve Jezus zoet,
Mijn âren hebben gansch geen bloed,
Mijn schoot blijft steeds geduldig.

Marye met Uw hemelkroon,
Geef Uwe voorspraak tot den Zoon,
Dat Hij ons koom' te hooren.
Op Uwe zachte trede ga,
Dat hij met hemelsche genâ
In onze hut mag gloren.
Een beetje ruimte, en wat licht,
En op mijn armen man's gezicht
Een weinigje van blijheid,
Dat op zijn arbeid zegen zij, -
O, zoete Jezus, zeg er bij
Het loon; - en wat meer vrijheid.

De Christus met het zacht gelaat,
Marye met het rein gewaad,
In Waalwijk's woning binnen,
Zij, die de wereld overzien
En haar de milde oogen biên, -
Zij staan zich te bezinnen.

Het tuinbeeld [I]

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Ge hebt het uitgezocht, maar niet aanschouwd
Meer bij ons thuis. Het is te laat gekomen.
Reeds had de stilte u in zich opgenomen,
En aan het tijdelooze u toevertrouwd.
Doch in uw tuin, boven de bloesemboorden,
Is nu de knaap gezeten, die zich bukt,
En zich een doren uit de voetzool plukt:
Het beeld, dat u in Rome zoo bekoorde.
Het is zoo wonderschoon, dat wie het ziet
Erkent: volmaakter laat het zich niet denken.
Toch, wat van buiten zich onze aandacht biedt,
Haalt bij wat zij bezit van binnen niet.
Want iets veel schooners nog wist gij te schenken
In de herinnering, die gij ons liet.

De zingende danser

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Wie danst zoo rank, zoo rap, zoo zacht van zede,
Met stap en stamp, buiging, handslag en kushand?
Een knaap, die mijn hart heeft verzoend met Rusland,
Die maat en muziek maakt van zijne leden.

Mijn open mond drinkt het zoet van de lucht,
Mijn oog verzadigt zich van zalig schoon
De muziek wiekt, gelijk een vogelvlucht,
Zoo zacht van slag, en fluit zoo vol van toon.

En hoor: hoe nu de muziek sneller gaat
En ziet, hoe nu de knaap zich rapper wendt
Allen tot luisteren en glimlach dwingt.

Hij zingt als zilver met gloeiend gelaat,
En is er schooner muziekinstrument
Dan de stem van een knaap, die dansend zingt?

Onrust

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Die te Amsterdam vaak zei ‘Jeruzalem’
En naar Jeruzalem gedreven kwam,
Hij zegt met een mijmrende stem:
‘Amsterdam, Amsterdam’.

Ode aan Robinson Crusoe

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Gelukkig, ô mijn Robinson!
Die, van uw golf gedragen,
Zich op uw eiland redden kon
Uit deze “laatste dagen!”

Een geitevel voor laken frak
Gehangen om de leden;
Slechts bloemengeuren voor tabak,
Voor stad en park een Eden;

Geen bengelklok, geen stoomgegil,
Noch denderende wagen,
Noch raderen, die, nimmer stil,
In arbeidsholen jagen;

Saletgeklap noch societeit,
Noch badstraf van zes weken;
Zelfs geen moderne geestigheid
Noch orthodoxe preeken;

Geen Nut of Nanut, waar een bloed
Een reeks van woorden stamer’;
Geen kiezersvolk, geen bladenvloed,
ô Goôn! geen Tweede Kamer!

Gewis, hij waar’ een Zondagskind
En tot geluk geboren,
Die ’t ruischen slechts van zee en wind
Voor zijn concert mocht hooren,

Dien ’t murm’len van een dart’len vliet,
’t Gevogelte in de boomen,
Mocht wieglen met een sluimerlied
In ongestoorde droomen!

En zoo soms druksels in het zand
Van wilden hem verhalen...
Wij duchten aan ons Noordzeestrand
Wel and’re kanibalen.

Lente-lied

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Vanochtend kwam de lente; en als een regen,
Drenkt zij de wereld met haar jeugdigheid;
Zij luwt en labbert langs de vochte wegen,
Als langs de wangen van de prille meid,

Tijgend naar school toe met verhoogde stappen,
Die hunkermondt, maar niet van kennisdorst,
En wimpert vaagjes om haar vriendjes snappen,
Het haar nog vrij en boezemende borst.

In straat, in park en in de hooge luchten
Verzoet zich alle zang en ’t dag-geschreeuw;
Zij toovert teederheden van geruchten,
Als vogeltredjes in de late sneeuw.

Ik zie haar overal; bij tak en tros;
Zij doet de kruin van ’t grauw geboomte blozen,
Zij femelt al de harde botjes los,
De krinkelblaadjes uit de zomerrozen.

Vreugde-voorspellend kwam ze uit Holland’s tuin;
Waar tuil aan tuil aan rijen staan als linten,
Ze woelt en zoelt, bewierookt in ons duin
Met nagelgeuren van de hyacinthen.

Dra zal zij duizenden in zondagskoren
In boeien vangen als met kralen snoeren
En levens die in vloeken zijn geboren,
Het fiets-stuur cieren en de wreede schoeren.

O, goede lente, mar zoo lang niet, ga,
Ga tot de huizen in der norsche nood;
Ga tot de woningen der ongenâ:
Van schamelheid, van schande en van dood.

Ga, meld u door de hooge, strenge vensters,
En adem in de stramme, koele zalen,
De sproke van uw purper-gouden glensters,
Waar bleeke handen op de lakens dwalen;

Breng sluimerlach er om het nieuwe leven,
En zeg tot die en hun uw vrede zend,
Dat ’t goed is, moet het zijn teruggegeven,
Te scheiden in ’t geruchten van de lent’.

Voor de Vlaamsche letterkundigen

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Broeders van den gilde, man voor man.

Vlamingen, Belgen, eens van zin
Met uw Koning, uwe Koningin,
Met uw beijaards en Kathedralen,
Vlaanderen der zoetrokige verhalen,

Wij groeten U, schoon geen ons hooren kan.

Gij die in jammeren en gevecht
U tot een voorbeeld hebt opgerecht;
Volk, van wiens daad men nog zal weten,
Vlaanderen, als wij allen zijn vergeten;

Als zal vergeten zijn dit kallend ras
Dat onze zielen tot een geesel was.

Tegen een vijand groot in oorlogsmoed,
Die zijn werk als in roeping doet
En toch willoos en tot eigen schand'
'n Eeuwig merk zich in 't voorhoofd heeft gebrand.

Broeders van den gilde, man voor man,
Wij groeten U, schoon geen ons hooren kan.

October 1914.

De moerbeitoppen ruischten

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

‘De moerbeitoppen ruischten;’
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij;

Sprak tot mij in den stillen,
Den stillen nacht;
Gedachten, die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.

Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin;
'k Voelde in zijn vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in.

Den morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zoo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij.

Captatio

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Poëten worden oud, de goede met de kwade;
De middelmatige met mij;
Dit hebben zij gemeen, veel tot hun eigen schade:
Zoo lang zij leven, dichten zij.
Vergeef het, die hen leest en in hun beste jaren
Hen liefhadt! 't Is een zwak, en ik erken 't als gij;
Maar zwakheên zijn er veel bij grijze en schaarsche haren,
En deze hoort er bij.

A^o Aet. lxxix.

Het geschenk

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

I.

Hij trok het schuifken open,
Het knaapje stond aan zijn zij
En zag het uurwerk liggen:
‘Och, grootvader, geef het mij?’

- Ik zal 't u wel eens geven,
Toekomende jaar misschien,
Als gij wel leert en braaf zijt,
Zeî de oude, wij zullen zien.

‘Toekomend jaar!’ sprak het knaapje,
‘O, grootvader, maar dan zoudt
Ge lang reeds kunnen dood zijn;
Ge zijt zoo ziek en zoo oud!’

En de oude man stond te peinzen,
En hij dacht: het is wel waar,
En zijn lange vingren streelden
Des knaapjes krullend haar.

Hij nam het zilvren uurwerk,
En de zware keten er bij,
En leî ze in de gretige handjes,
‘'t Komt nog van uw vader,’ sprak hij.

II.

Daar was een grafje gedolven;
De scholieren stonden er rond,
En een oude man boog met moeite
Nog eene knie naar den grond.

Het koele morgenwindje
Speelde om zijne haren zacht;
Het gele kistje zonk neder;
Arm knaapje, wie had dat gedacht!

Hij keerde terug naar zijn woning,
De oude vader, en weende zoo zeer
En lei het zilvren uurwerk
In 't oude schuifken weêr.

Souvenir apathique

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Ik zie
je ponnie
een leugen fijn-wulpsch, maar zachter
en daarachter
de nacht met maanlicht er tegen
en donkere hellende stegen.
Wij
als twee schaamle schunn'ge vagebonden
aan 't dolen...
apachen waren verscholen,
een doode lantaarn als wachter.

Ik zie je mond,
verdord papaverrood,
je tanden, die
in honger groot
het brood aan stukken braken,
verbroklend op het laken
en 'k hoor je klagen
wijl 't verzwond eer nog de nacht wou naken.
Ik zie je handen
rustloos zoeken en verstranden
in 't doelloos uur der leege dagen,
of heel je tenger wezen
half opgerezen
gebogen naar de schemering
aan 't lezen,
waaraan gedachte geenszins hing;
de losse vellen, vogels lamgeslagen
vervlarden op de grond.

Je oogen
in wimperen kanten
hel als brillanten
en daarin
bewogen
het zinnen zwoel op giftig schoone loogen

En dan: Een pad in 't bosch
en jij, nerveus, je haren los,
met bleek, te bleek gelaat,
wil zingen 't eigen lied
maar kan het niet;
je stem is heen...
alleen een schor geluid schroeit door het
vroege uur.

Nu zie 'k de muur
met je portret
als danseresse bloot van voet
in bessenrood gewaad....
verloren staat.
De straat
die eerste nacht
je lach, brutaal gebaar
als van een slet,
het gloeiend vuur
der cigaret.
De boulevard
en 't donker doodsch plantsoen,
je blauwe heliotropen volle hoed
en in een groene gloed
't felijnen lijf dat zwichtte
en op jou mond
joù mond,
als droeve klacht die zacht verzwond.
Verlaine's lichte
poëzie:
‘Voici...’

Uit Brabant

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Melancholiek is 't klinken van de bellen
Aan 't haam van 't paard, dat stapvoets sloft in 't zand,
Het opgeschoffeld stof zweeft naar den kant
En gansche zwermen vliegen vergezellen

Het beest, dat scheukt en kopschudt van hun kwellen.
De kop omlaag, door 't kwastig net omrand,
Zoo trekt het dier langs 't hooge dorre land
De tweewielskar en blijft eentonig schellen.

En naast hem loopt de man, zijn evenbeeld,
In 't grauwe kleed met sjokkig loomen gang.
Verweerd zijn hoofd en haar, de hand vereelt;
Staag klapt de zweep doch maakt zijn paard niet bang:
Zij hebben saam te lang hun werk gedeeld
En sukk'len samen voort hun leven lang.

De Rijmelaar

Sat, 24 Oct 2026 03:05:43 +0200

Hij is een klankenkluis, een lettergrepenteller,
Een taalmans ongerief, een knullig woordbekneller,
Een nagelbijtig beest, een pennezuigend dier,
Een onzinmakelaar, een vorst van scheurpapier,
Een pronkziek paauwenkind, die met zijn staart wil prijken
En allen domöors doemt, die naar zijn beenen kijken,
Een koekkoeks kiekenbroed, een opgebarsten klok,
Die d'ouden klank herhaalt bij elken nieuwen schok.
Hij neemt een vel papier en gaat zijn veêr vermaken,
Hij woelt vast op zijn stoel dat boêl en binten kraken,
Hij krabt zich achter 't oor, hij vingert in zijn pruik,
Hij spreekt de glazen aan en slingert met de kruik.
Hij noemt zich-zelv' een vos: wij mogen 't gaarne lijden,
Maar doen de v er af, - dan weêr op andre tijden
Roemt hij zich roer der kunst: we ontkennen 't evenmin,
Maar glijden voor 't gelijk die v hier midden in.
Hij is een hongerbuik, maar walgend van goed eten:
Hij haakt niet naar den ham, als 't ciersel is vergeten,
En zoo de haringbek hem 't groen maar tegenhoudt,
Dan kaauwt hijze voor nieuw, schoon zeven jaar gezout.
Hij is een valsche veêl, een basviool met gaten,
Een kille kelderkeel, het hoofd der holle vaten;
Een minus in de reeks, een sterflijkheid's bewijs;
Een die op 't drooge kruipt en die verzuipt op 't ijs.
Hij richt zijn kruin omhoog gelijk de ragebollen,
En roept citroenen uit bij voosgevrozen knollen.
Hij is der gekken gek, een kind der duisternis;
Hij is niet wat hij waant, en waant niet wat hij is.
Hij voelt den looden last des rijmtyrans wel drukken,
Maar woelt als water voort, want palmen zal hij plukken.
Hij rost zijn steigrend ros en rekt en reikt alreê,
Maar 't is een hobbelpaard: hij komt niet van de steê.
Hij helpt den winkelier, als kaars- en olie-bruiker,
En kladt er zakjens bij voor koffij, thee en suiker.
't Is een die altijd zoekt en nimmer iets verliest,
Maar tijd verliezen leert die hem te lezen kiest.
Hij is een raauwe raaf, een doove doedelzakker,
't Gebrom verveelt zijn vrouw en kweelt zijn kinders wakker;
't Gestamp maakt buurgerucht en de uitgebarsten blaas
Verdooft het marktgeschreeuw en kleppermansgeraas.
Hij is een wijsheidsbeul, een slop der dichtkunstsloopers,
Een rakkert voor de taal, een vloek voor boekverkoopers,
Een walgdrank voor 't verstand, een galgplank voor 't gevoel,
Een allemans-verdriet, een vuile kikkerpoel,
Een beeld der razernij, maar uit zijn nis gebroken,
Een ongelikte beer in 't dandy's-kleed gestoken,
Een kleien Sint Niklaas, een langoor zonder toom,
Een dommigheid bij dag, een drekbeeld in den droom. -
Kijkt slechts uw venster uit, gij zult die vreemde dieren,
Ja zonder muilband zelfs, langs ieder pad zien zwieren. -
Gelukkig Nederland, gezegend volk der aard!.......
Maar - is het sop de kool, het vleesch de wortels waard?...

Coupletten uit het Graf

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

'k Lig in mijn graf, melieve,
Zoo eenzaam en zoo koud.
Och, mogt ik maar op aarde
Met UE. zijn getrouwd.

Al kan ik wel berekenen
Hoe 't ook geen hemel waar'!
't Zou toch nog leven wezen -
Al keven we dan maar.

O kwam ik weêr op aarde,
Ik nam, uit pure trouw,
Me Saartjen, zonder morren,
U willig tot mijn vrouw.

Helaas! ik heb verloren
Meer dan ik zelf wel wist,
En lig vergeefs een solo
Te zuchten in mijn kist.

Zoo ging het me al mijn leven: -
Pas was ik ergens af,
Of 'k wenschte 't weêr te hebben....
't Gaat net zoo in mijn graf.

Maar hoe het ook mogt wezen,
Zoo had ik 't nooit gemeend,
Om hier te liggen muffen
Alleen -

(tusschen zijn tanden:)
en half beweend.
Wie had ook kunnen droomen
Van zoo'n fatale koû....
O kom toch bij uw Willem,
Geliefde aanstaande vrouw!

Kom naast mijn koude ribben -
Eens hebt ge mij zoo iets
Gezworen onder 't vrijen; -
Ik weet het nog precies.

't Was 's avonds, kwart vóór achten -
Zoo als het nu weêr is,
Indien ik me in mijn tellen
Ten minste niet vergis.

't Speelt kwart vóór achten, buiten -
O lieve denk er om;
O kom toch, trouwe Saartjen,
Kom bij uw Bruidegom!

Daar komt ze.... maar ze leeft nog....
En met een vreemden man; -
Hoe oud zal ik hier worden,
Eer ik mij warmen kan!

Nieuwerwetsche manier van dichten

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Een klinkdicht, ja! dat wil ik eens probeeren...
Het is een sjouw, zoo viermaal 't zelfde rijm!
En dat nog wel op dat ellendige ijm;
Maar 'k heb den tijd, en 'k wil en zal het leeren.

Dat 's één couplet! Het zal wel reüsseeren.
Maar kieze ik nu, eer ik soms verder lijm,
Een onderwerp... Tsa Muzen! ik bezwijm,
En weet niet waar ik 't eerste mij zal keeren!

Een rijkdom van gedachten lacht mij aan.
Wie voegt het meest de hulde mijner noten:
De Roos? de Herfst? Maria? of de Maan?

Een min begaafde had al lang besloten.
't Wordt toch hoog tijd, zoo 't ergens op wil slaan...
Neen, 't hoeft niet meer: 't ding staat al op zijn poten!

De pruimeboom

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Jantje zag eens pruimen hangen,
o! als eieren zo groot.
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
schoon zijn vader 't hem verbood.
Hier is, zei hij, noch mijn vader,
noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
mist men vijf zes pruimen niet.
Maar ik wil gehoorzaam wezen,
en niet plukken: ik loop heen.
Zou ik, om een hand vol pruimen,
ongehoorzaam wezen? Neen.
Voord ging Jantje: maar zijn vader,
die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het loopen tegen
voor aan op het middelpad.
Kom mijn Jantje, zei de vader,
kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken;
nu heeft vader Jantje lief.
Daar op ging Papa aan 't schudden,
Jantje raapte schielijk op;
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
en liep heen op een galop.

Boutade

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

O land van mest en mist, van vuilen, kouden regen,
Doorsijperd stukske grond, vol killen dauw en damp,
Vol vuns, onpeilbaar slijk en ondoorwaadbre wegen!
Vol jicht en parapluies, vol kiespijn en vol kramp

O saaie brij-moeras, o erf van overschoenen,
Van kikkers, baggerluî, schoenlappers, moddergoôn,
Van eenden groot en klein, in allerlei fatsoenen,
Ontvang het najaarswee van uw verkouden zoon!

Uw kliemerig klimaat maakt mij het bloed in de aderen
Tot modder; 'k heb geen lied, geen honger, vreugd noch vreê.
Trek overschoenen aan, gewijde grond der Vaderen,
Gij - niet op mijn verzoek - ontwoekerd aan de zee.

Van zeven kikkertjes

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Daar zaten zeven kikkertjes
Al in een boerensloot,
De sloot was toegevroren,
Ze lagen hallef dood,
Ze kwekten niet, ze kwaakten niet
Van honger en verdriet.

De jongste, die een wijsneus was,
Zei tot zijn kameraads:
‘Die malle nachtegalen,
Wat hadden die een praats!
Was eerst het ijs maar in den dooi,
Wij zongen eens zoo mooi!’

De milde, lieve Lente kwam;....
Zij kwaakten de oude wijs:
Als zij dat zingen noemen,
Wensch ik ze weêr in 't ijs;
Ik geef die kikkers allemaal
Voor éénen nachtegaal.

Sint-Nicolaas

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Zie, de maan schijnt door de boomen,
Makkers! staakt uw wild geraas;
't Heerlijk avendje is gekomen,
't Avendje van Sint-Niclaas!
Van verwachting klopt ons hart,
Wie de koek krijgt, wie de gard!

o! Wat pret zal 't zijn te spelen
Met dien bonten arlekijn!
Eerlijk zullen we alles deelen,
Suikergoed en marsepijn;
Maar, o wee! wat bittre smart,
Kregen wij voor koek, een gard!

Doch ik vrees niet, dat wij klagen,
Vader, Moeder zijn te goed!
Waren we ook niet alle dagen,
Véle waren wij toch zoet!
Ban dus vrij de vrees van 't hart,
'k Wed, er ligt geen enkle gard!

Oogstlied

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Sikkels klinken;
Sikkels blinken;
Ruischend valt het graan,
Zie de bindster gaâren!
Zie, in lange scharen,
Garf bij garven staan!

't Heeter branden
Op de landen
Meldt den middagtijd;
't Windje, moê van 't zweven,
Heeft zich schuil begeven;
En nog zwoegt de vlijt!

Blijde Maaijers:
Nijvre Zaaijers,
Die uw loon ontvingt!
Zit nu rustig neder;
Galm' het mastbosch weder,
Als gij juichend zingt.

Slaat uwe oogen
Naar den hoogen:
Alles kwam van daar!
Zachte regen daalde,
Vriendlijk zonlicht straalde
Mild op halm en aar.

De mattenklopper

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Er is een schoonheid in ’t armoedigst kleine,
Die zich in stilsten droom slechts openbaart.
Gelijk somtijds een zwerver eenzaam staart
Naar een Moors venster, sierlijk rijk van lijnen,
Zo boeit dit nietig ding betoovrend mijnen
Ontroerden blik: hoe speels en toch hoe klaar ‘t
Riet zich verwindt en tot een steel zich paart:
Geringde palmenstam en blonde schijnen!

Was het een kunstenaar die voor het eerst verzon
Zo tot een kroon, een arabesk, te spreiden
lichte en veerkrachtige stengels, guld in zon?
Of is elk ding dat zorgvol en bescheiden
De mens goed voor zijn doel vervaardgen kon,
Schoon geen ’t vermoed, Schoonheid voor alle tijden?

Meer dan wijsheid

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Naar wijsheid zocht ik rusteloos
En in mijns denkens rijke zalen
Weerblonk ze uit fonkelende schalen,
Zwaar van juwelen, vast of broos.
Maar zo ik ’t schoonst gesteente koos
Er nieuwe schat mee te betalen:
‘k Zag ’t in mijn hand tot doffe kralen
Verschromplen, armlijk, glanzenloos.
Schoon lief, steeds leger wordt mijn hart,
‘k Zie, nutloos glas, al wijsheids waan
Mijn moede handen eens ontglippen;
En toch, nooit zal dier armoe smart
Mij deren, zien me uw ogen aan
En voel ik ’t branden van uw lippen.

Een spreker die maar niet uit de war kwam

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Jeroen wou zeggen: 'buitensporig',
Maar 'borenspuitig' kwam er uit.
Een poging, om 't weer goed te maken,
Had 'sporenbuitig' tot besluit.
Nog bleef de man naar juistheid streven
En 'spuitenborig' werd de klank; -
Toen zag hij af van verder pogen
En sprak: 'Meneren! 'k zeg u dank,
Dat gij de daad hier voor de wil naamt;
Een goedheid, die uzelv' vereert,
Maar die ik toch ook wel verdiend heb,
Want 'k zeg het goed, maar 'k meen 't verkeerd.
'k Zal echter nu de mond maar sluiten.
Want naar een spreuk, zo waar, als oud,
Die zeker al de heren kennen,
Is spreken zwijgen, zilver goud.'

Kosmografie

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Wie 's avonds bewonderend opwaarts kijkt,
Als de hemel met talloze sterrekens prijkt,
Die blikk'ren en flikk'ren
Als lichtende ogen,
En, zacht hem onttrekkend
Aan 't werelds gewoel,
Tot eerbied hem stemmen,
Tot ernstig geloven
Aan liefde, aan schoonheid, aan hoger gevoel...
Geniet wel de zuiverste poëzie,
Maar...wordt nooit een kraan in de kosmografie.

Het lied der achttien dooden

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Een cel is maar twee meter lang
en nauw twee meter breed,
wel kleiner nog is het stuk grond,
dat ik nu nog niet weet,
maar waar ik naamloos rusten zal,
mijn makkers bovendien,
wij waren achttien in getal,
geen zal den avond zien.

O lieflijkheid van licht en land,
van Holland's vrije kust,
eens door den vijand overmand
had ik geen uur meer rust.
Wat kan een man oprecht en trouw,
nog doen in zulk een tijd?
Hij kust zijn kind, hij kust zijn vrouw
en strijdt den ijdlen strijd.

Ik wist de taak die ik begon,
een taak van moeiten zwaar,
maar 't hart dat het niet laten kon
schuwt nimmer het gevaar;
het weet hoe eenmaal in dit land
de vrijheid werd geëerd,
voordat een vloekbre schennershand
het anders heeft begeerd.

Voordat die eeden breekt en bralt
het miss'lijk stuk bestond
en Holland's landen binnenvalt
en brandschat zijnen grond;
voordat die aanspraak maakt op eer
en zulk Germaansch gerief
ons volk dwong onder zijn beheer
en plunderde als een dief.

De Rattenvanger van Berlijn
pijpt nu zijn melodie, -
zoo waar als ik straks dood zal zijn,
de liefste niet meer zie
en niet meer breken zal het brood
en slapen mag met haar -
verwerp al wat hij biedt of bood
die sluwe vogelaar.

Gedenkt die deze woorden leest
mijn makkers in den nood
en die hen nastaan 't allermeest
in hunnen rampspoed groot,
gelijk ook wij hebben gedacht
aan eigen land en volk -
er daagt een dag na elken nacht,
voorbij trekt iedre wolk.

Ik zie hoe 't eerste morgenlicht
door 't hooge venster draalt.
Mijn God, maak mij het sterven licht -
en zoo ik heb gefaald
gelijk een elk wel falen kan,
schenk mij dan Uw genâ,
opdat ik heenga als een man
als 'k voor de loopen sta.

Sonnet [Geswinde grijsart]

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Geswinde grijsart die op wackre wiecken staech,
De dunne lucht doorsnijt, en sonder seil te strijcken,
Altijdt vaert voor de windt, en ijder nae laet kijcken,
Doodtvijandt van de rust, die woelt bij nacht bij daech;
Onachterhaelbre Tijdt, wiens heten honger graech
Verslockt, verslint, verteert al watter sterck mach lijcken
En keert, en wendt, en stort Staeten en Coninckrijken;
Voor ijder een te snel, hoe valtdij mij soo traech?
Mijn lief sint ick u mis, verdrijve' jck met mishaeghen
De schoorvoetighe Tijdt, en tob de lange daeghen
Met arbeidt avontwaerts; uw afzijn valt te bang.
En mijn verlangen can den Tijdtgod niet beweghen.
Maer 't schijnt verlangen daer sijn naem af heeft gecreghen,
Dat jck den Tijdt, die jck vercorten wil, verlang.

17 febr. 1610 Woonsd.
Op ['t] huis te Muiden.
Mithra Granida.

Het geitenweitje

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

Op het geitenweitje
Staat het kleine geitje
Bij de groote geit.
Geiteke, wat moet je
Met je fijne snoetje,
Dat zoo klaaglijk schreit?

Met je bleeke bekje?
Geiteke wat rek je,
Trek je aan het touw?
Snuffende aan mijn mouwen....
Met je lief vertrouwen
In zoo'n vreemde vrouw!

In mijn handen stop je
Nu je jonge kopje:
Zeg, wat moet ik doen? ...
Op het geitenweitje
Staat het kleine geitje,
Als een wittigheidje
In het prille groen.

Avondliedekens III

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan;

Of ik geen oogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdelooze menschen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik, in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom een hoofd, dat eenzaam was...;

Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen... -
........................
't Is goed, in 't eigen hert te kijken
En zóó z'n oogen toe te doen.

Over rustigende vastheid die ik vond

Sat, 24 Oct 2026 03:05:44 +0200

De menschen zijn in getwijfel gevangen,
't gezicht van een god heeft de tijd gebleekt,
nu kom ik ze vertroosten met gezangen
van wat nooit wisselt en in niets ontbreekt.
Ik kan bemoediging zijn voor de bangen,
de klare stem die altijd rustig spreekt,
omdat mijn hart dat geen angstvallig hangen
aan wolken kent, ziet wat door wolken breekt.

Ik werd geboren met een aard die sterk
van zelf gaat naar de kern van alle zaken
maar veel stond tusschen mij in en mijn werk.
Groeiende, heb ik dat op zij gezet:
het werd al lichter, alle duisters braken
en ik zag liefde als de levenswet.

[Toen de tijden bladstil waren, lang geleen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Toen de tijden bladstil waren, lang geleen,
is ze geboren, in herfststilte een bloem,
die staat bleeklicht in 't vale lichtgeween, -
regenen doen de wolken om haar om.

Ze stond bleeklicht midden in somberheid,
de lichte oogen, 't blond haar daarom gespreid,
de witte handen, tranen op meen'gen tijd,
een licht arm meisje dat lichthonger lijdt.

Breng over haar bloemgloede kleuren, uw
bloedrood, o nieuw getijde dat is nu.

Allerzielen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zwijgende menschen
Over de straat...;
't Is of ze peizen...
Wellicht komt er een lief gelaat
In hun gedachten rijzen.

En rits'lend reuz'len
Over den weg
Verdroogde blaren...;
Daar komt iets van hun dood gezeg
Over m'n jeugd gevaren...

't Is Allerzielen...:
Over die blaân
Langs doode kanten,
Heb ik daar straks een vrouw zien gaan
Heur armen vol kryzanten...

Schatting

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nu in de lanen gaat de Schemer om,
stil manend, heffend cijns van alle uren
zijn heer, den Nacht. En vorstlijk is zijn dwang
en koel zijn blik. Er vlammen, rood, in 't hout
veel vreugdevuren op zijn heerschersgang.

En d'Uren komen over de aarde heen
den ganschen dag: die uit het Oosten eerst,
met parelmoer en zilvren zonnespang,
en om den hals een rood koralensnoer,
er nestlend als een kleine, roode slang.

Dan die van 't Zuiden: fijn gedreven goud
en blauw saffier en vonkeldiamant
als zinnebeelden van hun hoogen rang:
lichttrillend vat de vert' hun kleederzoom,
bij 't slepend gaan met handen teer en bang.

Die uit het Westen laatst: - een loome stoet!
In ver ziende oogen is hun blik zoo vast;
zwijgende slaven met gebronsde wang
brengen robijn; hun voet bloedt in sandalen;
de zon was brandend en de weg zoo lang.

En Schemer nam van d'Uren vóor den Nacht
blank parelmoer, tot wolken om de maan,
en voor haar horens lichte zilvren spang,
saffier tot blauwe vlammen in de zee
en daarvoor ook die kleine roode slang;

goud voor de sterren en veel diamant,
om zacht te vallen tot een vochten dauw.
En van de slaven, laatste en laagste in rang,
nam hij den dolk - rood blonken de robijnen,
bloed zag hij, en hij hoorde een zwanezang.

I. Dageraad.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Snel glijdt mijn voet op mos en geurig kruid,
waar morgendamp de sluimerende lanen
in blanke mantelplooien hult. Reeds luid
klinkt, op de hoeven, 't schor gekraai der hanen.

Stil! hoor hoe tusschen witte wolken, zwanen
op 't blauwe luchtmeer, schel de leeuwrik fluit!
Zie! de aarde weent van zaalge ontroering; tranen
besproeien 't loover, trillend als een bruid.

Omkransd van rozeneevlen stijgt de zonne
ter kimme, liefdeblozend. Heide en woud
begroet zij met haar kus van vuur en goud.

En dorstig wend ik naar de stralenbronne
mijn aanschijn, dat naar licht en leven smacht.
- Nog is het donker in mijn ziele.... Ik wacht!

[Een groot verdriet in 't ernstige profiel]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Een groot verdriet in 't ernstige profiel
Dat neerwaarts kijkt, en machtelooze handen.
Maar als hij riep, dan daverden de landen
En was 't alsof een vuist op aarde viel.

Wij moeten met den brand der weerld verbranden,
Leven moet ondergaan naar 't God geviel -
De breede vleugels van een menschenziel
Vliegen zich stuk tegen de harde wanden.

's Nachts kijken oogen waar het donker scheurt,
Stemmen verwaaien wirwar door de boomen.
Een man ligt plat in 't natte gras en schreit,

Maar glimlacht als de horizon weer kleurt:
Hij ziet een dag over zijn moeheid komen,
Een nieuwen dag, een nieuwen dag van strijd.

[Ik denk altoos aan u, als aan die droomen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik denk altoos aan u, als aan die droomen,
Waarin, een ganschen, langen zaalgen nacht,
Een nooit gezien gelaat ons tegenlacht,
Zóó onuitspreek'lijk lief, dat bij het doomen

Des bleeken uchtends, nog de tranen stroomen
Uit halfgelokene oogen, tot we ons zacht
En zwijgend heffen met de stille klacht,
Dat schoone droomen niet weerommekomen...

Want álles ligt in eeuw'gen slaap bevangen,
In de' eeuw'gen nacht, waarop geen morgen daagt -

En héel dit leven is een wond're, bange,
Ontzétbre dróom, dien eens de nacht weêr vaagt -

Maar in dien droom een droom, vol licht en zangen,
Mijn droom, zoo zoet begroet, zoo zacht beklaagd...

Verhevene

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Eeuwen wentelden hun volheid samen:
zijn fundament;
nauw kon hun denkgedrocht omvamen
zijn schedeltent.

haren sloegen hun vlag langs den hemel:
bepantsering;
scherp was zijn lijf, geel en vermetel,
dat dansen ging.

maar hij, blonde boorling der zwellende jaren,
hij tartte nacht
en vlocht het ruige duister samen met zijn haren
tot veilge vacht.

zoo, schragend geleund in de nis der kimmen,
zuigende schacht,
zag hij ellende den hemel beklimmen:
zijn eerste wacht.

Het geredde kind

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

‘Gij kunt niet raden met wat liefde wonderbaar
De groote diepe zee ik minnen moet,
Sinds, vader, gij met eigen lijfsgevaar
Mij opbracht uit haar vloed.

En dagen lag ik, niet, zoo stil alsof ik sliep
Achter gordijngedonkerd raam
En hoorde niet of moeder riep
Mij bij mijn eigen naam? -

Hoe kan ik anders dan gelukkig zijn
Bij dit geluk dat uit uw oogen lacht
Zoo teêr dat nimmer zonder tranenschijn
Het wordt herdacht?

Maar o de zee en o de droom
Waar ik mij nog niet op bezinnen kon,
Maar waar ik weg uit kwam zoo traag, zoo loom,
Juist toen het mooist begon!’

[Door kelken van onwezenlijk kristal]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Door kelken van onwezenlijk kristal
Schijnt de ondergrond van tragisch-paars fluweel.
Onzichtbaar is de lamp; langs ied're steel
Hangt, smal en stil, een zonn'ge waterval.

Melkwegen welven; nevels, overal;
En sterrebeelden flikk'ren, puntig geel:
Boven 't diep-werklijk paars tilt, irreëel,
Iedere kelk, een spieg'lend niets, 't heelal.

Zoo zie ik, fijngeslepen, diafaan,
Boven 't verdriet dat doorschijnt, zwevend staan
'T kristalwerk van mijn verzen, rein en koel:

Tot wereldnevel van stemming vervloeid,
Tot flikk'rende gedachte ineen gegloeid,
Zie 'k overal eenzelfde Godsgevoel.

[o Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

o Gij, die kommrend sterven moest, en Váder waart,
en míj liet leven, en me teeder léerde leven
met uw zacht spreken, en uw streelend hande-beven,
en, toen ge stierft, wat late zon op uwen baard;

- ik, die thans ben als een die in den avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
door zoele zomer-winden in de lage reven,
en die soms avond-zoete water-bloemen gaêrt,

en zingt soms, onverschillig; en zijn zangen glijden
wijd-suizend over 't matte water, en de weiden
zijn luistrend, als naar eigen adem, naar zijn lied....

Zóo vaart mijn leve' in vrede en waan van dóod begeeren,
tot, wijlend in de spiegel-rust van dieper meren,
neigend, mijn aangezicht uw aangezichte ziet.

I Aan de sonnetten

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Klinkt helder op, gebeeldhouwde sonnetten,
Gij, kindren van de rustige gedachte!
De ware vrijheid luistert naar de wetten:
Hij stelt de wet, die úwe wetten achtte:

Naar eigen hand de vrije taal te zetten,
Is eedle kunst, geen grens, die haar ontkrachtte;
Beperking moet vernuft en vinding wetten;
Tot heerschen is, wie zich beheerscht, bij machte: -

De geest, in enge grenzen ingetogen,
Schijnt krachtig als de popel op te schieten,
En de aard' te boren en den blauwen hoogen:

Een zee van liefde in droppen uit te gieten,
Zacht, éen voor éen - ziedaar mijn heerlijk pogen....
Sonnetten, klinkt! U dichten was genieten. -

Over het ontwaken mijner ziel.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De volle dagen komen met bedaarde
stappen schrijdend, als hooge witte vrouwen
uit tooversprooken: bloem in handen houen
ze en licht is om hun hoofden, goud-behaarde.
De dagen liggen open als verklaarde
geheimen tusschen vrienden die 't lang wouen
zeggen en zwegen, lang: tot hun vertrouwen
vol-groeid was en elk zijn ziel openbaarde.

Dagen als bloemen, open-volle nachten
daartusschen, als in maanlicht blanke tuinen
en midden tusschen deze vele ga ik
met stralende oogen levens-op. Nu sta ik
me dunkt, als opperste van rijen duinen
en zie wijd weg: dit is het lang-verwachte.

Modern toerisme

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De reizen van heer Jurriaan
zijn opgerold en nooit verstaan,
wij moeten nieuwe vrezen leren.

Wie staat van de ene op de andere voet,
of zich langs kleine cirkels spoedt,
kan zelfs geen spoorwegramp bezweren.

De wreedheid der fatale vrouw,
het bloedig oog en 't hart in rouw,
verflensten in de folianten.

Men lacht om alles en een trein
die wegrijdt, veegt de wereld rein:
blauwe lucht en geen geestverwanten!

In zakformaat een nieuwe taal,
en uw verhaal voor mijn verhaal,
iedre dag brengt een vreemde kamer.

God geef' dat wij ons nooit verstaan!
men groet zichzelf bij 't slapen gaan,
men is wat moe, en wat bekwamer.

Sonnet voor Cynara I

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet;
dat mij dit vuur verslindt, de laatste zal 'k niet zijn;
dat mij de slaap niet vindt voordat door het gordijn
de grauwe ochtend sluipt - 't is duizendmaal geschied.

Dat ik tot andren ga, dat alles is om niet;
dat ik vergeten zoek bij dans en lach en wijn,
het stilt mijn onrust niet zoo foltrend is de pijn,
die haar afwezigheid eens in mij achterliet.

Nu zij mij dagelijks en nachtlang vergezelt,
de schelp van hare hand mijn kloppend voorhoofd koelt,
heb ik eensklaps en onverbiddelijk gevoeld,
dat zij mij nimmer, nimmer nader werd gesteld
als in de uren, die 'k hardnekkig heb geteld,
als met den martelgang, waarvan dit vers vertelt.

Vogels.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Daar is een fijn gekwetter in de lucht
Van vele vogelkelen,
Mij blijft dit lichte vogelengerucht
Alwaar ik ga, omspelen.

Het is het tjilpend lief geluid,
Het fijn gepiep van musschen,
't Is nu en dan met ver gefluit
Een merelstem daartusschen.

Het is het zacht en blij gekweel
Van meezen en van vinken,
Die even soms uit vrijer keel
Een voller slag doen klinken.

Ze zeggen, dat het zomeren zal,
Reeds zwellen alle knoppen,
De elzekatjes bengelen al
Naast de oude elzeproppen.

O dichtergeest

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O Dichtergeest, van wat al banden
hebt gij mij, armen knecht, verlost,
en, uit uw' handen,
wat heeft uw dierste gunst mij weinig werks gekost!

Gij Godlijk wezen doet mij leven
waar menig andre sterven zou,
en ongegeven
is nog de groote gift waarom 'k u derven wou.

Gij zijt genezing, en de wonden,
de diepe, o wondre, toen gij, teer,
die hebt gevonden,
getint en toegetast, zijn gave en zonder zeer.

Hoe menig werf, hoe duizend malen
hebt Gij, o Geest, mij dit gezeid:
maar hoe verhalen?
'k gevoel 't, en zuchte, eilaas, naar uw' welsprekendheid!

[Laat de luiken geloken zijn]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Laat de luiken geloken zijn
wiege wiegele weine
en de stilte onverbroken zijn
wiege wiegele wee.

Wen het kindje gedoogen wil
moe en tevreeën,
dat de blinkende oogen stil
toe zijn gegleeën,

dan zal komen de droomenvrouw
zacht over den grond
zij de vrome, die schromen zou
zoo zij wakenden vond.

En zij zal in den langen nacht
aan het hoofd zich vlijen
met der droomen wufte vlinderpracht
het kindje verblijen.

Het verhaal zal zij weer beginnen
het angstig mooie
en zij zal zich duizend keer bezinnen
en het niet voltooien.

Laat de luiken geloken zijn
wiege wiegele weine
en de stilte onverbroken zijn
wiege wiegele wee.

Liefde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Liefde is niets dan daaglijks verder gaan
Door dorre woestenijen,
Om na den nacht saam moe weer op te staan
Uit duistere valleien.

Liefde is niet een wijdverklaard begrijpen,
Een stijgen tot het licht,
En niet oneindig zijn en ook niet rijpen
Tot innerlijk gezicht.

Want leven is geen vast geluk, maar een rampspoedig
Dolen in 't labyrint
Van de gevoelens; wie den weg weet is hoogmoedig,
Als onervaren kind.

Liefde is alleen elkander droef verdragen
Als vrouw en man:
Twee vijanden die toch elkander schragen
Zoo nu en dan,

En, daar God voor hun wanhoop en hun vragen
Geen heul, geen antwoord heeft,
Soms naar de eeuwigheid de zweefvlucht wagen
Die een omhelzing geeft.

Immortelle I

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De maan glijdt langs de ruiten
En blikt mij vragend aan.
‘Wat moet dat, bleeke zanger, -
In uw ooghoek glinstert een traan?’

Zoo gij de maan niet zelf waart,
'k Zou zeggen: loop naar de maan. -
Wat mij het oog doet glinsteren,
Dat gaat er geen schepsel aan.

Herfst

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zij die vóór mij kwamen en dichters waren,
zij hebben hun droefenis, in de Herfst, uitgesproken
en eenheid gevoeld tussen hun gebroken
leven, met het vaarwel aan de drommen hunner dromen,
en het sterven der zonneblaren aan de dorre bomen.

Zij hebben gezegd: de Herfst was 't schoonste getij,
al was hij dan ook droefeniszwaar en de baar van de zomer blij,
zij wisten zich een groot geluk, toen hun leed
met het getij één was en sterk kompleet.

Maar zó kan ik de Herfst niet voelen, zó is hij niet in mij:
het gulden doodgaan in rijk-trillend getij.
Zó was het misschien vroeger; nu mijn droefenis inniger is,
nu voel ik van de Herfst enkel d'onvolmaakte vunzige treurenis.

Nu voel ik hoe een sterrevende zonneschijn
vermeerdert van dit treurende getij de werkelijke pijn;
vermoeid of niet, - wie kan het weten? - draagt als een stramme vrouw
de Herfst zijn lustloze dagen, zonder warmte, zonder kou.

[Ik zat toen heel stil te werken]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik zat toen heel stil te werken,
de boeken waren als zerken
voor me, ik wist wel wat
elk graf in zich had.

Mijn lijf zat daar in een kamer,
boomtakken voor het raam er
heenkropen en weer vervelend,
met groene bladen al geelend.

Mijn oogen zagen verwonderd
naar 't buitenlicht, maar zonder 't
zelf te weten wat of
hun licht oppervlak trof.

O mijn hart was toen zoo hongerig,
zoo angstig en zoo verlangerig,
zoo droog en het regende niet
en elke dag ging te niet.

Ik zat in die lichte dagen -
mijn hart hield nooit op te jagen -
ik zat te zien en te werken,
alles was m' als doodzerken.

Uchtend-liefde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zilver zijn de wegen,
Zilver zijn de weiden,
Zilver van den peerlen-dauw,
Dien defeëen schreiden.

Zingen doet de stilte...
Zingen psalm-akkoorden...
Zingend naar elkander gaan
Al ons liefdewoorden...

Zoenen doen ons zielen,
Zoenen ongebonden...
Zoenen, als de zonne-vrouw
Zoent de bloemen-monden.

Zalig zijn uw armen...
Zalig zijn uw oogen...;
Zaal'ger dan d'oneindigheid
Onder zilver-logen...

Ironie

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Uit de zwarte kolen
wenkte een vlammenhand
in heur blonde haren
de vlam van diamant.

Zij leefde zoo wuft en vluchtig,
voor 't oogenblik alléén....
De groet van twee eeuwigheden
ging over haar heen.

II. Lentekus.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zijn niet de rozen rood van liefdelust?
En trillen niet, gebaad in maneglansen,
de hooge popels, die het meer omkransen,
wanneer de wind hun smachtend loover kust?

Zoekt niet de vlinder heil- en honigkansen
bij elke bloem, waarin hij zalig rust?
En spranklen niet, hun goddlijk schoon bewust,
doorgloeid van zonnevuur, de blauwe transen?

‘Natuur is God en God is Liefde!’ zingt
heel de aarde, zwemmend in een zee van liefde.
'k Weet niet waarom een traan mijn oog ontspringt.

Met éénen kus der lente is wat mij griefde
verdwenen - en, geloovig als een kind,
omhels ik lucht en licht en geur en wind.

[De keien zijn zoo puntig op de straten]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De keien zijn zoo puntig op de straten.
Blonde soldaten, doen je voeten pijn,
Smoor je verdriet met een naief refrein:
‘Marie, Marie, ik moet je gaan verlaten’.

Wij zien vooruit naar 't verre doel der torens,
En loopen met z'n vieren naast elkaar.
Melancholie, uw vondsten zijn bizar:
‘De duivel heeft twee hoeven en twee horens’.

Waar is de tamboer, waar is de muziek?
God heeft ons op den weg alleen gelaten.
Ons lijf gaat breken en ons hart is ziek -

Zingt van een ring en van liefde en van smart,
Zingt van verachting voor een paar granaten!
Een goed soldaat heeft een groot kinderhart.

[Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht,
Zilveren-zacht, de half-ontloken maan
Bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,
Wier bleeke bladen aan de kim vergaan,

Zóó zag ik eens, in wonder-zoet genucht,
Uw half-verhulde beelt'nis voor mij staan, -
Dán, met een zachten glimlach en een zucht,
Voor mijn verwonderde oogen ondergaan.

Ik heb u lief, als droomen in den nacht,
Die, na een eind'loos heil van éénen stond,
Bij de eerste schemering voor immer vloôn:

Als morgen-rood en bleeke sterren-pracht,
Iets liefs, dat men verloor en niet meer vond,
Als alles, wat héél ver is en héél schoon.

Vlam

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Schuimende morgen

en mijn vuren lach
drinkt uit ontzaggelijke schalen
van lucht en aarde
den opalen dag.

In den nacht

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Voor nachts sterreheldere geboden
Buigt der dagen wil -
Zuchten zouden dringen tot de goden:
Al is stil.

Onder witten hemelbloesem
Dagebrand
Stervende asch, bezonken droesem
In mijn hand...

God wat eenzaam-lange zalig-bange
Weg is mijn,
Voor dit brandend hart te langen
Medicijn!

Eindelooze rij van lichten
Wijst het pad -
Zal ziel immer gaan door stralende gedichten
Tot haar schat?

['k Maak in gedachten vaak een bedevaart]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

'K maak in gedachten vaak een bedevaart:
Dan sta 'k weer op de plek, die zomerdag,
Waar ik door de eikenlaan je komen zag;
Als reliquie heb ik dat beeld bewaard:

Uit zonn'ge boomen dropte op zonnige aard'
Overal neer de zonn'ge vinkenslag;
'K zag op jouw goed gezicht die blije lach,
En 'k dacht op eens: Ben ik die liefde waard?

En één ding weet ik: als jij dood mocht gaan,
Zal 't zijn, als stond ik weer in de eikenlaan,
Toen jij zou komen met jouw lief gezicht.

Dan wordt die zomerdag, zoolang voorbij,
Een vizioen van toekomst, waarin jij
Mìj staat te wachten in onwereldsch licht.

['k Ben eenzaam-droef, in 't geel-teêr avond-dalen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

'k Ben eenzaam-droef, in 't geel-teêr avond-dalen....

Door 't open venster hoor 'k den donzen val
van klamme bloemen in krystallen schale....

- En 'k weet niet of ik haar beminnen zal,
in 't stil en licht bewegen harer leden,
en hare goedheid in mijn vreemd bestaan....

'k Ben droef, en 'k hoor haar stille voeten gaan,
en haar zacht neuren, in den tuin, beneden.

II Sanctissima Virgo

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

't Was bladstil en een lauwe loomheid lag
En woog op beemd en dorre wei, die dorstten;
Zwaar zeeg, en zonder licht, een vale dag
Uit wolken, die gezwollen onweer torsten.

Toen is het zwijgend zwerk uiteengeborsten,
En knetterende donders, slag op slag,
Verrommelden en gromden. Vol ontzag,
Look ik mijn oogen, die niet oogen dorsten:

Een schelle schicht schoot schichtig uit den hoogen,
En sloeg mij. Ik bezwijmde... ontwaakte, en zag
De lucht geschraagd door duizend kleurenbogen.

Daarboven, in een kolk van licht te pralen,
Stond reuzengroot de Jonkvrouw, en een lach
Voelde ik van haar verengeld aanschijn stralen.

Over de grenzen van mijn wezen.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Niet mijn de makkelijke en onbenepen
wellende sprakingen, niet de ongestoorde
gebaren die glijen gelinde door de
ruime atmosfeer: lustig zeilende schepen.
Niet mijn van joelende en brood-dronken woorden
frazig gepraal, als wapperende reepen
feestelijk doek - en niet mijn de gegrepen
handen, de heftige oogen, de verstoorde

gedragingen, alle die on-bereik'lijk.
Maar mijn de magistrale en als kalmatie
werkende aandacht, mijn het heusch bejegene'
en volge' in willige overgang - en rijk'lijk
mijn 't straffe tegenstribb'le' en stugge tegen-
houden van 't ongewilde in serieuse statie.

De paladijnen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wij hebben de ganse dag stof geslikt
en zijn met hoofdpijn naar bed gegaan.
Wij hebben cichorei gedronken
met beurtelings muscus en jodoform,
en stappen die trapten, stemmen die zongen,
hebben ons in dit stenen gebouw besprongen,
waar alle kamers spreekhoorns zijn.
Wij hebben de ganse nacht wakker gelegen
en zijn met hoofdpijn opgestaan.

Wij hebben vandaag ons laten rijden
tot naar de Hindoeprins in 't woud.
De geelzucht en knoflooklucht der huizen
deden ons denken aan verre Chinezen,
wij hebben gefloten bij 't ontmoeten
van een van heimwee groene rivier.
Wij hebben ons schoeisel doen pommaderen
en zijn weer naar bed gegaan na 't eten.
En wij zijn ouder dan wij weten.

Sonnet voor Cynara II

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Gekomen en gegaan en als de liefste keeren,
wie haar ontloopen wil doet zulks tot eigen schâ
en jaar en dag ontliep ik haar uit en ter na;
God weet waarom ik haar en mij zoo moest bezeeren.

Geen ander zou zijn hart zoo roekeloos beheeren
als ik het deed. 't Was al vergeefs, zij bleef mij na;
ik kom niet van haar los waar ik ook ga of sta -
zoo heb ik voor het eerst harts diepgang mogen leeren.

Zie, over waait de vale wolk van het verdriet
en krimpen gaat de breede schaûw der eenzaamheid.
Het morgenlicht breekt door, de dag staat ons bereid;
over het neev'lig vroon stijgt 't eerste leeuwrikslied.
Ik neem haar kleine hand en heb haar weggeleid.
Waarom ik haar eenmaal verried, ik weet het niet.

Maart.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

't Is pas Maart, de winterweiden
Dragen nog een waasje wit
En de zwarte akkers beiden
't Zaad nog naakt en omgespit.

Maar de musschen in de boomen
Piepen al met luid misbaar
En de fijne katjes komen
Reeds aan wilg en hazelaar.

't Is al Maart, de dagen lengen
En de zon begint alvast,
Op de wei wat kleur te brengen
Met een lichte schilderskwast.

Nog een maand en allerwegen
Kiemt het veld en kleurt de wei;
Nog een maand of twee gezwegen,
Dan is 't bloeimaand, dan is 't Mei!

Tot de zonne

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zonne, als 'k in mijn groene blaren
en vol waterpeerlen sta
en dat gij komt uitgevaren,
schouwt mijn bloeiend herte u na.
Throonend op den throon gezeten
van den rooden dageraad,
wilt het blomke niet vergeten,
dat naar u te wachten staat.

Langs die hooge hemelpaden,
zonne, nimmer klemmens moe,
volge ik u, van zoo 'k mijn bladen
met den morgen opendoe:
komt en zoekt mijn herte en vindt het,
u behoort het, te alder tijd,
u verwacht het, u bemint het,
die mijn hemelminnaar zijt.

's Avonds, als het wordt te donkeren,
als ge in 't gloeiend westen daalt,
schouw ik naar uw laatste vonkelen
zinkend met u nederwaard.
Hangende op mijn staal gebogen,
weene ik toen den nacht rondom,
van u niet te aanschouwen mogen:
kom toch weêre, o zonne, kom!

[‘O, als ik dood zal, dood zal zijn]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

‘O, als ik dood zal, dood zal zijn
kom dan en fluister, fluister iets liefs,
mijn bleeke oogen zal ik opslaan
en ik zal niet verwonderd zijn.

En ik zal niet verwonderd zijn;
in deze liefde zal de dood
alleen een slapen, slapen gerust
een wachten op u, een wachten zijn.’

Bezinning

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Na de schrik en
Begenadiging,
Onder 't snikken
Van verzadiging,

Na de feesten
Van het vleesch
Keert de geest en
Rijst de vrees:

Deze extase
Keert niet weer.
't Licht doet dwaas en
't Leven zeer.

Immortelle III

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Waarom ik de loome nachten
Met wrange tranen bedauw? -
Ik weet niet wat ik liever deed,
Dan dat ik het zeggen zou.

En wou ik het ook al zeggen,
Weet ik, of ik het wel kon?
Voor alles is er een oorzaak, -
Maar hebben mijn tranen een bron?

Ik sta nu eenmaal voorbij de grens

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik sta nu eenmaal voorbij de grens
aan dewelke ieder normaal mens
moet stilstand houden.
Een vriend heeft me onlangs verweten,
dat ik buiten het normale - volgens hem het goede - ben getreden.

Maar het lot - of wie? - heeft het zó gewild,
want het heeft mij het ongewone voorbehouden.
Niet ik ben ongewoon, maar wel mijn levenslot.
Bij mijn vrienden heb ik steeds het grootste verlangen gekend
om een schone liefde, in de nieuwe Lente.
Maar mijn liefde ontstond
op een Herfstavond,
mijn grote liefde, even buiten de stad,
in het wijde park, toen het door de mensen - de gewone dan? - gans verlaten was.
Mijn liefde groeide sterk in de koude Winter, -
enkele zeer mooie bloemen groeien dan.
Daarom is mijn liefde dan ook oneindig schoon,
al is zij, - 't spijt mijn vriend misschien, - wat ongewoon.

[Wij zilvren wezens, nevellichten, gewassen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wij zilvren wezens, nevellichten, gewassen
neven elkaar, onzeker, wilden het licht:
In misten van donker, onze groote vragen
vreemdelinge in scheemre mist om licht -
Teeder beginnen en glimlachend blinken,
lichtkens verrijzen, weigren te versterven,
zekerlijk lachen en lichtblijde blinken,
wenken en vlieden, vliedend omziend, wimprend,
wilgen van licht, linten van licht, wit zilvren
wateren licht, fleemlicht, zichten rillicht,
scheden en bajonnetten licht, - lichtarmee.

Ons vleesch bloeiend van licht, licht slempend,
onz' harten zwellend van licht, licht brekend,
oogen licht donzend, kristallen lichtkronen.

Geloof

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Daar droomt iets in uw oogen,
Wen gij ten hemel ziet;
Daar zingt iets in uw zuchten,
Héél verre, van verdriet...

Daar sust iets in uw stemme,
Een troost, dien 'k zelden vond
In woorden, die gedijen
Uit menschelijken mond.

Daar juicht iets in uw vreugde
En, zoo ge wel eens schreit,
Dan lacht er door uw tranen
Zóóveel gelatenheid...

O Lieve, zeg me stille,
Is dàt soms verre schijn
Van de eindelooze weelde,
Héél dicht bij Hem te zijn?

Een vijver

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De wind deed de golven klotsen en slaan,
zij hebben zijn wilde woorden verstaan.
Toen gaf hij het schuimende water een stem,
toen sprak het zijn woord en behoorde hem.
Hij ging tot een vijver, blank en licht,
en veinzen was in haar glad gezicht.
Haar oogen blauw, die zagen hem aan
en loken weer toe tot een raadsel te raân.
Zij murmelde zacht tot het zingende riet....
Wat meende zij wel en wat meende zij niet?
Want strijkt dáár de wind langs het watervlak,
dan wekt hij geen zucht en geen woord, dat sprak,
maar enkel wat huivren in eenzaamheid -
Zij, gedoemd tot den vrede en behoorend den strijd.

III. Een kinderhand.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

En door een handje, mollig als fluweel,
liet ik mij leiden langs de kronkelpaden.
Bestrooid met ritslend najaarsloover, geel
en purper, was de weg die wij betraden.

Stil was de lucht, waar fijne blanke draden
in 't ijle zweefden. Trillend, als een vêel
of als een dichterziel, met rouw beladen,
zong droef de wind in popel en struweel.

Maar, vroolijk snappend, liep naast mij de kleine,
en vestte op mij den blik, de hemelsch reine,
en trok mij voort langs dreve en akkerland.

Mijn hart schoot vol bij 't wonderlied der boomen;
ik sprak geen woord. - Nog voel ik, in mijn droomen,
de lieve warmte van die kinderhand.

[Met blauw-papieren pijlen op mijn wangen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Met blauw-papieren pijlen op mijn wangen
En op mijn hoofd een gele ster geplakt,
Blijf ik, terwijl een aap mijn handen pakt,
Onderste-boven aan een rekstok hangen.

Mijn meester wil de wereld vroolijk maken.
- ‘Satans Apostel’ noemt mij 't aanplakbord -
En 't volk, een optocht gekke pelgrims, wordt
Hierheen gestuurd, en ik moet het vermaken.

Het lacht om alles wat mijn waanzin doet.
Ik speel voor hond, voor mensch, voor olifant:
Ik blaf, ik schreeuw, ik daver met mijn snuit -

Laat in den nacht stroomt het de tent weer uit:
Ik leun op 't plein, waar de lantaren brandt,
Tegen den paal, en keur mijn daden goed.

[Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht:
De matte maan lag laag in mistig glimmen -
Maar hóóg scheen van de schemerende kimmen
Der klare starren wolkenlooze wacht.

Toen, tusschen maan en starren, rees Zij zacht -
Mij zoeter dan de Muze! - en scheen een schimme,
Wijl 'k om haar hoofd als diademen klimmen
En dalen zag der starren gouden pracht.

O liefste Mijne! éer ik een gróete vond -
Ave Maria! ruischte 't door mijn ziele,
En heel mijn ziele ruischte U toe - één zucht...

Totdat op eenmaal door de stille lucht
Al die millioenen gouden droppels vielen,
En Ge als een heilige in die glorie stondt...

Vrouw

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Lichaam, wentelend al-leven
gedrochtlijk staan wij en massaal geheven
tegen den rottend-paarsen hemel van verlangen

hijgende nacht

mijn vale handen tasten even
het slierend kransen van uw blauwe haren,
die, gif en scheemring, vachten hemel waren
over al-ruimte, uw gelaat, ivoor ovaal,
waarin uw oogen, spitse spleten, hangen:
een groen signaal.

Laat mij nimmermeer...

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Laat mij nimmermeer berusten,
God dien 'k niet met namen zeg:
Uw verlangens zeekre lusten
Neem niet van mijn lippen weg.

Van Uw zoeten honger weet ik
Jarenlang mijn maal bereid,
Van Uw gouden wanhoop leed ik
De eindelooze heerlijkheid...

Vreugd moet van den hemel dalen
Als de regen in den nacht,
Vullen vlakke en diepe schalen
Boordevol en onverwacht.

Die kan dood en leven geven,
Vult den hartediepen nood
Met het vreugdevolle leven,
Met den vreugdevollen dood.

[Dof violet is 't west en paarsig grijs.]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Dof violet is 't west en paarsig grijs.
Nog wandel 'k door het zwaar berijpte gras,
En hoor naast me op de vaart het fijn gekras
Van schaatsen over 't hol rinkelend ijs:

Ik heb 't gevoel, of 'k op 't bevroren glas
Cirk'lend, zwevend, zwenkend op kunst'ge wijs,
Met 't buigend bovenlichaam daal en rijs:
'T is in mijn rug, of 'k zelf op schaatsen was

Zoo hoop 'k dat, langs wiens geest mijn verzen glijen,
Alleen, in paren, of in lange rijen,
Schomm'lend op maat en rijm van hollandsch staal,

Dat hij de wind, die mij droeg zelf hoort waaien,
En 't fijn slieren en 't heerlijk breede zwaaien
Voelt van zijn eigen stemming in mijn taal.

[Wie weet en zal mijn liefde in u niet dalen, kind]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wie weet en zal mijn liefde in u niet dalen, kind,
vreemd, kalm, en simpel-teêr als de' avond om de graven....
Want wie, die in gelatenheid zijn tocht begint,
wie weet de vrouw die langs de baan zijn lip zal laven
met blijde vruchte' en vredig-milde liefde-gaven?

Want zie, ik denk aan u, al zijt ge vreemd me, al staat
ge, simpel-teêr, kalm in mijn geest te leven,
met stillen aêm waarin géen liefde-schroom komt beven,
en zonder éen gebaar dat naar míjn leven gaat:
ik denk aan uw grijs oog, zacht in uw wit gelaat.

III Aan Mathilde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wanneer de moeder van het licht weêr licht,
En voor heur goud den zwarten mist doet wijken,
Dan laat ze 'er stralen langs de bloemen strijken,
En dankbaar doet elk bloemeke zijn plicht.

Zoodra de bloem de lieve zon ziet prijken,
Dan wolkt ze wierook op in wolken dicht,
En geurenmoeder wordt het moederlicht....
Ik moet, Mathilde, u aan de zon gelijken!

Gij zijt de moeder van deez' liederkrans:
Gij hebt dien met uw zonneblik geschapen
In 't zwarte hart; zoo 't glanst, 't is door úw glans.

Met úwe bloemen krans ik u de slapen,
Uw eigen schepping leg ik om uw hoofd:
Zoo zij uw naam voor eeuwiglijk geloofd! -

Over het draagvermogen mijner ziel.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Sterkheid van handen kan geen nevel scheuren
en mijne hield ik biddend opgeheven
maar nu heb ik dat alles opgegeven
en voel mij vrij en zal geen hoop verbeuren.
Al mijne wenschen zijn stroom-af gedreven
als lichte kanoes, die de winden beuren:
toen boog de boom van mijn hart zich tot treuren,
maar zijne bladeren zijn groen gebleven.

En al zijn takke' en twijgen onverslagen
spoeden zich voort in slingerende spelen
en strengelen tot gunstige prieëlen
vol lust, en willen niet in groei vertragen,
en hebben zich verkloekt en opgehouen
zóózeer, dat het een wonder is te aanschouwen.

Oefenplaats

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hij is alweer gegroeid, de koning,
zijn achterkant, die van zijn Paard,
willen de bleke zon onttronen,
de kellners lachen om zijn baard.

Men mag de Brandweerman hem noemen,
hij generaalt over de heren
die stralend van gepoetste schoenen
voor sierlijk Europeaan studeren.

Geef de koetsiers wat des koetsiers is,
want ook zijn das is van Toscane,
leer, in u fnuikend wat des diers is,
Maria's kuisheid weer verstaan.

O wervlend bloed van zuiderschonen,
Musset, Gautier zijn uit de mode,
men moet geloven om te loven,
na hun beloven, uw alkoven.

Sonnet voor Cynara III

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Steden der wereld, menigten, al wat ik zag:
lentlijk Parijs, een avond langs de Seine-boorden
of het droefgeestig roepen dat ik dikwijls hoorde
langs d'Amsterdamsche grachten op een regendag -

het spoelt als water weg, het breekt als spinnerag.
Niets kan er zijn wat 't hart ooit heftiger bekoorde
in mijn herinnering dan de zoo ongestoorde
en warme rust in een klein dorp op dezen dag.

Hier in dit onverganklijk land een wilde tuin,
waar duindoorn en de hooge vlieren wassen,
uitzicht op glooiend vroon en op 't begroeide duin
en wat daar tiert aan landlijke gewassen,
en daarin ademend naast mij zoo rank en bruin
de lieflijkste die sluimert in de grassen.

Als November is gekomen... Rondeel.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Als November is gekomen
En de regentijd breekt aan,
Als de boomen in de laan,
- Ach, de bladerlooze boomen! -

Om de glorie, hun ontnomen,
In den mist te schreien staan,
Als November is gekomen,
En de takken traan op traan

Op den vochten grond doen stroomen,
Waar de bladerkens vergaan
Na hun goude' Oktoberdroomen
En hun korten vrijheidswaan -
Als November is gekomen...

[De Vlaamsche tale is wonder zoet]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De vlaamsche tale is wonder zoet,
voor die heur geen geweld en doet,
maar rusten laat in 't herte, alwaar,
ze onmondig leefde en sliep te gaar,
tot dat ze, eens wakker, vrij en vrank,
te monde uitgaat heur vrijen gang!
Wat verruwprachtig hoortooneel,
wat zielverrukkend zingestreel,
o vlaamsche tale, uw' kunste ontplooit,
wanneer zij 't al vol leven strooit
en vol onzegbaar schoonzijn, dat,
lijk wolken wierooks, welt
uit uw zoet wierookvat!

[Die nacht van zelfvernedering]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Die nacht van zelfvernedering
van deemoed aan de doodensponde
in een gestage preveling:
‘vergeef mijn zonden.’

Van pogen, dat mijn leven, al
mijn zijn ik u uitgeven konde
en woorden mij niet kwamen dan
‘vergeef mijn zonden.’

Een simpel woord van leniging
het eenigst, wat ik heb gevonden,
waarin mijn ziel uitweenen ging
‘vergeef mijn zonden.’

Woorden in den Nacht

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Voel je hoe ik naar je toe kom?
Je bent naakt in den nacht.

Wacht, ik doe eerst een doek om.
Nog niet, nog niet.

Liefkoos mij, zacht.
Zeg dat je mij mooi vindt
En alleen door te streelen
In 't donker, mij ziet.

Zullen wij spelen,
Dat wie 't eerste lacht,
Moet ondergaan
Wat de ander bedacht?

O, laat het doorgaan,
Totdat wij doodgaan.
Alles wat hierna komt
Is niets dan Dood, vermomd
In schijn van Leven.

Neem mij weer, wacht nog even.

Immortelle IX

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Op 't hoekje van de Hooigracht
En van den Nieuwen Rijn,
Daar zwoer hij dat hij zijn leven lang
Mijn boezemvriend zou zijn.

En halverwege tusschen
De Vink en de Haagsche Schouw,
Daar brak hij, zes weken later zoowat,
Den eed van vriendentrouw.

Wederzien

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nu je, onverwacht, gekomen bent,
voel ik me weer een zwak man
en hoe ik m'ook overtuigen wil dat je liegt,
ik kan
het niet, en weer is het mijn hart dat mij bedriegt.

Je hebt een zakdoek, die naar Eau de Cologne russe ruikt;
nu ben ik niet meer overtuigd,
ik wankel weer en kan geen woorden vinden;
ik ben zó'n arme boeteling
en laat me graag de handen binden
door je heerlijke, oneerlijke lach.

[De zon. De wereld is goud en geel]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De zon. De wereld is goud en geel
en alle zonnestralen komen heel
de stille lucht door als engelen.
Haar voetjes hangen te bengelen,
meisjesmondjes blazen gouden fluitjes,
gelipte mondjes lachen goudgeluidjes,
lachmuntjes kletterend op dit marmer,
ik zit en warm m'er.

Kijk ze nu loopen wendend om me heen,
't lijkt wel een herfst op den witten steen,
een herfst van dorre en geele kraakbladen,
engelen in wevegoudwaden,
zwevende guldvliezen,
neigende zonbiezen,
fluitende gouden zonnegeluiden,
ze leiden elkaar van uit het zuiden,
ze loopen over mijn marmersteen
in goudmuiltjes heen.
En 't lijkt of ze nu wel overal zijn,
de wereld is vol met een geelen goudwijn.

Avond-klacht

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O! Wat er in den avond ligt:
Herdenken aan uw bleek gezicht
En d'oude zangen.
Dat maakt m'n lippen sprakeloos
Zooals bij 't sterven van een roos,
M'n stem blijft hangen.

O! Wat er in uw oogen ligt,
Bij 't fulpe, gazig schemerlicht,
Van zucht doorzongen,
Dat legt iets triestigs in m'n lied
En schoonheid in m'n stil verdriet,
Om u, m'n jongen!

O! Wat er op m'n lippen ligt,
Ik wou 't u in dees deemster-dicht
Zoo geren zingen!...
Maar 't is gaan slapen in m'n ziel,
Wijl zachtekens het zwijgen viel
Op al de dingen.

Een boschlaan

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Een laan... In het lindeloover
daar sloop het Verleden, al grauw,
en weende als een vrouw. - Geloove er,
wie gelooven kan, al 't getoover
van die bleeke schimmenvrouw;

want zij zeggen, dat al haar tranen
drenken uw droomen van licht,
tot zij bloeien als bloemen. - De lanen
wenken den Nacht, en wanen
uw ziel en haar oogen-dicht.

IV. Daisy.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

In 't groen priëel, waar roze- en wingerdtak mij
verkoelend welkom wuifden, zaten beiden,
het Grootje en 't kleinkind. - ‘Zie mijn engel! sprak zij,
'k Wil nog niet sterven, 'k wil van haar niet scheiden.

Mijn Daisy! ja, 'k ben trotsch op haar! ze ontbrak mij,
tot eeuwig leven zou zij mij verleiden!’
En 't rimplig oudje lachte. Op eens, daar stak mij,
blank, blozend als het bloemetje onzer weiden,

haar mollige armpjes toe de kleine Daisy,
luid kraaiend, en ik trok haar op mijn schoot
en kuste vurig 't poezel halsje rood.

Haar snoeprig mondje, frisch gelijk een bezie,
half open, dronk den zoelen zomerwind;
en 'k had wel willen knielen voor dat kind.

[Die 's nachts romancen floot onder de linden]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Die 's nachts romancen floot onder de linden
En 's middags scherzo's op de markt der dorpen,
Hij heeft zijn fluit in een fontein geworpen,
En wilde een moeielijker wijsheid vinden.

Hij heeft des nachts op een rivier gevaren,
Hij zag het zonlicht dat de straten kleurde -
En wist dat hij niet leefde, maar gebeurde,
Dat daden machtloos als seizoenen waren.

Hij was een reiziger, den dag lang droomend.
Zijn doel was naar een horizon gericht.
Hij voelde 't leven uit zijn hart weg-stroomend -

En zijn gelaat was bleek, en blonk van licht,
Als van den man, die uit de bergen komend,
God zag van aangezicht tot aangezicht.

[Zij hoorde 't twisten en den doffen smak]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zij hoorde 't twisten en den doffen smak -
Zij kwám niet - zág niet - zag in mijmering
Altijd die ééne plek, waar de appel hing,
En de' appel zelven aan dien zelfden tak.

Zij dacht: ‘is 't ál een dróom... herinnering...?
Was 't mijn hand... wee mij! Gods hand, die hem brak..?
Toen trad Gods engel tot haar, kalm, en sprak;
‘De Heer zegt: “Vrouwe, zie uw zoon!”’ en ging.

En golvend vielen op zijn vaal gelaat
Haar lokken, toen zij viel, de goudenen,
Wijl 't zware hoofd aan 't outer bonsde, en lag...

Zij roept het lijk... roept God... die zwijgt en haat...
Zij wist niet dat de dood zóó stil was... en
Vóelt dat zij was vervlóekt, van de' Eérsten Dag...

Heerscher

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hij schreed
en ruimte was hem soepel kleed
aan 't koele lijf.

de gladde luchten spatten uit elkander
en roode sterren walmden àl hun wonder
in wankelenden nacht.

hij schreed
en ruimte brak aan zijn metalen tred
en lucht verkromp voor zijn doorzengden zucht.

leven was enkle vlokken violette geur.

hij at
en aarde trok haar gillende spiralen
door schrompelenden nacht:
hij had geproefd.

hij stond,
atoom en kosmos beide,
en heerschend was in ertsen greep
over den werveldans der elementen
d'ivoren glimlach van den stillen knaap.

Storm

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wolk-overweende maan
Lacht open af en aan,
Bevloeit met zilverkanten vorm
Het sombre park waar om
Den val van vijverkom
Het rank geboomt zwiept in den najaarsstorm.

De wind schalt onvermoeid
Als donder tong-ontboeid,
Die gierde uit volle keel zijn langgesmoord geheim;
Door 't lange loeien jagen
De korte regenvlagen
Als telkens keerend kletterhelder rijm. -

Heeft dan geluk gebloeid,
Is het zoo hoog gegroeid,
Dat storm het met zijn luiden ondergang bespeel'?
Behoeft die luchten hoon
Tot vollen diepen toon
Het zoete leven als gestemde veêl? -

Tot goddelijke aandacht,
Uit zachtgeheven klacht
Om levens klein verlies, verstomt mijn mond: -
Over mijn landen dood
Ruischen de vleuglen groot
Van voller schoonheid dan hun zomer ooit verstond!

Hoog achter wolken wanen
Van eigen lage tranen
Vinden mijn oogen de' ouden kinderlach:
Die is den storm ontstegen,
Die uit den storm den regen
Van eeuwge schoonheid op zijn oogleên vangen mag.

['k Weet nog, hoe 'k vaak tegen mijn liefde zei]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

'K weet nog, hoe 'k vaak tegen mijn liefde zei:
Toe, kindje, wees eens stil! Je bent zoo druk:
Jouw zonn'ge woorden vlind'ren 't spinsel stuk,
Dat Yâjnawalkya's mijm'ren om me lei.

Jij bent mijn jeugd, mijn levend sprookje, jij
Mijn morgenster, mijn eenig aardsch geluk;
Maar kromgeboeid lig 'k onder lange druk
Van menschenleed: wie Brahman kent, is vrij.

En als 'k op sneeuwige kometen neer-
duizel, de helling af van parabool,

Of, fonk'lend, met Orion defileer
Langs macht'ge onzichtbaarheid van stille pool,

Dan raken we uit de baan door al jouw praten,
Èn tijd vergetend, èn coordinaten.

[Hoe zal mijn woord uw stil bewegen streelen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hoe zal mijn woord uw stil bewegen streelen,
mijn torve mond uw zacht-streelende daên?...

- Op de effen lente-Leie zie 'k, blad-weemlend, gaan
't verduisterd even-beeld van roerelooze abeelen
om 't matte wit en eêle geel der vele water-leel'en
die, bij 't gewieg van tragen avond, kallem staan
en teêr-aan neigen in het zilver-stil getaan
van schuine zonne-glanze' in bevend schaaûwe-spelen....

- Hoe zal 'k uw leden streelen, ik die treurig ben
en, vreezend, in mijn leven slechts de liefde ken
voor mijn vreemd eigen-beeld, weêrkaatst in moe dood water;

('t beeld der abeelen speelt in 't zilver-gele water)

- hoe smaakt mijn torve mond den wrangen, armen waan
dat zijne liefde om uw stil wezen kunne gaan?...

IV Erato

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De purpren avond was in 't west verdwenen
En glanzend zilver droomde op donkere aarde, -
Toen is de blonde Muze mij verschenen....
Mijn ziel werd vuur, toen haar mijn oog ontwaarde. -

Geknield strekte ik mijn armen naar haar henen, -
'k Omhelsde louter lucht - ik viel aan 't weenen:
Haar blik was eindloos-teêr, toen ze op mij staarde, -
'k Gevoelde een kus op 't voorhoofd, - ze openbaarde:

‘Een hooge liefde zal uw hart doordringen:
Gij zult beminnen, zalig zijn en scheiden,
Gescheiden zwerven, zwervend liefde zingen,

En peinzend zult gij 't wederzien verbeiden,
En naar een vrouw gedachte en smachten leiden,
En mijmrend leven van herinneringen.’ -

Over onderlinge vervreemding en verlatenheid.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Soms zitten menschen met een glad gezicht
bij tweeën of bij drieën: hun gedragen
is flauwtjes, en de harten die ze dragen
in 't bekennen van hun oogen, zijn dicht.
En de vlammen van hun stem die bij vlagen
uitbreke' en make' ondere donkers licht
en de gebaren die, - als kand'laars schragen
brandende kaarsen, dragen 't stemme-licht -

zijn weg, Hun woorden valle' in holen van
mij dropsgewijze en maken geen geruisch
nemen niets mee en brengen ook niets aan
als dieven rondgaan in een leeg, leeg huis:
een groote leegte wast in mij bestendig
en wil, en weet niet wat, hongert ellendig.

Reisverhaal

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Clary, daar waren eens twee erg-jonge mannen:
de een was eerder klein, de ander eerder groot;
de ander sprak dikwijls over de dood,
de een bleef onbewust wat eeuwigheid verlangen.

Niet zo heel lang geleden waren zij hier:
zij kwamen met een boemeltreintje uit Toscane;
het is moeilijk te zeggen waarom zij juist hier kwamen,
laat ons zeggen: het was hun goed-plezier.

De ander, die dikwijls sprak over de dood,
roemde de natuur, doorzocht alle hoeken,
en ademde diep; de een las in boeken
gedachten van derden, zijn dagelijks brood.

En schreef ook wel brieven, maar sommige uren
van de dag liep hij toch met de ander langs het meer.
Het is moeilijk dit verhaal nog langer te doen duren,
want, alles welbeschouwd, zij deden niet veel méér.

De zon was bleek en koud, het water hard en strak;
zo wil 't de waarheid, dus: je mag mij niets verwijten.
Je vroeg mij een verhaal, je weet, het vlees is zwak.
De zon is rijp en geel en stroomt door al de ruiten.

Sonnet voor Cynara IV

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De Dood als een'ge minnaar, dien 'k haar had gegund,
heeft haar een zomerlang belegerd met zijn streken;
hij is op 't allerlaatst met tegenzin geweken,
omdat hij wist op wie hij 't ditmaal had gemunt.

Nu ik dit schrijf zie ik den Dood weer staan op 't punt
de liefste mee te voeren waar zij lag bezweken.
Bedeesde minnaar Dood - ik hoor hem momplend spreken:
‘Bij God, ik heb dit stuk ten lest niet aangekund.’

En toen de deur dichtviel en ik na langen tijd
het licht zag keer en in haar oogen, haast gebroken,
is d'ander, in zijn zwarten mantel weggedoken,
ijlings op zoek gegaan, verscheurd van schaamte en nijd.
Nadien heeft hij zichzelf genoegdoening bereid,
op een Poolsch slagveld zich meedoogenloos gewroken.

Oktober.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De blaadjes waaiden
Langs alle wegen,
De blaadjes draaiden
In kringen rond -
Ik liep te drentelen
En kwam ze tegen,
Ik zag ze wentelen
Over den grond.

Het was Oktober,
Wanneer de blaren,
Rood als rood koper,
Of geel van kleur,
In dichte scharen
Neer komen strijken -
Ik liep te kijken
En snoof den geur.

[Mijn hert is als een blomgewas]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Mijn hert is als een blomgewas,
dat, opengaande of toegeloken,
de stralen van de zonne vangt,
of kwijnt en pijnt en hangt gebroken!

Mijn hert gelijkt het jeugdig groen,
dat asemt in den dauw des morgens;
maar zwakt, des avonds, moe geleefd,
vol stof, vol weemoeds en vol zorgens!

Mijn hert is als een vrucht, die wast
en rijp wordt, in de schauw verholen,
aleer de hand des najaars heeft,
te vroeg eilaas, den boom bestolen!

Mijn hert gelijkt de sterre, die
verschiet, en aan de hooge wanden
des hemels eene sparke strijkt,
die, eer 'k heraêm, houdt op van branden!

Mijn herte slacht den regenboog,
die, hoog gebouwd dóór al de hemelen,
welhaast gedaan heeft rood en blauw
en groen en geluwe en peersch te schemelen!

Mijn hert... mijn herte is krank, en broos,
en onstandvastig in 't verblijden;
maar, als 't hem wel gaat éénen stond,
't kan dagen lang weêr honger lijden!

[Laat ik nu leggen lichte dingen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Laat ik nu leggen lichte dingen
op haren lijf en gauw verganke-
lijke, laat het zijn rozeranken
en bloemen andere en trosseringen

en wiekevlokken van groote bleeke
vlinders en blanke dauw geregen
aan herfstrag, alles wat van de veege
lente nog is, die gauw verstreken;

en iets van zonlicht, nu ik het kuisch
en koel en treurig heb bevonden,
nu mocht ik het sprenkelen in het ronde
rijkelijk om in de doodenkluis...

en ijl gerucht van een mompelwoord
van menschen, die gaan onder het raam,
daar wordt gesproken met uw naam
en ‘zij is dood, ze is dood’ gehoord.

Huivering

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het leven verlangt steeds naar den dood.
Bemin je? Weet jij waar vandaan
Wij kwamen en waarheen wij gaan?
Neen? Nu, wat heeft dan blijven nood?

Ik breng je geen geluk, ik kom
Alleen vergeten in je schoot,
Moe van het reizen naar den dood
Die nader komt als ik niet kom.

Het vuur krimpt onder dunne korst,
Nauw sluit de kou van het heelal
Rondom de weerld, sluipt in elk dal.
Hoe kan ik rusten aan je borst?

Immortelle XVI

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zijn goudblonde lokken en knevel,
Zijn geestvolle neus en mond,
Zijn vergietmijnietblik, zijn tenorstem
En zijn New-Foundlandsche hond.

Ik moet er gedurig aan denken;
Zelfs adem ik soms nog flauw
Den geur in van zijn sigaren.
Hij kocht ze gewoonlijk bij Blaauw.

Ruik ik opnieuw die sigaren,
Dan word ik eensklaps zoo raar.
Is 't omdat h ij ze rookte,
Of was de tabak mij te zwaar?

Jonge lente

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

In de jonge Lente, -
ach, hoe dwaas,
'k ben mezelf niet meer baas, -
in de jonge Lente
hebben twee jodinnetjes,
twee trouwe vriendinnetjes,
mijn hart verleid
en tot een kort geluk geleid.

Nu dwaal ik zonder centen, -
wij zijn ook in de jonge Lente! -
alleen langsheen de grote straten,
mijn portemonnaie is gans verlaten,
gelijk de schatkist van de edele Staten
op verkiezingen-plakkaten.

Terwijl ik zó langs de straten dwaal,
heb ik mijn heel kapitaal, -
ach, welk een pret, -
in de hemelse dauw gezet
in de hoop dat hij, in de jonge Lente,
me bezorgen mag talrijke renten,
zwaar door de grote percenten.

[De stille weg]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De stille weg
de maannachtlichte weg -

de boomen
de zoo stil oudgeworden boomen -
het water
het zachtbespannen tevreeë water.

En daar achter in 't ver de neergezonken hemel
met 't sterrengefemel.

Armoe

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

'k Heb zoo'n honger naar een lied
In dit huis van eenzaam wezen,
Waar 'k nog in geen blik mocht lezen,
Dat een mensch me geren ziet.

't Kloksken tikt melankolïek...,
't Maakt me monotoon en kranke,
God! Ik smacht naar dieper klanken,
'k Heb zoo'n honger naar muziek...

Ach.., En zoo 'k mezelve sus
Met een blom of een gebêken...
Ziet ge niet mijn lippen smeeken...?
'k Heb zoo'n honger naar een kus!

Leven, dat ik lieven moet
Leven..., kunt ge zóó me laten
Zonder liefde..., zonder haten...?
'k Heb zoo'n honger naar uw gloed.

Bloemen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De zaden houden menigvuldig
broos leven in besloten graf.
Wie spreekt de bloeme vrij of schuldig,
wier ziel haar viel in dorheid af?
Wie is der menschenziel geduldig,
dat zij haar zaad in bloesem gaf?

De regen drenkt den grond weldadig,
de zon kleurt gouden 't wolkenrag,
dat zich aan eigen schoon verzadig
de lelie van één enklen dag.
Wie is der ziele zoo genadig,
die vroeg haar schoonheid welken zag?

V. Lentemorgen.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Een morgenstraal verguldt mijn vensterruit,
omlijst door geiteblad en rozeranken.
De acacia, wiens geurge trossen blanken,
strekt bloeiende armen naar den hemel uit.

Blij zingt de lijster, vroolijk spottend fluit
de merel. - Doch vanwaar die droeve klanken?
Ginds, in het dorpje, waar de doodsklok luidt,
daar slaapt een meisje in 't enge huis van planken.

Een kind van zestien jaar, des dorpjes roem....
In 't verschgedolven graf verzinkt haar schoonheid.
Slaap zacht, o lieve blonde lentebloem!

Terwijl nu de aarde mild haar pracht ten toon spreidt,
en onder 't wicht van koorn en loover buigt,
en uit uw boezem levenssappen zuigt.

[Het wordt stil in den tuin, als mijn guitaar]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het wordt stil in den tuin, als mijn guitaar
De melodie lacht van haar zoeten naam,
En zingend heft zich mijn extase, waar
Zij zich tusschen de bloemen neigt voor 't raam.

Onder de boomen der donkere laan
Waait de avond een dans van schaduwen vlot -
Maar aan den einder, waar de torens staan,
Hangt stil en wit de zuivre dauw van God.

De wereld is te groot en oud voor dit
Spel van het jonge hart, en het verdriet
Der stervende avond dringt onze oogen binnen -

En als ik straks naast haar bij 't haardvuur zit,
Zie 'k door de vensters in een zwart gebied
En hoor den nacht-wind gieren langs de tinnen.

[Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten,
En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon
Over mij-zelf en 't al, naar rijksgeboôn
Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten, -

En als een heir van donker-wilde machten
Joelt aan mij op en valt terug, gevloôn
Voor 't heffen van mijn hand en heldre kroon:
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten.

En tóch, zoo eind'loos smacht ik soms om rond
Úw overdierbre leên den arm te slaan,
En, luid uitsnikkende, met al mijn gloed

En trots en kalme glorie te vergaan
Op úwe lippen in een wilden vloed
Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.

Bloei

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O, vrouw,
bloeit schaduw waaierbloem en firmament,
dat sterren schrijden in den gang mijns bloeds
en nacht de weerklank van den roep der handen

en uit den zoom van mijne donkerheden,
onder de hemelbruggen mijner armen,
het maanzeil tastend over dansend stroomlijf

o, het zal stranden aan gifspelonk der oogen,
vrouw

Najaar

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Weekblauwe lichtgefloersde dag
Schijnt door het kleurig herfstloof in.
Groote matgouden zonnespin
Weeft vochten hof in glinstrend rag.

Na zooveel dagen vol en zwaar
Van ruischend loof en zonneroem
Hoe vindt mij open als een bloem
Dees late teêrste dag van 't jaar:

In 't windloos weêr doorzichtig blij,
Vreemdbleek in rood-en-gelen brand
Van 't blader-overstrooide land.
Daar is geen schaduw achter mij.

Met lichte witte handen 'k weeg
Volkomen op elkander af
Het luttele geluk dat 'k gaf,
Het luttele geluk dat 'k kreeg...

Maar 't is me of vloeit in de' effen schijn
Liefde die nooit méer heeft verlangd,
Als warme bloed uit en omvangt
Wereld en menschdom eindlijk mijn.

Ziel zonder stijging, zonder druk
Mint Leven goed en blij en groot...
O kom, volmaakte schilder Dood,
En neem mij in dit rijp geluk!

[Nu zàl er stilte zijn, mijn leven lang]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nu zàl er stilte zijn, mijn leven lang;
De tijd zal, voorzichtig, zijn vlucht vertragen,
Dat niet zijn ijlste suizen mocht verjagen,
Wat dwaas ik koos boven haar sprookjeszang:

Stilte, als toen moeder dood was weggedragen
Met vreemd geschuifel door eind'looze gang,
En door het huis mijn halfbewuste drang
Rondliep om haar te zoeken, heele dagen.

Als in een winkel zag 'k de meubels staan,
En boven één stoel, pijnlijk zichtbaar, hing

Leegte, waarin mijn blik gestadig viel,
Nog niet gedragen door herinnering.

Zoo kijkt, als uit een boek, mijn denken me aan,
En 'k voel me een vreemd'ling in mijn eigen ziel.

[Gij zijt de goede vrouw ten drempel mijner dood]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Gij zijt de goede vrouw ten drempel mijner dood, -
gij die me uw oogen als een zomer-nacht ontsloot
vol wondre lichten en vol rust'ge duisterheden;
gij die me uw leden als de rijkste herfsten bracht,
en, schooner dan een schemering, de zéekre kracht
van vredig leven en zich goed bemind te weten.

Want gij, die weet hoe iedre vreugde tanen moet,
gij mínt me; - en 'lijk een god de dood der zon begroet
met stille liefde, al heeft hij vreugde-vol geschapen
die zon: zoo mint ge in mij wat ge in u-zelf voelt slapen
en dat in mij voor eeuw'gen slaap moe de oogen sloot,
- ons moede liefde, o vrouw, ten drempel mijner dood.

V Eerste Aanblik

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

En, peinzend, zie 'k uw zee-blauwe oogen pralen,
Waarin de deernis kwijnt, de liefde droomt, -
En weet niet, wat mij door mijn adren stroomt:
Ik zie naar u, en kan niet ademhalen:

Een gouden waterval van zonnestralen
Heeft nooit een zachter aangezicht bezoomd....
't Is, of me een engel heeft verwellekoomd,
Die met een paradijs op aard kwam dalen.

'k Gevoel mij machtig tot u aangedreven
En buiten mij. 'k Was dood, ik ben herrezen,
En voel mij tusschen zijn en niet-zijn zweven:

Wat hebt gij, tooveres, mij goed belezen!
Aan u en aan uwe oogen hangt mijn leven:
Een diepe rust vervult geheel mijn wezen. -

Over de vreugde van mijn eigenlijk wezen, om hare verwantschap aan gelijken en grooteren.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Liefste van dingen zijn de binnen-eigen
die zoolang 't bevriendelooze leden
dat zij de monden pijnlijk toededen
verrukt te voele' opleve' in nieuw niet zwijgen.
Oogen gespeend van uiterlijkheden
worde' ooren die haar hooren stilte neigen,
en schatte' uit die mijnen van aandacht stijgen
voor de gelijken en de opheden.

Van die staan de eenen met handreiking wachten:
ééne beweging: mijne zijn gekomen
in warmenden, voelen er veilig thuis.
Maar de and'ren, zij als mast-toppe' in gebruis
van rondom golve' en waar moge' overnachten
vér-willende vogels, van vleugels loome.

Lied van verwachting

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De nacht hangt als een stukke lei
om onze hoofden wijl wij staren,
maar niet het fijnste streepje krijt
is zoveel turen komen storen.

En zelfs geen vlinders valle' als sterren
binnen 't bereik van onze handen,
wij zijn aan 't persen onzer monden
en aan de woordloze gebaren.

En aan het wachten op de moord,
en aan het wachten op de klanten,
tot weer een nieuw blauw scheepje vaart
aan vers-gestreepte horizonten.

Sonnet voor Cynara V

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Minnaars van dezen nacht, gedenk in dezen nacht
wie slaaploos ligt alleen en ziet de sterren dooven,
waarmee de winterhemel sneeuwwit lag bestoven -
gedenk wie uur na uur de liefste heeft verwacht.

Een late sluimer heeft de droom teruggebracht
van een seizoen met haar, de bloesemende hoven,
zon, wind en plassen, de helle lucht daarboven
en haar aanwezigheid des daags en iedren nacht.

Minnaars van dezen nacht, neemt dit aan van een man,
die als geen sterveling verdient te zijn verlaten,
weest voor de liefste lief, want zij die haar vergaten
boeten in eenzaamheid hun schuld - en dan? en dan?
Gelooft het woord, hier niet gezegd ten eigen bate,
van een die het tot schâ en schande weten kan.

Moed.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Geef mij den moed om onrecht te onderkennen,
Ook waar 't door eeuwen van gebruik gewettigd wordt,
Den vasten wil aan onrecht nooit te wennen,
Ook waar de macht, het weg te nemen, schort.

Doch zoo ik spreek, het zij geen laf opstandig klagen,
En waar ik zwijg, 't zij nooit, verwonnen door den tijd,
Indien ik licht mijn leed en dat van andren drage,
't Zij wijl mijn liefde weet, dat Gij de Liefde zijt.

[Het leven is een' krijgsbanier]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het leven is een' krijgsbanier,
door goede en kwade dagen,
gescheurd, gevlekt, ontvallen schier,
kloekmoedig voorwaards dragen.

Men tuimelt wel, en wonden krijgt
men dikwijls, dichte en diepe...
't en vlucht geen weerbaar man, die wijgt,
of hem de dood beliepe!

Het leven is...geen vrede alhier,
geen wapenstilstand vragen:
het leven is de Kruisbanier
tot in Gods handen dragen!

[Een stille dag is om mij heen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Een stille dag is om mij heen
en in mij is het leven flauw,
ik voel de angst des wezens nauw
en ben in mijne vrede alleen.

Is er in mij de aandacht niet
van verzen en hun stil verricht
inschikken tot dit klein gedicht
van iets geluk en licht verdriet?

dat gij nog eens mij waart nabij
en ik u koel en zuiver vond
en wel in droefenis verstond
het verre tusschen u en mij.

Voor de verre Prinses

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tusschenbeide.
Soms staan wij beiden 's nachts aan 't raam,
Maar andre sterren zien we in andre tijden.

Uw land is zoo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis - dat ik
Op vleuglen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.

Maar als het waar is dat door groote droomen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedren nacht.

Immortelle XXV

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hoor ik op Sempre een waldhoorn,
Of ook wel een Turksche trom,
Dan moet ik zoo bitter weenen;
En - ik weet zelf niet waarom.

Vraagt een der werkende leden:
‘Hoe kan een Turksche trom
Of een waldhoorn u zoo roeren?’ -
Dan weet ik zelf niet waarom.

Is 't wijl in beter dagen
Een vriend de Turksche trom
Niet onverdienstlijk bespeelde?
Ach, ik weet zelf niet waarom.

Valavond

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nu is van Californisch goud de tijd;
de sterrevende zon vergaart
haar krachten voor een laatste vaart,
de laatste van die dag, ter aardewaart.

Daar heeft de zon een laatste maal
haar stervensweeë gouden praal
verzameld in een glazen tremportaal.

[De boomen waren stil]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De boomen waren stil,
de lucht was grijs,
de heuvelen zonder wil
lagen op vreemde wijs.

De mannen werkten wat
rondom in de aard,
als groeven ze een schat,
maar kalm en bedaard.

Over de aarde was
waarschijnlijk alles zoo,
de wereld en 't menschgewas
ze leven nauw.

Ik liep het aan te zien
bang en tevreden,
mijn voeten als goede lien
liepen beneden.

Eenvoud

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik voel m'n ziel verwant met kleine simple dingen,
Die op ons wegen staan als bloemen van het veld...,
Verdoken in het gras, door weinigen geteld...,
Al dragen z'in hun kelk de zoetste zegeningen.

'k Vind schoonheid overal; maar dat, wat zachte perelt
Van uit uw moeën mond, die luttel woorden vindt:
‘Goênavond..., lieveke, goenacht..., m'n zielekind.’
Dat maakt me zaal'ger dan de weelde van de wereld.

Zóó groeit in m'n gedacht een vrede, niet te noemen;
M'n ziel, in schoonheidshuis, niet één mysterie vindt;
Want àl wat schoonheid is, met simpelheid begint...
En 'k noeme Liefde, 't zaad van alle schoonheidsbloemen.

Sneeuw

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De vlokken vallen, vallen,
- hoog, schimmen in grijze lucht -
en dalen, dalen allen
en lichten in lage vlucht.

Ver achter vlokgewemel
en wolken gaat de Zon,
die in haar hoogen hemel
deez' aard vergeten kon.

Maar wie nooit zonne zagen,
geborenen in 't grauw,
de witte vlokken dragen
heur licht door nevelschaûw.

't Gloort over vlakke velden
en over golvend woud,
of witte schemer welde
uit vlakte en opgaand hout.

En 't daagt in donkere lanen,
- de vlokken vallen dicht
tot, in des hemels tranen,
heel de aarde, glanzend licht.

VI. De weg in 't woud.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Indien gij weet wat leven is en lijden,
en welk een zee van weedom in een traan ligt,
laat mij dien hollen weg in 't woud vermijden,
verg niet, dat ik mijn schreden naar die laan richt!

Daar sluipen schimmen rond van vroeger tijden,
een geestenheir, doodsbleek in 't zilvren maanlicht.
O laat geen lach die stille plek ontwijden,
geen ruwe spot, waarvoor de zoete waan zwicht!

Zacht zingt de wind een lied van eeuwig scheiden
en, voor mijn voeten, dwarrelt van de takken
- een gouden regen - geel en rossig loover.

Vrij moge 't bosch een nieuwe lente beiden!
De blaadren, die in 't slijk der wegen zakken,
zijn dood, voor eeuwig. Dan, wie treurt daarover?

[Claudien, jij speelt piano, en ik zit]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Claudien, jij speelt piano, en ik zit
In de warande, en luister naar het zingen
Uit het innige hart der stille dingen,
En luister naar de stem der nacht die bidt -

Nu is mijn hart heel stil geworden: dit
Is het stil einde van het groote dringen -
De regens die tusschen ons beiden hingen,
Claudien, zijn over, en de nacht is wit.

Zachtheid, zachtheid is het woord van muziek.
Het is of je op een groenen heuvel toeft,
Een fabel leest, of ziet een mozaïk -

En 't hart, ontvangend wat het hart behoeft,
Niet meer van pijn verbijsterd, niet meer ziek,
Vergeet - een glimlach lang - wat het bedroeft.

[Nauw zichtbaar wiegen op een lichten zucht]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nauw zichtbaar wiegen op een lichten zucht
De witte bloesems in de scheemring - ziet,
Hoe langs mijn venster nog, met ras gerucht,
Een enkele, al te late vogel vliedt.

En ver, daar ginds, die zacht-gekleurde lucht
Als perlemoer, waar ied're tint vervliet
In teêrheid.., Rust - o, wonder-vreemd genucht!
Want alles is bij dag zóó innig niet.

Alle geluid, dat nog van verre sprak,
Verstierf - de wind, de wolken, alles gaat
Al zacht en zachter - alles wordt zoo stil...

En ik weet niet, hoe thans dit hart, zoo zwak,
Dat al zóó moê is, altijd luider slaat,
Altijd maar luider, en niet rusten wil.

Einde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Terzij de horde

nooit gleed een bloemsignaal
tegen de steilte van mijn schemernacht,
waar ik, gewelfd over den rand der ruimte,
den geur der eeuwen puur uit de bokaal der lucht

en zelve drijf, een late, smalle bloem,
op den verloomden maatslag van den tijd.

Liedje

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Van onder hooge boomen
Schijnt de avondzon,
Toch zal mijn lief niet komen
Over gouden gazon.

Wel drinken al de bloemen
Aan heimelijke borst,
Maar mijn ziel zal niet roemen
Van haar geleschten dorst.

De kleuren koelen ernster
In avondhof,
Onder hel hemelvenster
Ligt aarde droef en dof.

Alleen het zuivre water
In vijver-nis
Spiegelt den hemel klaarder
En dieper dan hij is.

Zoo span, ver lief, u boven
Ziels donkre mijn,
Dan breekt uit alle kloven
Duister in fellen schijn.

[Blond kindje speelt piano. Plechtig staan]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Blond kindje speelt piano. Plechtig staan,
Als was 't een kerk, twee kaarsen. 'T is, als ragt
'T verleden blauw nevelend op, en tracht
Naar lichte kring van 't Nu terug te gaan.

Als kwam 't van ver, hoor 'k de oude stukjes aan,
Waar zalig Mozart's kindervroomheid lacht,
En uit berijpte grasjes, rits'lend zacht,
Zilv'ren getinkel glipt langs straal van maan.

Vroom kijkt mijn kindje naar het notenblad -
'T is plots'ling, of ik 't vaak gezochte vind,

Alsof mijn moeder daar te spelen zat,
En 'k zelf weer was geloovig luist'rend kind;

En 'k zie door toover van die oude wijs
Mijn moeder jong, en mijn kindje oud en grijs.

[Herinneringen zingen, kind, uw wit gelaat]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Herinneringen zingen, kind, uw wit gelaat,
en 't zoet verhaal van úwe dage' en míjne dagen
die vredig in ons leve' als stille tuinen lagen
in 't teêre licht van late schemering gebaad,
wijl d'hemel is om tuine-groen een stil gewaad
van trage, kalme schaaûwen, en de boomen dragen
een laatste vogel-stem van lang-verglooiënd klagen
dat kwijnt en weêre wast en weêre kwijnen gaat....

Thans, o mijn kind, en leeft geen lied om ons, en leven
geen vrede-dage' als stille tuinen om ons heen;
geen scheemring bleef om ons veréenden droom geweven,
en dróeve schaaûwen schuive' om ons gescheíden leên....

En in den nacht zie 'k, laatste troost, alleen nog beven
de matheid van uw wit gelaat, in stil geween.

VI Gebenedijde stonde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O, lieflijkste van alle lieve vrouwen!
Gij, hoog-begaafd met schoon en kunstvermogen!
'k Zie, jonge bloem, de blaadjes u ontvouwen,
Nog onlangs tot een slanken knop gebogen!

Gezegend uur, waarop mijn zalige oogen
U mochten vol genot en weelde aanschouwen,
En zien u met een zachtheid overtogen,
Waarop de kracht een Ideaal moet bouwen!

Toen ik u zag, voelde ik mijn wangen gloeien,
En weer in mijn gemoed de liefde ontbloeien,
Die lang in 't ijs der droefheid lag besloten.

‘O, aarde!’ riep ik, toen 'k uw aanblik had genoten,
‘Gij zijt een hemel! 'k Hoor der englen wieken suizen,
Zoolang gij zulke heiligen blijft huizen!’

Over het verhevene van het onafgebroken liefdevolle.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

't Hoogleven der momenten geeft het niet,
en niet heug'nis van wijdsche aardlichtingen,
maar de onverschillige verrichtingen
en liefheden van het vrouwe-gebied
te maken tot een rei van stichtingen
- barmhartigheden, die geen sterv'ling ziet -
dat is de groote lichtschepping die giet
de konstante gelaats-verlichtingen

over die jonge' en oude' en maakt hun praten
en de kadens van hun bezorgde handen
't hart rustigend als de oogen flauwe glooiing,
en 't bij hen zijn en toekijken, vermooiing
van voele' als kome' uit ratelende straten
waar stille schepen slapen, die daags landden.

De ouwedame

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het lichaam van de ouwedame
heeft zwaar gesteund in 't ledikant,
want zij was uitgetreden
en lag in 't ledikant,
om welk ontmoeten met welke boosheden
was haar gesteun in 't ledikant?
was de steunende ouwedame, alleen in 't ledikant,
megafoon van de ouwedame die uitgetreden schreeuwde,
van spartlende vervoering, in 's Bozen dartle hand?

Tenzij de ouwedame van het ledikant
alleen maar riep tot de andere ouwedame:
‘O Jans, ga niet te ver! o Jans, ga niet te ver,
je bent in een vreemd land!’

Sonnet voor Cynara VI

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hart heb geduld, het zal straks anders keeren.
Nog altijd rest ons adem voor het lied
dat, onbekommerd zingend, balsem biedt
en teerspijs is voor wie veel moest ontberen.

Laat de euvelen met euvlen moed regeeren
over 't beperkt en ondermaansch gebied,
hun slinksch en bar bedrijf, het raakt ons niet,
hun looze lagen kunnen ons niet deren.

Als tusschen morgendauw en avondrood
het leven sleet de platgetreden paden
stijgt met de sterren te bestemder stade
het eerste woord, gebiedend als de dood.
Vrij is het lied dat, los en onberaden,
zingt tusschen avonddauw en morgenrood.

Aan H. v.d. W.-K.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik durf met mijn denken
Uw smart niet genaken,
Niet aan te raken
Uw droefenis;
Hetgeen mij zou troosten,
Licht zou het u krenken
Het teerste en brooste
Dat in u is.

Ik zie uw verklaarde,
Uw stilfijne trekken,
Die, wat zij bedekken
Aan wanhoop en strijd,
Verheerlijkt belijden
En dankbaar aanvaarden
Het gevensbereide,
Dat in ons schreit.

Wintermuggen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De wintermuggen zijn
aan 't dansen, ommentomme,
zoo wit als muldersmeel,
zoo wit als molkenblomme.

Ze varen hooge, in 't vloe;
ze dalen diepe, in de ebbe;
ze weven, heen en weêr,
hun' witte winterwebbe.

Hun' winterwebbe zal,
dat lijnwaad zonder vlekken,
den zuiverlijken schoot
van moeder Aarde dekken.

Ze ligt in heuren slaap,
ze droomt den schuldeloozen,
den maagdelijken droom
van nieuwe lenteroozen.

Ze ligt in heuren slaap,
ze droomt den wonderbaren,
den liefelijken droom
van 's zomers harpenaren.

Ze ligt in heuren droom,
ze droomt van overvloed en
van voorspoed overal,
om vee en volk en voeden.

'n Wekt ze niet, 'n laat
heur geen geruchte dwingen,
om, al te schier ontwekt,
uit heuren slaap te springen!

[De lente valt dan in een oude stad]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De lente valt dan in een oude stad
een holgebouwde, waar ik lang
was en nu ga ik in verwachten, dat
open is, en ik voel een wrang
verdriet in alles.
O, zij, de huizen, de steenen
en de geknotte boomen in de vochte lucht
en de menschen, die gaan zoo voor zich henen,
zij vragen, vragen en ik kan hen niet verstaan
en mijn bevangen denken heeft zich toegedaan
en is weifelende, vertwijfelende, wat was
de droefenis, die ik vind in deze dingen.

Mijn voeten zij gaan onder mij klisklas,
mijn hoofd hangt in een web van schemeringen.

Avond

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het huis sliep achter zijn gesloten blinden,
Wij zaten samen op de kille bank,
De dag was als haar oude vader krank,
De blaren fluisterden met moede winden.

Moe van de geuren die zij moeten dragen
Van graven oud en rozen uitgebloeid,
Weemoedig vlagend door verwarde hagen
En 't armlijk loof dat om de zerken groeit.

Je hebt weinig gedacht en veel gezwegen
En stil de handen om mijn hoofd gelegd,
Zoo zeggend: ‘Ook de grootste liefde kan niet tegen
Den dood die niets ontziet en alles slecht.’

Immortelle XXXIII

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Mijn hart was toegevroren,
Mijn tranen vloeiden niet meer.
Toen trof mij haar gloeiende blikstraal,
En de wateren ruischten weer.

O ware ik toch verdronken
In den bitterzilten vloed!
In brakke liefdetranen
Te smoren is honingzoet.

Wiegeliedje voor de geliefde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Dat trage zich toevouwen je oogleden,
te dragen het loom fluweel van onze nacht.

Onze dag is geweest als bange blanke vazen, die waren blij
de bloemen van ons liefdespel te scharen rij aan rij.

Nu zal je slapen, mijn teergeliefde kind,
want morgen moet je de ogen openen: een zeer fris blad dat beeft in de morgenwind.

Nu zal je slapen, mijn zachte kind, in de kuil van je haren;
straks is het dag, dan moeten wij weer tuilen lezen gaan.

Morgen zal er uit het Oosten een koning komen, met nieuwe bruidskleren voor ons beiden;
hem zullen wij, arm in arm, als kinderen in het woud, verbeiden.

Knijp nu je ogen dicht, mijn luie luipaard,
en strek je heupen naar je lust. Ach, du... du.

[De heide is maar stil]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De heide is maar stil,
het overal vol licht,
en als een zilverspil
het zonnelicht;

de wolken varen weg
over het vage blauwgrijze,
heel ver liggen witte weg
op zilvere wijze.

Ik voel den wind vergaan
om mijne ooren,
ik wilde wel vergaan
in 't licht te loore.

Regendag

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Grijs gewelf met grauwe vegen,
Koepel van ons huis,
Waarom stort ge uwe tranen tegen
't Venster van m'n kluis?

Ziet ge niet in bei m'n oogen
Tranen, die ik schrei?
Waarom zonder mededoogen
Stort ge er de uwe bij?

Tranen leken langs m'n wangen
Om m'n eigen wee...
Zingen dan uw weemoedzangen,
Droppels, met me mee?

Tranen leken langs de ramen
Van m'n kamerkijn...
Dropp'len droef, we schreien samen
Om wat zonneschijn...

Een verbena

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Een bloem bloeit aan de wegen,
bleek in een zon van jaren her,
bleekrood; háár laaft de regen
die viel in een zomer, al ver.

Spokende zomergnomen
mengen den beker en breken het brood;
haar drenken verre droomen,
zij bloeit zoo bleek, zoo rood.

VII. Geloof.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

U heb ik lief, mysterievolle wouden,
veelstemmig koor van vogelen en winden!
'k Herinner mij, hoe, bij 't geruisch der linden,
in vrome aanbidding, zich mijn handen vouwden.

Een heilge vrees beving mijn hart, als zouden
in 't wieglend loof mijn blikken geesten vinden.
'k Begroette in elken zonnestraal een gouden
gezant, die aarde en hemel kwam verbinden.

O zaalge huivring! zoet geloof! Mijn oog las
een letter van Gods naam in elke sterre,
die, zilverrein, mij tegenblonk, van verre.

'k Had gansch de wereld lief. De blauwe boog was
mijn doel en, als de leeuwrik hooger strevend,
zong blij mijn ziel, in licht en wolken levend.

De eenzame.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De oogen van de nacht staan voor het raam.
Beneden draven paarden door de straat.
De dingen zijn niet meer dan hunne naam.
Ik ben niet meer dan een ontdaan gelaat.

Het maanlicht zingt mijn bloed tot dansen wakker.
En als ik dans, danst mijn schaduw met mij -
Schaduw, mijn schaduw, mijn eenige makker!
Wij dansen - zie, ik ben niet meer dan gij.

Ik ben een stille man, waar God mee speelt,
Zoodat ik 't leven als een waanzin zie -
Maar soms is alles schoon en alles goed:

Ik sta voor 't raam, en hoor een melodie,
Die in me dringt en mijn hart bersten doet:
Hoor hoe hiernaast een kind piano speelt -.

[Ik wijd aan U dees verzen, zwaar geslagen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik wijd aan U dees verzen, zwaar geslagen
Van Passie, en Verdoemenis, en Trots,
In doods-bleek marmer of dooraderd rots,
Al naar mijn kunstnaars-wil en welbehagen.

Zij zijn doorleefd: 'k heb daarin neêrgedragen,
Rijk-handig, al wat, in den loop des Lots,
Aan menschen-liefde of hooge Liefde Gods,
Dit dood-arm Wezen heeft te voelen wagen.

Ik, die mijn Leven uit-te-zeggen zoek,
Heb al mijn lieve voelen, zoeken, tasten
En weten in dit somber boek gevat.

En 'k bied, met dit mijn eerste en laatste boek,
Een laatsten groet aan U, die met uw vasten
Stap naast mijn àl te wankle schreden tradt.

Gang

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Smarten tasten zijn gang.
het vlak is blind
en oogen branden dieper dan het doel

o, grenzen, horizonten en vervloeien.

terzijde zal de wereld branden:
een scheeve bloem in wapperenden mond der ruimte

maar toen de luiken gleden voor zijn oogen,
draaide de wereld zich een kwartslag om.

Afscheid

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hier ben ik weêr.
De najaarszon die wolkgedoofd
Het bronzen loof in 't hooge hout
Boven ons hoofd
Daglang belichtte zilverkoud,
Viel aan den steilen hemel neêr
En overstroomt den grond met vloeibaar goud:
Hier ben ik weêr!

Ik moest door 't bloedewarme bad
Terug, tot u, 'k weet niet waarom -
Maar vóor de korte scheemring kom
En dan de nacht,
Treed éens nog tot mij langs het oude pad
En spreek geen woord, maar glimlach zacht
Zooals gij placht.

Berusting die ons zomerwoon
Zoolang omsluipt
En met haar vale kille draden
Al nader-wevend ons bekruipt,
Zag ik van-ver, een bleeken hoon,
In de spelonk der diepe paden, -
Zelfs zij was rood en schoon!

Ik weet de zomer is voorbij,
Mijn hart roept niet terug om Mei,
En dit is de avondzon -
Maar o
Vertoon u laatst in 't klare vuur
Van dit hel uur,
Of ik u zóo
Onthouden kon!

[Beweeglijk bloemperk op stil blauw kanaal]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Beweeglijk bloemperk op stil blauw kanaal,
Flikkeren, fel, hupp'lende zonnestippen,
Soms plotselinge lisch met gouden slippen,
Soms gouden pijlkruid, plots'ling vertikaal:

Magisch onzichtbaar zijn ze, als ze overwippen
Van top naar rimpeltop; een enk'le maal
Zie je, als een slangetje, een rankende straal,
Glinst'rend en glad, tusschen twee golfjes glippen.

Vijand'ge, grauwborst'lige huiv'ringvlek
Schiet toe, om met kwaadaard'ge schaduwbek
'T fanatisch fonkelende feest te storen;

Matzilv'ren klokjes dobb'ren overal,
Een gouden-regen drijft op 't blauw kristal;
En 't bloemperk danst, gedruischloos, als te voren.

[Thans is het uur dat schaaûwen neigen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Thans is het uur dat schaaûwen neigen,
en de avond, als een teeder lied,
om huize' en zielen zacht komt zijgen,
en moede durend, stil vervliet
in de open schoot van 't schemer-zwijgen....

Thans is in al de zielen vreê,
en dank-gebed in al de huizen;
en zelfs wie wránge dagen leê
voelt in zijn wezen kalmte suizen
als een slaap-zware zomer-zee....

- o Pijn van hér-doorleefde pijnen....
Alleen voor óns is vrede niet,
o mijn vér kind, in 't trage deinen
van 't kallem-durend avond-lied
over de dankende avond-pleinen.

VII Liefde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het vurig hart des jonglings, haast nog kind,
Gevoelt een rijke en ongekende weelde,
Wanneer hij zachtheid, liefde, schoonheid vindt,
Zooals die nooit het jong gemoed nog streelde.

Hij ziet de jonkvrouw, de met schoon bedeelde....
En die geen zege wil, zij overwint.
Hij mint het Schoone... en liefde is ingebeelde,
Als hij de ‘liefde’ van de vrouw bemint. -

Mathilde! ik vond de liefde in elke vrouw,
Ik heb van 't schoone in allen haast gevonden,
En velen liefgehad te goeder trouw,

Maar die geliefden, allen saêmverbonden,
Bezitten niet, wat ik in ú aanschouw,
Die meer bekoort, dan zij tezamen konden.

Over het lijden dat ongewisheid is.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Schemering is het doodgaand en vertrekkend
begeven van dingen die zijn gegleden
mee met den dag, en steunde als vertrouwdheden,
en ware' als scheidingen, wegen behekkend.
Plekkend beschenen witte heerlijkheden
van dag den morge', en onbevreesd zich trekkend
was daaraan op, 't hart dat nu is zich rekkend
uit wanhopig naar de vreemde leegheden

van den avond en zijn gemaskerd gezicht.
Maar de dingen die hem zullen behooren
houden hun oogen nog zoo vragend gericht;
en de verledenheên hebben verloren
hun glans en liggen van al hun bekooren
leeggeloopen, met een verdrietig gezicht.

De zieke man

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nadat de zieke man,
zowat vier jaren door,
door iedereen was verwend geweest,
door iedereen zacht behandeld
en zacht was aangesproken, en
gewassen en in bed gelegd,
gekrabd, in bed gelegd, geraden,
gestreeld, gelaxeerd, in bed gelegd,
en iedereens zachte wil, vier jaren,
tot eigen heil had ondergaan -
daar sloot hij opééns
zijn kasten, laden, ramen, deuren;
en op de buitenkant van iedere deur
plakte hij een papier,
waarop hij had geschreven:
Iedereen kan verrekken.
Ik ook.

Sonnet voor Cynara VII

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zoo straks de dood door deze deur mocht treden,
neerdalen langs de trap of kloppen aan het raam,
mij wenken zou en daarna noemen zou mijn naam
en zei: Volg mij, uw leven is verleden -

hij zou geen lang en moeizaam overreden
van noode hebben voordat ik het drukkend haam
van een vrijwel mislukt bestaan, besmeurd met blaam,
afleggen wou en heen zou gaan in vrede.

Maar op den drempel van de deur gekomen,
terwijl de kille wind een slip van zijn gewaad
opwaaien doet en strijkt langs mijn gelaat
zou nog een laatste aarz'len mij doorstroomen,
niet om 't verlies van veel vergeefsche droomen,
maar om het lachen van een kind op straat.

Rozenboompje.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Als de zon des avonds daalt
Staat mijn rozenboom vol rozen
Nog in 't avondlicht te blozen,
Dat zijn kruintje overstraalt.

't Boompje bloost en bloeit en blinkt
In het midden van mijn gaarde,
Waar rondom de duistrende aarde
Reeds in schemering verzinkt.

's Avonds in mijn rozenhof
Blijft het avondlicht gevangen
In de duizend roosjes hangen,
Roodend roos en rozelof.

Tranen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

't Is nevelkoud,
en, 's halfvoornoens, nog
duister in de lanen;
de boomen, die 'k
nog nauwlijks zien kan,
weenen dikke tranen.

't En regent niet,
maar 't zeevert...van die
fijngezichte, natte
schiervatbaarheid,
die stof gelijkt, en
wolke en wulle en watte.

't Is aschgrauw al,
beneên, omhooge, in
't veld en langs de lanen:
de boomen, die 'k
nog nauwlijks zien kan,
weenen dikke tranen.

[Om mijn oud woonhuis peppels staan]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Om mijn oud woonhuis peppels staan
‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’
een smalle laan
van natte blaren, het vallen komt.

Het regent, regent eender te hooren
‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’
en altijd door en
den treuren uit, de wind verstomt.

Het huis is hol en vol duisternis
‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’
gefluister is
boven op zolder, het dakgebint.

Er woont er een voorovergebogen
‘mijn lief, mijn lief, o waar gebleven’
met leege oogen
en die zijn vrede en rust niet vindt.

Spleen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Laag hangt een groot en toch gering verdriet.
Het leven is wel mooi en ook wel leelijk.
Men kan elkaar liefhebben en ook niet.
'k Neem wat ik vind en wat ik heb, dat deel ik.

't Beteekent niets. Noem 't regen op de wegen,
Seconde' in 't uur of dagen in de maand.
Waarom ga je niet dood? Daar is niets tegen.
Een stem, nooit zwijgend, steeds om stilte maant.

Ik wil wel geven, ik wil ook wel nemen,
Maar ik verlang te veel en ben niets waard.
De last van steeds aanzwellende problemen
Drukt mij en licht mij op, leeg en bezwaard.

Milde, meedoogenlooze Parcen, schikt me in de
Zinlooze weefsels... Ik kan niet kiezen.
'k Heb niets dan angst. Kan ik mij ooit verliezen,
Blijf ik onsterflijk, steeds stikkende?

Immortelle XLIX

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Wel menigmaal zei de melkboer
Des morgens tot haar meid:
‘De stoep is weer nat.’ Och, hij wist niet
Dat er 's nachts op die stoep was geschreid.

Nu, dat hij en de meid het niet wisten,
Dat was minder; - maar dat zij
Er hoegenaamd niets van vermoedde,
Dat was wel hard voor mij.

Lied voor mezelf

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Mijn Heer, mijn schip is op de zee.
Ik vraag U niet: laat kalm zijn de baren nu.
Wie klaagt, draagt hij niet met zich mee
bestendig een poel die eens zich sluiten zal over zijn hoofd?

Mijn schip zal niet liggen blijven aan de ree,
te luisteren naar het spelemeien van der tijen eb en vloed,
niet onder morose regenzege, noch onder zonnevree,
mijn schip moet in de storm mee op zee.

Ik heb betrouwen in mijn boot, doch de baren slaan zo hoog,
reeds over de voorsteven, reeds over de achtersteven.
Als weer de zee vol vrede en rust is, zal dan het wrak van mijn boot
niet mededrijven naar de ree?

Met mijn boot moet ik op zee.
Of ik de rijke haven vinden zal weet geen; de sterren niet.
Doch steeds zingen de baren: Kom met ons mee, kom met ons mee!
Is het de lokstem van de Loreley?

Ik ben een koen kind dat niets weet van de kloof
die ligt tussen dood en leven.
Kan een boot, mijn Heer, vergaan
die niets draagt dan het licht gewicht van mijn blauwe ziel?

En zo mijn boot nochtans vergaat, mijn Heer,
kan ik dan zondigen nog?
Neen... neen... Al de stemmen zingen mij: Ga mee op zee,
met de baren van Kristus, met de baren van de Loreley.

[Het is weebleekerig grijs]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het is weebleekerig grijs,
het regent wat,
de wind zingt een arme wijs,
de daken zijn nat.

Menschen gaan langzaam aan,
noemen het werken,
ernstig dagelijks gaan
zonder te merken.

O, om een lichte bleeke meid
die nu opbloeie,
wat weeïge lelieheid
mij, warme, moeie.

Avondwind

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik lieve, wat des avonds in
De winden hangt te neuren...;
Die melodijkens zonder zin,
Die lachen noch en treuren.

Die liedjes tusschen lach en leed,
Waaruit ik voel gedijen,
Wanneer m'n mond geen woorden weet, -
Gepeinzen, om te schreien...

Want zelden zongt ge, o winde-lied,
Langs grijzend' avond-wegen,
Dat ik van bei m'n wangen niet
Iets blinkends weg moest vegen...

En toch..., 'k en wete niet, waarom
Dat van m'n wimpers perelt...;
Maar zeg me, waarom schreit een blom,
Als 't avondt in de wereld?

Van 't veld

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Van 't oogstveld knikken de korenroos,
de hoogrankende akkerwinde;
een droom van zonne, schaduwloos,
hangt boven de bloeiende linde.

Warm kust mij de zonne, schaduwloos,
en koel de bloeiende linde;
ik wisch in 't zand, gedachteloos,
den voetstap, dien ik niet vinde.

Nu, ben ik blij of ben ik boos
om zon en bloeme en linde?
Och, niemand rijmt gansch straffeleos
van zonne, van roze en van winde.

VIII. Zomeravond.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De kleine villa's met haar bloemenhoven
zijn voor mijn oog, dat voorwaarts blikt, verdwenen.
Hier blauwt een wijde vijver, waar omhenen
de boomen, vol verlangen, nader schoven.

Een kleurlooze avondhemel welft zich boven
het stille water, door de maan beschenen.
Rondom het planken brugje, witbestoven,
hoor 'k, in het loover, koele winden weenen.

Twee blanke sterren vonklen, rein en teeder.
Twee blanke zwanen drijven op en neder,
bevallig zwenkend, langs den gladden spiegel.

Daar bloeit de maan, een witte waterroze,
haar kelk ontplooiend tusschen 't golfgewiegel.
Een schoon tafreel, waarvoor ik zwijgend pooze.

Tempo di menuetto.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De volle weelde van een melodie
Breekt uit het hart van de piano open.
Ik zie je bleeke stille handen, die
Over de witte en zwarte toetsen loopen.

En voor me zie 'k een zaal van vroeg'ren tijd,
Met blanke wanden, spiegels in ovale
Lijsten, veel goude⁀en glazen kostbaarheid;
Door open deuren ziet men and're zalen -

Menschen dansen langzaam een menuet
In oude kleeding van antieke statie,
Het bloed van 't hart erkent de strenge wet
En buigt zich, dansend, in voorname gratie.

Door 't venster zie 'k den tuin achter 't balcon,
Waar hooge boomen naar hun schaduw nijgen,
De lage maan is een gedempte zon:
Om 't luid, licht huis een tuin van donker zwijgen.

God heeft ons in een vreemde weerld gezet:
Wij dansen nog zooals we vroeger deden,
De ziel danst nog het oude menuet,
De tijd is zonder doel voorbij gegleden.

Ons is een grooter leven niet bereid:
Een mensch die danst, al weet hij zich gehavend -
De weelde van de melodieën schreit
Uit de piano door den glans der avond.

[Gij, Die mij de eerste waart in 't ver Verleên]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Gij, Die mij de eerste waart in 't ver Verleên,
Toen alles was één schoone somberheid,
Gij zult mij de allerlaatste zijn. Ik wijd
Dit stervend hart U, met mijn laatste beên.

Want àl mijn dwalingen en àl mijn strijd,
En wàt ik heb geliefd en heb geleên,
Het waren allen slechts als zooveel treên
Tot waar Gij eeuwig troont in Heerlijkheid.

Eéne, één' moet zijn aan Wie ik alles gaf,
En leven kan ik niet, dan als ik kniel,
't Zij voor Mij-zelf, een Godheid of een Droom:

De Godheid stierf.... Ikzelf ben als Haar Graf:
Kom Gij dan, nu ik val... Ziel van mijn Ziel,
Die niets dan droom zijt... 'k roep u aan: O, koom!

Schaduw

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Vreugde is zwartgebrand:
asch en omwalming

lijden tot kruis zich spant
uit nachts omarming

leven is weggebloed
naar alle wenden;
geen witte doodengroet
breekt uit de lenden

martel, éen ruischeling,
lokt mij dit enden:

scheemrende kruiseling
aan hemels enden.

Solus in aedibus amoris

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Daar steekt de nacht op en de zwarte wind -
En open vind
Ik als mijn eigen
Uw woning wier beveiligd zwijgen
Me omvat als een verloren kind?

In schemerdonker doofden uit gezicht
De oogen wier licht
Mij trok de diepe steile wegen
Naar dit hoog huis van dagelichten zegen
En sterreheldren plicht.

Hoe keer ik na zoo rijk begin
Arm tot u in
Naar mijn klein erfdeel onder uwe zonen:
't Is beter, Liefde, alleen bij u te wonen
Dan in der menschen liefdeloos gezin.

Hier kan ik aadmen waar de oneindigheid
Alom zich breidt
Tot levengolvend plein dat alzijds heemlen vloeien,
Eén zee van onrust onder 't roerloos bloeien
Der sterrenflonkrende eeuwigheid.

Hier naar de stilten van uw troon
Stijgt in éen toon
't Veelstemmig wee dat bruist in de aardsche holten;
En elk gelaat dat tot u opziet uit de volten,
Is oogenblikklijk schoon.

Hier ook gaat om door tijds verstarden nood
Het spel van morgenrood
En dag en nacht en avond in zoo glorierijk bewegen.
Dat hier alleen een ziel ontwaken kan en zeggen:
Een uur geleden sloeg de dood!

['k Zie nu al hoe 'k, als jij gestorven bent]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

'K zie nu al hoe 'k, als jij gestorven bent,
Zal zitten, kijkend naar je stil gezicht;
Wel vol verleden, toch pijnlijk verlicht,
Dat jij ten minste geen verdriet meer kent.

Mijn handen zullen, vroeger lang gewend,
Van zelf aaien je haar, waar levend ligt,
Als vroeger, nog het diep glanzende licht,
Dat uit de dood mij jouw vergeving zendt.

'T is alles tevergeefs: nu weet ik al,
Dat 'k dan, mijn hartje, niet begrijpen zal,
Hoe 'k jou geen liefde gaf, mijzelf geen rust

Zelfkwellend zal 'k je, herrezen, zien staan,
Jong, als toen ik 't geluk voorbij liet gaan,
Die eene nacht, toen 'k je niet heb gekust.

[De luchten hangen vol dagen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De luchten hangen vol dagen, -
de dagen hangen vol smart....
Ik zal te zwak zijn, om te dragen
wat mij de wereld tegen-sart;

ik zal te ziek zijn, om te wezen
wat uw wil star me tegen-slaat,
o mijne dade': alleene weezen
die door 't gewoel bang henen gaat.

Ik, die te trotsch ben om te leven
in stalen palen enklen tijd:
ik zal te moe zijn om te weven
het pal werk van een eeuwigheid....

En mijn leede armen moeten schragen
de buischende onmacht die me tart
uit luchten, dreigend vol dagen,
veel dagen hangend vol smart.

IX Besluit

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

En honderdmaal verklaarde ik mij, doch neen,
Zij hoorde 't honderd malen niet, want oogen
Verstaan de taal, die zwijgend spreekt, alleen...
En ach! haar oogenlach bekroont mijn pogen!

Bij haar werd droefenis en lijden logen;
Mijn mond moet dus bekennen, wat ik meen:
't Is, dat ik mij, toen me oog en lach bewogen,
Als een, die doet, hetgeen hij doen moet, scheen.

Zij, in wier harten 't haten zich verhief,
Zij zeggen, dat zij haten... zoo ze oprecht zijn;
Zou ik mijn liefde haar dan niet belijden?

De liefde baart geluk en zielsverblijden,
Geluk maakt liefderijk, ik heb haar lief,
En wie gelukkig is, die kan niet slecht zijn. -

Over de vreugd om het eerstgevondene gelijke.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Alle stemmen kwamen altijd van ver
en hadden als een groet in vreemde talen
't liefloos luiden en 't vragen veel herhalen
te groeien van voorbijgaand, blijvender.
En nog, als lang wennen rijzen en dalen
verwacht maakte, overgang gemeenzamer,
was 't soms, of een koord knapt, en in duister
glijdt een boot weg, is niet meer in te halen,

gaat verloren: de zee is ook zoo wijd. -
Een stem, die bij mij had gewoond altijd
maar zwijgend, en nu sprak en mij verraste
maar verraste door groote bekendheid,
die niet mijn stem was maar bij mijn stem paste,
wist ik dat komen zou te harer tijd.

De nieuwe moord van Raamsdonk

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Men had de man vermoord, hij was
bezitter van een hoeve.
En toen zijn jonge vrouw vermoord,
die hulp had willen roepen.

En toen hun dochtertje vermoord,
van even zeven jaren.
Haar bedje was doorweekt van bloed,
haar peluwtje vol scheuren.

Ten slotte nog de hond vermoord,
de hond had scherpe tanden.
Een groot portret van de andere drie
stond schrap in alle kranten.

De vrouw was ietwat krom, de man
besnord, kaal, bruut van poten.
Het meisje had de fronsblik van
beginnende idioten.

Sonnet voor Cynara VIII

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Dit is mijn onrust en dit van mijn dagen
de foltering en het invretend zuur;
dit is de harde kwaal die op den duur
mij sloopt omdat het hart 't niet kan verdragen.

Dit van mijn moed het hopeloos versagen
- dwars op mijn smallen weg de blinde muur -
dit van mijn nachten kwellend uur op uur,
waarin ik om harts zekerheid blijf vragen.

Als straks mijn hand verdort op 't grove laken,
mijn adem stokt en uitbreekt 't laatste zweet,
sla dan met blindheid 't fonklend rechteroog,
maar laat het linker ziende opdat ik weet,
wanneer zij soms het sterfbed mocht genaken,
of zij mij liefhad of dit schandlijk loog.

Sinds ik het weet...

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Sinds ik het weet - ik weet het wel, ofschoon
Nog onder ons angstvallig wordt ontweken,
Het booze woord te noemen, dat bij 't spreken
Licht ruw of wat onzuiver klinkt van toon, -

Sinds ik het weet, werd mij de overvloed,
De schoonheid en de zoetheid aller dingen,
Die mij alom omgeuren en omringen,
Nog wèl zoo liefelijk en wèl zoo zoet,

Sinds ik het weet, schijnt mij de atmosfeer
Doorwasemd en doorgeurd van zoele togen,
Het is of ieder zintuig en vermogen
Nog fijner werd en scherper dan weleer,

Sinds ik het weet, treed ik, wien ik ontmoet,
Den vreemden en den vrienden op mijn wegen,
Ontroerder en vertrouwelijker tegen,
En 'k groet ze met een vriendelijker groet,

Sinds ik het weet, is God mij meer nabij
En vaak, in d'ernst van 't aardsche spel verloren,
Zoo ernstig en zoo diep als ooit te voren,
Gevoel ik plots Gods glimlach over mij.

Octoberboomen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hoe schoone, och, hoe veel schoonder is,
al moete 't nu gaan sterven
eer langen tijd van hier, hoe schoon,
en schoonder duizendwerven,
als vroeger, 't najaarsch loofgewas,
wanneer het lente en zomer was.

't Is lief en lustig, diepe nu
en dóór den bosch te dwalen;
te zien hoe de oude boomen al
hunne oude schoonheid halen
te schranken uit! Wat tijd beleeft
gij, vrienden, die zoo'n vreugde u geeft?

Verlangt gij, zoo de ziel verlangt,
die, vrij van alle schulden,
van monde vaart ten hemel, en,
verlost van 't eeuwig dulden,
het leven, in dit tranendal,
nu, ketenloos, verlaten zal?

Is dáárom al uw loof zoo lief
gepint? Zijn al uw' blâren
veranderd in een bruiloftkleed,
om eindlijk heen te varen
te ruste? Stervend najaarblad,
Octoberboomen, leert mij dat!

Kerstliedje

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zij waren den dag zich moe gegaan
met zwoegen en met gezucht,
in den laten avond kwamen zij aan
in Bethlehem het gehucht.

Maria en Jozef liepen tesaam
de donkere straten door
en vroegen bij alle menschen aan
en vonden er geen gehoor.

En hadden eindelijk in een stal
hunnen intrek genomen
en zochten zwijgend zich terecht
in dit hun onderkomen.

Na angst en nooden waren gerust
ingeslapen zij beîen
en ook het kindje was gesust,
dat gekomen was met schreien.

Maria lag bij haar jonge kind
gelukkig en uitgeput
en Jozef hield zijn knikkend hoofd
in de linkerhand gestut.

En engelen zweven met vleugelslag
om de drieën, dit nieuw gezin
en de driekoningen komen aan
en houden hun voeten in.

Woninglooze

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zoolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee 'k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.

Immortelle LXXXIII

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hem die mij grof beleedigt,
Mij overlaadt met schand
En openlijk mij belastert,
Hem reik ik de broederhand.

Maar die mij voorkomend bejegent,
Die mij aan zich verplicht
En zich mijn vriend durft noemen,
Dien spuw ik in 't gezicht.

Koffiehuis

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Razend gedwarrel van stemmen, tot één geraas vergroeid.
Hoge klarinetklanken. Saxophoon-geluiden en wat rest
daar tussen: Geweldig koperen orkest.

De buffetjuffrouw dromend. Heimwee of verlangen?
Alles is hier een open raadsel. De oplossing echter vindt geen.
Zacht autoritair de waard. Symbool van toekomst en verleên.

En 't eeuwig spel van spelers schijn en wezen,
vast het gelaat, niet te doorlezen;
behoedzaam defensief, maar de sterkte van hen die niet vrezen.

Solidariteit der spel-geruchten,
van de tragisch-ernstige domino's, fatum-zwart,
tot der biljartballen rood-wit luchtig vluchten.

Geblaseerde rasta's; daarnaast huiselijke dikbuiken, -
alles weerom schijn, - dames die eeuwig goedig toeluiken:
allen Babel-bouwers van dezelfde gebazel-innigheid.

Gebannen is de innigheid uit de straat,
achtervolgde faun, binnen de koffiehuizen gedreven.
De sterke muren zijn de sterke dam tussen dood en leven.

Bij 't even openen der deur klinkt wat daarbuiten is, de trem,
of 't geroep van een venter, als een onheimlijke stem,
heel even. Dan herneemt 't orkest zijn razende galop.

[Ik ben alleen in het lamplicht]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik ben alleen in het lamplicht,
de dingen kijken met een glad gezicht,
om me in 't licht.

De dingen staan om me zoo stil
te luistren wat de stilte wil,
vertellen wil.

En een verleden komt me aan de ooren
die stil opkijken en die stil ophooren,
dingen verloren.

M'n Poëzie

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O! Snaren van m'n jonge ziel,
Ik voelde uwe trillen zacht...,
Wijl 't woordjen op u nederviel,
Dat door m'n tranen lacht.

O! Zacht en zangerige woord,
Waarin ik peerlen vind,
Hebt gij m'n vreugde niet gehoord
Toen 'k worden mocht uw kind?

O Gij, die m'n gedachtjes kust
En wiegt m'n droefenis,
't Is, of m'n innerlijke rust
Door u beveiligd is.

O lieflijkheid! o zanggetril!
Verwarm het harte mijn,
Dat arm... verlaten hart, en wil
M'n eeuw'ge rijkdom zijn.

Lenterijm

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nu streept er in stad, op de grachten,
groen tintje de boomenrei...
Wat is het: een droom, een gedachte
of een groet van de komende Mei?

Dat is haar langzaam ontwaken
in zoelte en zonnegloed! -
Langs hooge muren en daken
gaan droom en gedachte en groet.

IX. April.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Lichtblauwe lucht, waar leeuwerikken zingen!
Herboren woud, waar nieuwe sappen wellen
in de oude stammen, bladerknoppen zwellen
en donzen blaadjes, blij, in 't zonlicht springen!

De jonkman komt zijn liefje in de armen snellen.
Zijn 't dorenstruiken, die haar voetjes vingen,
dat zij dus wankelt? Innig teeder knellen
zijn krachtige armen, die tot kussen dwingen.

Verdiept in zwijgen, ademloos, betooverd,
- een jeugdige olm, door wingerdgroen omlooverd -
omklemt hij haar. Geen woorden kan hij vinden.

Doch, rozerood gelijk een perzikbloesem,
zoekt zij zich uit de omhelzing los te winden,
en... bergt haar blozen aan zijn breeden boezem.

[Als ik de groene luiken open zet]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Als ik de groene luiken open zet,
Zie ik de bloemen om het raam heen trillen
Druipend van morgen-zonlicht, dat zijn killen
Vochtigen adem waait door mijn gebed.

Wie, tot den dood ontroerd, bidt om Gods pijn,
Vouwe zijn handen die, daadloos, verdorden -
Zoo is ons vleesch met zijn vleesch één geworden,
Zoo werd ons bloed met zijn bloed tot één wijn.

Een vreemdeling stond in den tuin en groette.
Hij nam mijn hand en voerde me als een knaap -
Wij liepen over 't grasveld langs de rozen -

Toen sprak hij: ‘'k Zie gij hebt mijn kruis gekozen:
Ik zie mijn harde doornen om uw slaap
En wonden in uw handen en uw voeten’.

[O gij, die mij, toen alles mij verliet]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O gij, die mij, toen alles mij verliet,
En ééne somberheid dees ziel omving,
Die langzaam stervende in haar laatst verdriet,
Tè zwak was voor de laatste worsteling, -

Uw eigen glorie om het hoofd mij hing,
En door úw ziel mij aan mij-zelf verriedt,
Heerlijk mij heffend in den lichten kring
Van uwe liefde en 't eeuwig-lichtend lied.

Gij, die nu voortaan aan mijn zijde gaat
En als de weer-schijn van mij zelf mij zijt,
Een licht-straal voor mijn voeten, waar ik viel, -

Leef in uw lichte droomen voort en laat
Den gloed dier gouden vlammen om ûw ziel
Een glorie breiden tot in eeuwigheid.

Wacht

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zee, storm en duister

en eeuwigheden breken in den nacht;
mij worde dracht van firmamenten
zeer verzacht.

ik kan der vuren huiverende wacht
niet langer hoeden
ik ben gansch ontkracht

geef mij uw schemering
geef mij uw grijzen wind

Wanhoop

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nietmeer hoop ik uit dit schemerduister licht:
Al de heemlen sloten achter uw vervluchten luister dicht.

Wat bedoelen al der aarde, al der sterren prachten nu?
Geen der groene dagen, geen der zilvren nachten wachten u.

Waarom wil ziel niet berusten, waarom blijft zij immer kind?
Waartoe voortgelooven in den zegen dien zij nimmer vindt?

Door der velden eindelooze leêgheid ga ik om;
In der straten, in der pleinen leêge volten sta ik stom

Onder 't vreemde volk dat luide op markten en in hallen leeft,
De oogen bedelstar om iets wat geen van allen heeft.

In der venstren schijnen, in der diepe deuren graf
Kijk ik levens velerhand gering gebeuren af:

't Leek mij troost of ik van schoonheid medelijden won,
Vond ik éen geluk dat ik oprecht benijden kon.

[Ja, één keer nog je leven overdoen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ja, één keer nog je leven overdoen,
En dan op 't toekomst-richtend oogenblik
Nalaten dat gebaar, dat woord, die blik,
Die reis, die brief, die daad, die vraag, die zoen,

Zóó, dat een niet begrepen vizioen
Je zou weerhouden door plots'linge schrik,
Doordat in 't Nu van 't eigenmachtig Ik
Waarschuwend school 't praeëxistente Toen:

Dan zou je dàt doen, daarna dàt, en dan
Zou je gelukkig zijn, als die en die:

En stil bioskopeert je fantazie
Een ouerwets blij-eind'gende roman -

Ja, maar wie weet, als hij zoo denkt, of niet
Herinn'ring was dat, wat hij weif'lend liet?

[- Ziekte, oude Troosteres, wier woorden wégen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

- Ziekte, oude Troosteres, wier woorden wégen...,

- ‘O Gij, mijn zoon, die duldig leven mag
van 't glooiënd denken aan een verren liefde-lach:
ik zie hoe in uw oog droomen als zwanen zegen.’

- Ja, ik ben goéd. Maar 'k wilde vrédig zijn....

- ‘Mijn leéuwrik! Gij, die door de nachten heen-gedrongen,
de vreugd van de eenig-eeuw'ge zonne hebt gezongen,
draagt ge de rúst niet meer van de' een'gen zonne-schijn?’

- Maar ik ben moé: 'k wou in uw woorden slápen....

- ‘Mijn loome bloem in avond-water; o mijn kind;...
ik zal u sussen; gij zult rusten; gij zúlt slapen,
gij, die de Liefde draagt die niemand heeft bemind.’

X Bekentenis

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De bron van warmte en licht was zacht gezonken
Op 't ver gebergte, en tintte d'avondstond,
In iedre vezel waarde weelde rond,
Die met den koelen dauw werd ingedronken;

Wij doolden om: haar starende oogen blonken,
Een blijde glimlach glinsterde om haar mond,
't Was, of me aan haar geheel een leven bond...
Zij oogde naar de kim van purpervonken:

Mathilde! ik heb u lief... Zoo waar die kammen
Te morgen weêr in purper zullen vlammen,
Wordt gij bemind... Gij zijt zoo godlijk-schoon!...

Zij deed als een, die iets op 't hart voelt branden -
Toen sloot zij mij de lippen met de handen,
En... bloosde de avondzon heur bleeke koon?

Over de vreugd om de openbaring van het verborgene.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

En toen begon een stem zacht uit te schijnen
dat was als oop' ning van verborgenheden
en als op waters bloemen glijden, gleden
de hartedingen mede zonder schrijnen
tegen die wanden, waar in verwoedheden
mensche' aan rameie', en die toch nooit verdwijnen
geheel, en sluite' in cirkelende lijnen
arme menschen, arme afzonderlijkheden.

En 't was verwonderlijk goed, de atmosfeer
te voelen van dat gouden uitgaand spreken
telkens opdagend als een verwijd verschiet,
als een, dat men nu eerst met oogen ziet
maar waarop vèèl droomen zijn neergestreken,
en weervindt schoon als droomend, maar nog meer.

De mama

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Het meisje dat mij goed wou maken is verloofd,
en haar verloofde een méér dan nette jongen,
maar de mama weet wat een zoen kan doen.
Pas op! daar komt veel niet te pas,
al is een zoen
een zoen.

Mevrouwtje, wil niet denken
van uwe dochter kwaad.
Wie kwaad denkt van uw dochter,
die is een onverlaat.
Daar 's boosheid in de klok die tikt,
want klok die tikt is klok die pikt,
voor 't schuldige geweten.

Wat kwaad heeft toch deze dame gebrouwen,
dat zij haar dochtertje niet kan vertrouwen?
Zo kuis?
Zó kuis?
Daar is iets met deze dame
niet pluis.

Sonnet voor Cynara IX

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Hierop ben ik dan voortaan aangewezen:
dit klein bestek van bed en kabinet,
het duister waarin niemand op mij let
en ik alleen ben met mijn vreugde en vreezen.

Als met den nacht de sterren zijn gerezen,
de maan zich aan den hemelkoepel zet,
begint de samenspraak, die onverlet
voortduurt en mij voor even doet genezen

Sterren en duister en de stille woorden
tot de gedroomde aan mijn rechterzij,
een teederheid die zij zelfs niet verstoorde,
want die geen tweede aanwezigheid verdraagt,
totdat de dag zich gruwlijk wreekt aan mij,
mijn Schikgodin, die in het Oosten daagt.

Moeder.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Moeder naar wier liefde mijn verlangen
Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid,
Ach, hoe zult gij mij zoo straks ontvangen
Na den langen scheidingstijd?

Zult gij me aanstonds als uw kind begroeten,
Als 'k ontwaken zal uit mijnen dood?
Zal ik nederknielen mogen voor Uw voeten
Met mijn hoofd in uwen schoot?...

Maar wat dan? Wat zult gij tot mij zeggen,
Bij het ver gegons van de engelenschaar,
Als ge uw jonge, blanke hand zult leggen
Op dit oude, grijze haar?

O lied

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O Lied! o Lied,
gij helpt de smert
wanneer de rampen raken,
gij kunt, o Lied, de wonde in 't hert,
de wonde in 't hert vermaken!
o Lied! o Lied!
gij laaft den dorst,
gij bluscht het brandend blaken,
gij kunt, o Lied, de drooge borst
en 't wee daarvan doen staken.
o Lied! o Lied,
het zwijgend nat
dat leekt nu langs mijn kaken,
gij kunt het, en uw kunst is dat,
gij kunt het honing maken...
o Lied! o Lied!

Regen

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De bui is afgedreven;
aan den gezonken horizont
trekt weg het opgestapelde, de rond-
gewelfde wolken; over is gebleven
het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen
een elke kreuk, blank en opnieuw gespannen.

En hier nog aan het vensterglas
aan de bedroefde ruiten
beeft in wat nu weer buiten
van winderigs in opstand was
een druppel van den regen,
kleeft aangedrukt er tegen,
rilt in het kille licht...

en al de blinking en het vergezicht,
van hemel en van aarde, akkerzwart,
stralende waters, heggen, het verward
beweeg van menschen, die naar buiten komen,
ploegpaarden langs den weg, de oude boomen
voor huis en hof en over hen de glans
de daggeboort, de diepe hemeltrans
met schitterzon, wereld en ruim heelal:
het is bevat in dit klein trilkristal.

Het Einde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nog zweven liedren op den wind
En gaan van mond tot mond,
Van ouder op kind.

Maar 't speeltuig ligt in 't stof geworpen
En hij die ze er aan ontlokte
Is nu een afgestompte, verstokte
Dronkaard geworden in de laatste dorpen.

Nog zweven liedren op den wind...

Immortelle LXXXIV

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

O, spreek mij niet van liefde,
Van vriendschap en van trouw;
Die zijn al sinds lang overleden,
'k Ben lang er al van in den rouw.

Neen, spreek mij van 's menschen ellende,
Van al zijn kommer en nood,
En hoe hij zijn broeders leven
Verbittert, - dan lach ik mij dood.

Vreugde

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Onder de gloedende zoen van mijn levenscheppende vreugde ligt de stad;
vreugde in mij, niet om welke oorzaak ook, maar om zichzelf:
zo is elke grote liefde. Mijn vreugde is een absolute liefde.
Dat weet ik: ik ben een schepper die een warme golf over de stad laat varen.

Op schaliedaken ligt maanlicht dol in vreugde, goud-gelukkig.
Ik weet: moest de verzoeking mij op een hoogte brengen
van al de schaliedaken zou ik maanlicht stromen zien:
een ziedende zee van zilveren golven uit licht lopend goud.

Veni Creator van het leven: Vreugde om de vreugde!
Voel ik nu niet rusten de lippen van mijn geliefde op mijn mond?
Alles stroomt naar mij toe, - gelijk het maanlicht schept een zee: haar eigen leven, -
nu ben ik een beeld der volle vreugde.

Mijn moeder heeft mij thans bekeken met haar warmste ogen;
nooit was de handdruk van mijn vriend echter als deze, al is mijn vriend ook ver,
en nooit zoende mij zó een geliefde als deze die ik niet ken.
Van de avondlijke bomen valt licht vol schittering.

Een koets zou over mijn lichaam kunnen heenrijden,
dit zou mijn vreugde niet even kwetsen.
Mijn vreugde zou gaan en het klingelen der sukkel-belletjes
door het geschal van bazuinen vertalen.

[Gij staat zoo heel, heel stil]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Gij staat zoo heel, heel stil
met uwe handen, ik wil
u zeggen een zoo lief wat,
maar 'k weet niet wat.

Uw schoudertjes zijn zoo mooi,
om u is lichtgedooi,
warm, warm, warm - stil omhangen
van warmte, ik doe verlangen.

Uw oogen zijn zoo blauw
als klaar water - ik wou
dat ik eens even u kon zijn,
maar 't kan niet, ik blijf van mijn.

En ik weet niet wat 't is wat
ik u zeggen wil- 't was toch wat.

Herfst

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Achter d'oude kloosterwoning
Hing wat roode zon...
Onder goud-getinte linde
Bad een jonge non...

Heur gelaten oogen droomden
Onder blanken doek,
Naar de zwart' en roode letters
Van 't getijden boek...

Langs de wegskens was geprevel
Van wat blâren bruin...;
Aan heur voeten bogen schrale
Violieren schuin...

Als 'n dood' illuzie, die ze
Lang vergeten had...
Viel er, op heur jonge handen,
Een verschrompeld blad...

Energie

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

'k Sloeg met lichte hand stuk de vaas van tranen
en in de graven verbrandde ik den dood;
ik ging aan het hoofd van de karavanen....
O, alle tranen
ik zal ze wiegen
in mijn harte
tot blanke rust!

In de woestenij droegen sterke kemelen,
op een wenk van mij, der dagen brood
onder den vuurgloed van koperen hemelen.
O, zielen van licht,
ik zal ze dragen,
een vreemde sage,
in 't hemelrijk!

X. Naar 't woud!

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ik wil in 't woud den zomerdag verdroomen.
Den landweg langs, waar vogels vreugde melden,
waar lichtgroen lommer neerzijgt van de boomen,
en blauwe vlinders vaak mijn stap verzelden.

Nu 't zijpad in, vervuld van zoete aromen,
- de honiggeur der blanke boekweitvelden -
waar 't woud zoo vaak me in de armen heeft genomen,
wijl weeldetranen mij in de oogen welden.

Mij lokt een laan, waar, innig trouw verbonden,
de koele twijgen tot een boog zich ronden,
en zonnelichtjes op den mosgrond beven.

Vlug zweef ik voort. Zijn 't vleuglen, die mij dragen?
De reine boschlucht drenkt mij met nieuw leven.
Ik wil aan 't woud de ware wijding vragen.

['t Is Juni, en de vijver in 't plantsoen]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

't Is Juni, en de vijver in 't plantsoen
Ademt over het gras zijn blauwe droomen.
De jonge twijgen huivren in de boomen,
Water en hemel zijn van weerschijn groen.

Al donkert in het park de schemering,
Op 't open grasveld speelt men jeu de grace:
Quasi-melancholiek lacht men om 't dwaze
Aarzelend zweven der gekleurde ring.

Blonde prinsessen, blonde troubadouren,
Die met guitaren in de gondels varen,
- Zijden kleeren kreuken op 't zijden kussen -

Zingen van menschen die zij zelve waren,
Zingen en nijgen naar elkaar en kussen -
Terwijl de riemen in het water roeren.

[O, lichte Visioenen mijner Jeugd!]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

- O, lichte Visioenen mijner Jeugd!
Al, àl te dierbare herinneringen,
Toen 'k dorst met stamelenden mond te zingen
De groote droomen mijner zienersvreugd.

Gaat heen, 't wordt tijd: op wilde golven dringen,
Wat géén mensch deert en niemand ook verheugt,
Grootmachtig-naakte en gruwbaar-simple dingen...
'k Zeg thans Mij-zelven en Diens groote Deugd:

Der Smart oprijzing en der Mensch-vreugd val,
Der Wijsheid bitterst, wat elk mensch zou zwijgen,
Diep-menschelijke Waarheid, wees gegroet!

Want uit het binnenst van Mijns-Zelfs-zelf zal
Op maat van zware melodieën stijgen
De Apokalupsis van mijn donkren gloed.

Virgo

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Morgenmeren.
uw omgrenzing ordent.
bergen klimmen in het tinnen licht

en uw stille, virginale lippen
kuischen aan de sidderende beken
zoete smetten van het groene duister

en uw oog wordt licht.

maar de nacht stort ruglings in den nacht

en uw mond is in zichzelf besloten
en uw bloed is door uw bloed omringd.

October

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Getij van Westerstorm en stille wolkedagen,
Van zondoorvloeiden nevel, mistvergulden dauw, -
Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen
De zijden weelden van uw weemoeds kleurgen rouw.

Geen mensch doorproeft zoo zoet als de eerste roode kersen
Der lenten in wier eeuwigheid hij had geloofd,
Den rijpen wijn die gist in uwe volle persen,
De koele blanke vleezen van uw meluw ooft.

Om ons en in ons zijn zoovele jarekeeren
Zomer en lente en liefde ontloken en verdord:
Om tegelijk den dood en de eeuwigheid te leeren
Lijkt leven eerst te lang, is leven haast te kort.

Wij dolen, onvervulde stoffelijke schimmen,
Door den verluchten brand van hof en tuin en laan,
En breiden moeizaam vochte vleugelen tot klimmen,
Als heemlen in uw laaiende' avond opengaan.

Om 't helle sterven van wat niets verstond dan leven,
En nu niet verder dan zijn schoonen dood vermoedt,
Zouden wij reede als vreemd en onbegeerlijk goed
De zekerheid van alle komend voorjaar geven.

[Nu slaapt ze in Brahman, veilig voor altijd]

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Nu slaapt ze in Brahman, veilig voor altijd;
En 'k weet dat, blij, haar mijn terugkomst vindt,
Als eens de dood, Bronwaarts stormende wind,
Mijn ziel, een droppel God, voor goed bevrijdt

Van zweven tusschen aarde en eeuwigheid,
Als 't Wezen schijn van splitsing overwint,
En 'k voor altoos ben bij mijn sprookjeskind,
Tot zalig één aan 't hart van God gevlijd.

Nu zwerft de weemoed van mijn mensch'lijk zelf,
Zilv'ren herinn'ring, door 't verleden rond,

En zoekt, angst'ge komeet in zwart gewelf,
De sterrewoorden van haar sprookjesmond,

En 'k tracht te vinden in oudheilig boek,
Wat eens door haar ik had; en 'k zoek - ik zoek

Koorts-deun

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

't Is triestig dat het regent in den herfst,
dat het moe regent in den herfst, daar buiten.
- En wat de bloemen wégen in den herfst;
- en de óude regen lekend langs de ruiten....

Zwaai-stil staan graauwe boomen in het grijs,
de goede sidder-boomen, ritsel-weenend;
- en 't is de wind, en 't is een lamme wijs
van kreun-gezang in snakke tonen stenend....

- Nu moest me komen de oude drentel-tred;
nu moest me 't oude vreê-beeldje gaan komen,
mijn grijs goed troost-moedertje om 't diepe bed
waar zich de warme koorts een lícht dierf droomen,
en 't wegend wee in leede tranen berst....

... 't Is triestig dat mijn droefheid tháns moest komen,
en loomen in 't atone van de boomen;
- 't is triestig dat het regent in den herfst....

XI Smeekbede

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zooals de zon den dauwdrup, als de roze
De bij, en 't wijde wak der zee de beken
Duldt aan het warme hart, het bodemlooze,
Waarin zij, wat hen lijden deed, ontweken;

Doe gij alzoo, Mathilde! Ik vlood het booze,
Mijn ziel viel u te voet... gedoog mijn smeeken,
Gun mij, dat ik u minne, en laat me een pooze
Verzinken in 't u zien, en zwijgend spreken:

Ik heb u lief! Geheel mijn wezen trilde
Van diepe vreugd, toen gij mij zijt verschenen,
En 'k moest van eerbied en van weelde weenen:

Toen bleef mijn nacht geen nacht, 'k Had lief, Mathilde!
Als een, die niet meer wil, gelijk hij wilde,
Maar met, wat hooger is, zich wil vereenen.

Over het zich verkondigen van de ziel in de oogen.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Samenkomen van oogen is gebroken
muziek, hun roeringen zijn wonderbare;
en verschuiving van wanden onzichtbare
die werend bouwden ziele' om zich. - 't Gesproken
wordt dan geweten 't onbeholpen zware
van poginge' ontoereikende, en verstoken
met schaamt'. - Denkstralen schieten op als spoken,
beangstigend door 't onverwacht; vervaren-

brengend rijst volle erkentenis, en zeeën
ziel liggen open, sprakeloos ontbloot.
Dan, niet een lang verdragen van te groot
genot is dit, en als vermoeide armeeën
scheiden ze ontdaan en zich niet onderwinden
weer samenkomen en dit weer te vinden.

Kroniek

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De grootste leugenbaas van 't land
heeft niets meer in zijn kraam.
De kindren fluiten hand in hand
voor het beslagen raam.

De rover met een krulparuik,
de toren zonder deur,
het nijlpaard dat aan rozen ruikt,
zij komen nog wel voor.

Maar wie aanvaardt? De zomerzon
lijkt soms verdacht verveeld.
Wellicht omdat de kwant die won
zichzelf heeft uitgespeeld.

Of wijl de kwezel die verloor
't verliezen heeft verleerd.
De kindren hebben gans geen oor.
Wie hoort? Zij weten méér.

De leugens waren kakelbont;
wie kweekt nog de oude kwaal?
Zij zullen hardop huilen, want
zij zijn tè magistraal.

Sonnet voor Cynara X

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Ga niet van hier, want veilig zijt gij nergens.
Ik achterhaal u waar gij u bevindt;
de vogels mijner woorden, die de wind
mee hebben, treffen u altijd wel ergens.

Ga niet van hier - gij kunt niet van mij vergen,
dat ik die u bemin en heb bemind
verloochen wat ons aan elkander bindt,
al zoudt gij mij ook tot het uiterst tergen.

En wees gerust, ik zal niet kunnen laten
van u en van uw helder wezen niet
en wellicht minder nog van het verdriet
om u doorstaan zoo bitter bovenmate -
Zoo gij toch gaat, 't zal u nochtans niet baten:
ik vang u met de lasso van mijn lied.

Zomermorgen. Rondeel.

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Aanstonds, toen ik wakker werd,
Scheen de zon mij in de ruiten
En de vogeltjes daarbuiten,
Van nabij en in de vert,

Sloegen, 't bekje opgesperd,
Aan het zingen en het fluiten,
- Aanstonds, toen ik wakker werd -
Dat de englen met hun luiten

Niet zoo vrij en onbenerd,
- Als de dooden 't oog ontsluiten -
Hunne vreugde kunnen uiten
In het hemelsche concert,
Als de vogeltjes daarbuiten
Aanstonds, toen ik wakker werd.

Meidag

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

De kerzelaar zijn trouwgewaad
heeft aangedaan:
vandage moet hij, meidag is 't,
ter bruiloft gaan.

Elk taksken is een priem nu, die,
bewonden, wit,
tot tenden, in een' witte schee
van blommen zit.

Beruwrijmd, was hij schoon, wanneer
de winter woei:
veel duizendmaal is schoonder nu
zijn blomgebloei.

Te winter was zijn' schoonheid als
een' beeltenis
des levens; koud en ijdel, zoo
de schaduwe is.

Geen schaduwbeeld en is hij nu,
geen schijn, maar al
dat schoon is, al dat levende, en
dat liefgetal.

't Is bruiloft, en 't is zomerweêr:
de zomermeid
den bruidegom verwacht, die haar
was toegezeid.

Staren door het raam

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Er is een leven in wat bewegen,
de takken beven een beetje tegen
elkaar. Een even beginnen schudt
elke boom: een bezinnen dit,

een schemeren gevend van eerste denken,
met loome vingers gaan zij wenken
wenken, wenken, brengen uit
een vreezend meenen nauw geuit.

En lichte dingen, herinneringen
lispelen zij, vertrouwelingen,
zouden wel willen, willen - dan dood
staan zij in de lucht, de boomen bloot.

De lucht, die leeg is en zonder ziel,
waar uitgetuimeld de wind uitviel.

In mijn Leven

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

In mijn leven, steeds uiteengerukt
Door de vlagen waar 'k aan blootsta,
Daar 'k niet kan hechten aan liefde en geluk
Die mij zullen drijven tot ik doodga,
Ontstaan soms plotsling enkle plekken
Van een stilte zoo onaangedaan,
Dat ik geloof in slaap te zijn gekomen
Bij de diepten waar geen onderstroomen
Meer door 't eeuwig stilstaand water gaan.

Immortelle XCVI

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Als ik een bidder zie loopen,
Dan slaat mij 't hart zoo blij.
Dan denk ik hoe hij ook weldra
Uit bidden zal gaan voor mij.

Francis jammes

Sat, 24 Oct 2026 02:17:00 +0200

Zo goed zijt gij als Jozef, gelukkig om het voedstervaderschap;
toen schiepen de eenvoudigste liederen stemmen hen te zingen.

D'Assisen ging tot de vogelen, d'eenvoudigste wijze van geloof.
Dauw van de helderste morgen was hun beider kinderlijke woord.

Jammes heeft een dorp gemaakt met nieuwe burgers:
de steen, de ezel en de hond van den kantonnier. Dit is het dorp van Francis Jammes.

In zijn lichte woning is hij een huis met veel meer licht;
de helderheid van de beek en de diepte van de leeuwerikwijs.

De avond is de eenvoud van een gelukkige glimworm,
de avond van Francis Jammes; gemme, warm juweel van God.

Ik wilde ik kon u iets geven

Sat, 24 Oct 2026 02:02:18 +0200

Ik wilde ik kon u iets geven
tot troost diep in uw leven,
maar ik heb woorden alleen,
namen, en dingen geen.

Maar o alzegenend licht,
witheerlijk, witgespreid licht,
daal op haar en laat haar nooit zijn
zonder uw zaligen schijn.

Zij is zoo stil en zoo zacht
als gij en niet onverwacht
zijt ge voor haar - zóó is
het water voor een zwemvisch.

Ik weet niet of zij u maakt
licht, als haar monde slaakt
adem, of dat zij door
u werd en uit u bevroor.

Zij is als de gouden zonmiddag,
een herfstige laatste biddag
van boomen en het graskruid
tot 't zonlicht, hoog boven ze uit.

Zij is het zilveren zwevende
het teere licht blozende gevende
licht, dat hemelhoog is,
goudeeuwig als 't herrefst is.

Haar oogen gaan wijd en zijd
boven mijn starend hoofd uit,
gouden en zilveren lichten
brengt ze op menschengezichten.

Ze weet haar licht niet, ze is
zich zelve wel droefenis,
ik wilde ik kon haar iets geven
verlichtend het donkere leven.

De waterlelie

Sat, 24 Oct 2026 02:02:18 +0200

Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zoo blank is en zoo stil haar kroon
uitplooit in 't licht.

Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenscht niet meer...

Melopee

Sat, 24 Oct 2026 02:02:18 +0200

Voor Gaston Burssens.

ONDER de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee
Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

Echtpaar in de trein

Sun, 05 Jun 2016 16:59:43 +0200

Met de allerliefste in een trein
kan aangenaam en leerzaam zijn.
De prachtige vormgegeven stoel
geeft allebei een blij gevoel.

Voor ‘t verre reisdoel kant en klaar
zit ik dus tegenover haar.
De trein maakt zijn vertrouwd geluid
en zij rijdt voor-, ik achteruit.

We zien dezelfde dingen wel,
maar ik heel traag en zij heel snel.
Zij kijkt tegen de toekomst aan,
ik zie wat is voorbijgegaan.

Zo is de huwelijkse staat:
de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
terwijl de man die naast haar leeft
slechts merkt wat zijn beslag al heeft.

Van nieuw begin naar nieuw begin
rijdt zij de wijde toekomst in,
en ik rij het verleden uit.
En beiden aan dezelfde ruit.

Sander

Sun, 05 Jun 2016 16:59:10 +0200

voor een blinde jongen

Een lichaam dat op warmte wacht,
de zuiverheid van wenkbrauwbogen,
de lijnen van een mond, die lacht,
de wimpers boven meisjesogen,
je zult het zien, zo goed als ieder ander,
Sander.

De lieve lijnen van haar keel,
de witte parels van haar tanden,
je zult het zien in het gestreel
van je twee fijnbesnaarde handen
je zult het zien, zo goed als ieder ander,
Sander.

Je voelt een haarlok, aait een oor,
en je tien vingers wachten even
en lopen dan brutaalweg door
tot de twee borsten die daar leven.
Je zult ze zien, intens als ieder ander,
Sander.

En als je wat verdwaald mocht wezen
en niet meer weet waar je moet gaan,
dan moet je ‘t brailleschrift maar lezen
rondom de tepels die daar staan.
Jij kent dat eigenlijk veel beter dan een ander,
Sander.

Met je twee handen en je mond
krijg je een antwoord op je dromen,
tot je die kleine driehoek vond,
die woning waar je thuis kunt komen
en waar je één kunt worden met die ander,
Sander

Een jongen krijgt een meisjesbrief

Sun, 05 Jun 2016 16:58:25 +0200

Een jongen krijgt een meisjesbrief.
Ik wist al wat voor brief het was
voordat ik maar een woordje las
van wat er stond:
een jongenshandschrift is altijd
zo hoekig als de puberteit

meisjes zijn rond.
Handschrift met meer betekenis
dan alles wat de inhoud is
van deze brief:
de letters, krullerig en fijn,
ze zeggen: “‘k Wil je meisje zijn,

ik heb je lief.”
Ik heb vandaag een brief gehad
die maakt dat ik in deze stad
de koning ben.
In mijn paleis, voor ‘t hoogste raam,
lees ik steeds weer die ronde naam:
Eva Cohen.

Een hele opluchting

Sun, 05 Jun 2016 16:57:52 +0200

Ik belde eens, na een wanhoopsnacht
vol angst en liefdespijn,
mijn beste vriend: waar of die dacht
dat mijn Jeanette kon zijn.

Ach! ik had me weer eens op hol gebracht
om niks. Om mijn ziek brein.
Want dààr klonk, slaperig, héél zacht,
Jeanette over de lijn.

Je bent

Sun, 05 Jun 2016 16:57:10 +0200

Je bent gewoon je bent
gewoon een mens dat is
een warm en onontwarbaar wezen
en toch kun je gebeuren als een wonder
want ik heb je geroepen in mijn slaap
ik riep je liefde
door eigen honger
in de eigen stem ontwaakt
zag ik: ik heb je niet gedroomd
hier ben je je bestaat
ik heb je liefgehad
dit is de nacht
ik heb je lief
ik heb je niet bedacht.

Jaap

Sun, 05 Jun 2016 16:56:22 +0200

Toen ik even
Van de verzen, die ik las,
De ogen peinzend hield geheven
Tot de vreugd, die buiten was…

Jaap, Jaap!
Wie zag ik daar komen
Ondermijn raam door de eikenlaan?
Jaap, mijn jongen,
De vogeltjes zongen
Hoog in de bomen
En alle vinken begonnen te slaan…
Ook in mijn hart ging het zingen aan.
Jaap, Jaap!

Daar liep Jaap met een hogen hoed
Deftig, slank en stijf gesteven,
Ik keek naar beneden
En lachte even:
Wat stond die geklede,
die zwarte, geklede,
Die lange, geklede jas hem goed!

Hoor, hoe door het licht struweel
Alle vogeltjes met hun grage,
Met hun wagenwijde keel.

Jaap, mijn haar wordt al wat grijzer,
Waarom wordt mijn hart niet wijzer,
Dat met dit gepluimd gediert
Al maar fluit en tiereliert,
En in goede en kwade tijden
In de Mei zich moet verblijden
Met het vog’le- en dichterlied?…
Jaap mijn knaap, hoe zoude ik niet?
Vogelzang en zonneschijnen,
Bloemengeur en voorjaarswind.
Alles, wat ik heb bemind,
Alles immers bleef het mijne?
Liefde en schoonheid ongemeten,
Zoete vreugden ongeteld,
Wat mijn ziele heeft bezeten,
Niets heeft me ooit teleurgesteld.

Ze mag hem hebben

Sun, 05 Jun 2016 16:55:43 +0200

‘t Is over, hij zegt me niets meer, ik ben vrij
‘t is over, het doet me niks meer, en ik ben blij
Hij is voor mij zomaar een heer
En al die toestanden, dat hoeft niet meer

Die man die thuiskwam, ‘s avonds laat
Zo moedeloos en prikkelbaar
Dat alles is mijn zorg niet meer
Dat is nou allemaal voor haar
Ze mag hem hebben

Het wachten in het grote bed
Dat was het ergste, o mijn god
Het aldoor wachten op zijn tred
En op de sleutel in het slot
Ze mag hem hebben

Zijn leugens en zijn draaierij
Zijn minderwaardigheidscomplex
Zijn sympathie voor Feijenoord
Zijn bril, zijn sokken en zijn seks
Ze mag hem hebben

Zijn auto en zijn fotoboek
Zijn rothumeur, zijn romantiek
Zijn dia’s en zijn schuldgevoel
En ook zijn whiskey-erotiek
Ze mag hem hebben

Zijn politiek, zijn Elsevier
Zijn status en zijn overwerk
Zijn moppen over kapelaans
Zijn overhemden en zijn kerk
Ze mag hem hebben

En al die reisjes naar Parijs…

Toen, lang geleden, was het fijn
Maar ja, toen waren we nog arm
Alleen maar stokbrood en wat wijn
We liepen zorgeloos en vrij
Te slenteren op Montparnasse

Maar later ging hij zonder mij
Kwam thuis met lipstick op zijn das
Ze mag hem hebben

Hij drinkt teveel – dat is haar zorg
Al drinkt hij hele emmers rum
Ik trek mijn handen ervan af
Dan maar een fijn delirium
Ze mag hem hebben

Het valt niet mee hoor, mooie poes
Je hebt er dàt voor nodig, meid
Nou leef je in een roze roes
Maar dat gaat over mettertijd
Dan moet je tonen wat je kan
Het wordt een hele zware test
Het is niet eenvoudig met die man
Ik hoop maar dat je het verpest!

… Wacht even. Waarom zeg ik dat? Wil ik hem terug? Voor geen miljoen!
Ik hoef niet meer. Ze wou zo graag?
Nou, goed dan. Laat ze het dan ook doen!
Ze mag hem hebben

Ik geef haar bitter weinig kans
Ik weet niet of ze van hem houdt
Nu wel, maar op de lange duur?
Ook als hij ziek zal zijn en oud?
Hij is een kwetsbare figuur
Zoals je er maar weinig vindt

Nu geef ik net als in mijn jeugd
Mijn speelgoed aan een ander kind:
Hier is het…
Je mag het hebben. Het is voor jou.
Pak aan dan. Je mag het hebben
Want het is nou niet meer van mij
En veel geluk.
Maar een ding vraag ik je
Maak het niet stuk

Een meisje spreekt

Sun, 05 Jun 2016 16:54:52 +0200

Toen ik voor het eerst die dingen hoorde
was ik dertien of veertien jaar,
zag op weg naar school de mensen op straat
en dacht: die zijn naar bed geweest
met elkaar.

Maar geen spoor van avontuur
en geen spoor van licht
in hun hele postuur,
in hun hele gezicht.

De eerste keer van mezelf
ben ik bij dageraad voor het raam gaan staan,
en het licht van de zon bescheen
een schoorsteen, een plat met kiezelsteen,
en ik zag daar mijn leven van jongsafaan.

Ik heb het ook wel eens gedaan
alleen maar voor de gezelligheid,
dat heette dan dat je werd verleid.
En als je dan ‘s morgens koffie maakt
kan geen van de twee het zwijgen verbreken,
en je voelt je op straat nog naakt.

Laatst heb ik een muur aangeraakt
op een zomerse avond. Hij was warm.
Toen legde ik mijn hoofd op mijn arm,
en het was of ik weer dat kind zijn zou,
als ik maar aftelde: zes, negen, tien,
als ik maar riep: wie niet weg is, is gezien.

Middelbaar onderwijs

Sun, 05 Jun 2016 16:53:48 +0200

het mooiste meisje van de klas
verschrikt onwennig bij haar schouder
een bandje van haar bustehouder;
ze draagt dat rare ding maar pas.

De meester, achter brilleglas,
ziet toe, ontroerd, en denkt: “Wat zou d’r
gebeuren als zij tien jaar ouder
en ik eens tien jaar jonger was?”

Ach, hij vergeet hoe hij verdorde
en hoe haar leven net begint.
In stilte wordt door hem bemind
de schone vrouw, die zij zal worden.

Dan praat ze wat, het lieve kind,
en streng roept hij haar tot de orde.

Bussen

Sun, 05 Jun 2016 16:53:01 +0200

Een bus gaat heen
de andere komt terug,
in de ene zit Suzan
in de andere zit Jan.

Vlak voor het groot hotel
stoppen ‘s morgens elke dag de bussen,
Jan wuift naar Suzan en Suzan die wuift naar Jan,
totdat ze verder gaan, heen en terug.

Zo ging het jaar na jaar,
tot ze van de scholen zijn gegaan.
En later denkt dan Jan
misschien heet ze niet Suzan,
misschien is haar naam Marie, Sonja of Margriet
en misschien heet Jan wel Piet of Wim.

Maar als de bussen stoppen in de regen, sneeuw of wind,
doet dat er helemaal niet toe, dag Jan en dag Suzan.

Wandeling

Sun, 05 Jun 2016 16:52:17 +0200

Ter hoogte van het Koningsplein
was onze liefde engelrein.
Maar bij de Munt werd het al minder.
Mon Dieu, als ik het niet verhinder…
Hoe zal ‘t dan bij de Amstel zijn?

Raad

Sun, 05 Jun 2016 16:51:13 +0200

Neem nooit een dichter, m’n dochter.
Zo een met een dichterskop,
zo eentje met lange haren,
zo een op een zolderkamer,
zo een wordt er ook met de jaren
niet monogamer op…

Wat jij in hem liefhebt, dochter,
staat al in zijn bundeltje Donkere Sneeuw.
Daarin staat al het verhevene.
De rest krijg je ‘s morgens bij zevenen
thuis. Als een meeuw.

Neem liever de kruidenier, dochter.
Want alle tederheid die bij hem
uitstijgt boven de kersenjam
en boven de kleine zakjes blauw,
dochter, is altijd voor jou.

Ik denk …

Sun, 05 Jun 2016 16:50:09 +0200

ik denk
als het regent
laat ze niet nat worden
en als het stormt
vat ze geen kou
en ik denk ook
dat dat denken
niet helpt
want je wordt nooit meer
nat noch vat je een kou
want het regent
noch waait ooit
meer voor jou.

Uitvaart

Sun, 05 Jun 2016 16:49:28 +0200

Zo’n tien jaar terug voor haar gevallen;
het duurde maar een maand of drie.
Toen kwamen drank en jaloezie
en achterklap de boel vergallen.

Op zich geen grond voor nostalgie
– zo ging het vroeg of laat met allen –
maar het is vreemd nu ik de smalle
doodkist in deze aula zie.

Iets wat ik nooit geheel aanvaardde
blijkt plotseling ontstellend echt:

Dat ook door mij beminde vrouwen
verdwijnen in de natte aarde,

de handen op de borst gevouwen,
de voeten naast elkaar gelegd.

No second Troy

Sun, 05 Jun 2016 16:48:51 +0200

Ik heb een vrouw bemind, die best
een tweede Troje zou verdienen,
en die door drank en heroïne
onder mijn ogen werd verpest.

Tot ziekbed kromp het liefdesnest,
en ik zou zachtjes willen grienen,
omdat alleen dit clandestiene
sonnetje van ons twee’n rest.

Zo’n veertien regeltjes waarmee je
een tipje van de sluier licht,
wat zout om in de wond te wrijven.

Wat zijn dat toch voor waanidee’n,
dat je, verdomd, in een gedicht
“de dingen van je af kunt schrijven”?

Sinds de nacht die ons …

Sun, 05 Jun 2016 16:48:05 +0200

Sinds de nacht die ons
weer bijeen moest brengen
en die ons verder dan ooit
van elkaar heeft vervreemd
ben je langzaam maar zeker
aan mijn gedachten ontglipt,
Alleen vraag ik me soms nog af
hoe je rode kater het maken zou
die ‘s morgens natgeregend op het bed
sprong en ons onder luid gesnor
geestdriftig kopjes gaf alsof
er iets viel goed te maken.
Hij was liever voor ons
dan wij voor elkaar, maar hij
had dan ook niets te verliezen.

heel in de verte hoor ik …

Sun, 05 Jun 2016 16:46:47 +0200

heel in de verte hoor ik
het toeteren van auto’s en
ik denk aan jou tussen
de huizen en pratend of
langs de mensen heenlopend.

Was je maar op dit ship
waar ik alleen ben en
me ongelukkig voel.

Ik zie je lopen in je vuile
broek met het overhemd slordig
eruit; ik zie je ergens voor
een toonbank koffie drinken

waarom ben je niet
bij mij, op een donker ship
en waarom loop je alleen
in de nacht, in de verblinde stad.

Ik zou willen zeggen: pas op
voor de auto’s, kijk uit met oversteken
maar in angst verdrink ik

waarom heb je me toch laten gaan
nu ben ik alleen,
en kijk in de nacht naar
de wind in de golven naar de
witte maan en de matrozen.

Tegen het krakend hek

Sun, 05 Jun 2016 16:46:05 +0200

Zo stonden wij tegen het krakende hek,
zo buiten de wereld als paarden.
Het was weer aarde, gier en soir de
paris, een avond van waar en wanneer.
In mij kwamen vergeten regels omhoog,
zachte op nacht rijpende landerijen,
maar jij fluisterde: hier, hier is het
het fijnste, waar je nu bent, waar je nu
bent met je handen. Zo lagen we tegen
de aarde en tegen elkaar, terwijl het hek
kraakte tegen de opdringende paarden.

Ze is zo groot, zo warm, zo zonnig …

Sun, 05 Jun 2016 16:45:24 +0200

Ze is zo groot, zo warm, zo zonnig.
Ze haalt haar wijsheid uit een land
waar vuilnisbakken zijn beverfd met bloemen;
‘s zomers zilt zij op haar houten ledikant.

Haar lach vliegt zeer omslachtig
als een fazant bijvoorbeeld door het lokaal,
zo kleurig ook; zij houdt van allemaal
en niemand is alleen gelaten.
Ze kan niet haten.

Op het bord zij waaren en hij hete;
ze is is voor het zijn, niet voor het weten,
naar kennis heeft ze nooit gedorst.
Ze is zo groot, zo warm, zo zonnig;
ze geeft straks heel de klas de borst.

De engelsman

Sun, 05 Jun 2016 16:44:43 +0200

voor Geeske

Je sliep, je droomde, glimlachte en zei:
“no I don’t care”, gevolgd door
een gekir, een meisjesachtig giechelen.

Dit was zo duidelijk als wat.
Hier was een engelsman in ‘t spel
die zekere voorstellen deed waarop

werd ingegaan. In elk geval
was ik het niet.
Ik spreek nooit engels in je slaap.

Proefondervindelijk gaan wij
te werk, dacht ik, dan weten we straks meer
en ik begon je borst

zo engels mogelijk te strelen. En inderdaad
‘t geluid ging over in een zacht zingen,
een gekreun, een situatie

die ik zo had kunnen laten.
Maar ik wilde zekerheid en wreef
over je broekje met dezelfde hand

uit Engeland.
Nu rende je weg, je vluchtte lachend
maar je vluchtte, je trappelde

je benen bloot. Dus onze vriend
van overzee was nu te ver gegaan;
dat bleek.

Je zuchtte, draaide je om naar mij
en zei mijn naam daarbij
en ik besloot je nu maar verder

te laten zweven tussen ruimte en tijd
maar fluisterde nog in je oor: “We’ll
never meet again.” Voor alle zekerheid.

Marie-jeanne

Sun, 05 Jun 2016 16:43:37 +0200

weer in 2A te zitten was wel fijn
als ik rechts achterom keek naar dat liefje.
maar zij keek steeds terug zo van wat blief je,
of helemaal niet, wel een harde lijn.

met Sinterklaas gaf ik mijn hartendiefje
een hart van suikergoed en marsepijn.
zij deed de stille gever hartepijn,
want gaf hem via Joan het volgende briefje:

daar stond geschreven:”Jan, ik heb gemerkt
dat je me aardig vindt. Ik vind jou niet
aardig, zwijg daar dus over, Marie-Jeanne.”

die doffe dreun heeft twee jaar doorgewerkt.
nu kan ik lachen en ik zing een lied;
toen wou ik huilen maar ik had geen tranen.

Beter zo

Sun, 05 Jun 2016 16:43:00 +0200

Mooi woon je hier pap in dat bos
Toe laat mijn hand eens los
Dat staat zo kinderachtig
Ik was de sterkste van de klas
Toen Sidney er niet was
Die Surinamer van 1.80

Opa heeft mij een fiets beloofd
Wat heeft die man daar een raar hoofd
Heeft die zijn kinderen ook geslagen
Weet je pap een nieuwe fiets
Voor mijn verjaardag vind ik niets
Ik ga zo’n plank op wieltjes vragen

Mama is lief mama is lief
Mama gaat zo vaak op stap
Mag jij het hek uit pap
Heb je ook een eigen kamer
Waar mijn tekening kan hangen
Die waar mama jij en ik op staan
Zul je mij dan nooit meer slaan

Eén van de jongens uit de klas
Zei dat jij veroordeeld was
Ik ga op Milky Ways tracteren
We hebben ook een nieuwe oom
Wel aardig maar een beetje sloom
Hij blijft af en toe logeren

Mama is lief mama is lief
Mama gaat zo vaak op stap
Heb je geen zakdoek pap
En als je hier nog lang moet blijven
Kom je niet op mijn verjaardag
En hoe krijg ik dan mijn cadeau
Niet dat je thuis moet komen hoor
Het is veel beter zo

Vogelvrij

Sun, 05 Jun 2016 16:42:17 +0200

Ze loopt gearmd met haar vriendin
Te zoeken in de vreemde stad
Het adres is haast onleesbaar
Op de brief die ze uiteindelijk heeft gehad
Ze draait zich om als haar vriendin
De weg vraagt aan de dienstdoende agent
Ze is bang dat hij haar doorheeft
Bang dat ze door iemand wordt herkend.

Ze is vierentwintig
Maar heeft de angsten van een kind
Ze is stout geweest
En iedereen mag zeggen wat hij er van vindt
Ze kende hem vier dagen
Ze waren allebei alleen
Nu is ze vogelvrij
Ze is onteerd
Ze is van iedereen

Het staat op achtendertig plaatsen in de bijbel
Het is een slachthuis en het doet ontzettend pijn
Denk aan de vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen
En je moet flink gelovig dankbaar zijn
Het is een schuld die je nooit meer kunt betalen
Je doet je ouders onnoemelijk veel verdriet
Je mag het leven van het leven niet bepalen
Dat mag je niet dan kan je niet dat doe je niet

Als de zuster haar komt halen
Moet ze overgeven op de gang
Degene die het op komt ruimen
Kokhalst vriendelijk wees maar niet bang
Een uur daarna staat ze op straat
Ze kan opnieuw beginnen zonder pijn
En een jongen op een brommer roept
Ga je mee schat ik zal voorzichtig zijn

Jij

Sun, 05 Jun 2016 16:41:37 +0200

Omdat jij wist dat ik het was
En niet je laatste minnaar
De knapste van de klas
Omdat je blozend voor me stond
Naïef en van de kook
Omdat jij smoorverliefd was
Daarom was ik het ook

Omdat jij bij me blijven wou
Ondanks mijn bot gedrag
Die vrijgezellendrift
Gepikt hebt elke dag
Omdat je maling aan de mensen had
Aan geroddel en gestook
Omdat jij zo graag trouwen wou
Daarom wou ik het ook

Omdat jij door bleef vechten
Op het randje van de dood
Het wrede tedere leven
In je armen sloot
Omdat je onomwonden
Het huwelijksbed indook
Omdat jij zo graag kinderen wou
Daarom kreeg ik zo ook

Omdat jij leven kunt
Met mij zoals ik ben
Omdat jij altijd anders bent
Dan ik denk dat ik jou ken
Omdat jij jouw heilig vuur
Niet verstikken laat in rook
Omdat jij weet wat liefde is
Daarom weet ik het ook

Eenzaamheid

Sun, 05 Jun 2016 16:40:45 +0200

We ruilden plechtig de ringen;
ik hoorde mij trouw beloven.
Gij waart mij reeds vreemdelinge,
toen we langzaam de kerk uitschoven.
Al geloofde ik het soms even,
als ik in uw armen verstilde,
nooit werd mee uitgedreven
de eenzaamheid, die ik niet wilde
Tweelingen schiepen mijn dromen,
eender als druppelen water.
Geen zal de avond doorkomen:
elk is alleen, vroeger, later…

Pil

Sun, 05 Jun 2016 16:39:48 +0200

Zeer tegen mijn wil slik ik
Zondag, Maandag, enzovoorts
dat roze rondje dat
mijn innerlijk verstoort,
tegen mijn wil, maar met
mijn wil, want als een kop
heb ik dozijnen
kinderen die ik niet leg,
niet leggen wil,
in deze al te volle stad
bij deze al te
pietepeuterige moeder
die ik geworden ben.
Maar als een kip
pik ik mijn eten hier
en daar, mijn wetens-waardigheden
bij elkaar,
en o de spijt voor wie dit mist,
al deze zeer diverse dingen
de zwanenbloem, familie zwanenbloem
een klok, een kangaroe, seringen,
wie weliswaar niet weet
wat hij mist, niet mist
wat hij weet, met spijt,
ziek in een bovenhuis,
maar ook niet hollend
met een hondje dat
zichzelf bijna smoort
van levenshaast, over
zijn eigen voeten rolt,
languit in gras
en kiezels. Wel, sommige
jongens hebben bak-fietsen
en fluiten
luid en vals en lang,
andere sluiten hun auto
angstvallig, bang
dat hij scheef geparkeer
is, bang voor schrammen,
en beiden leven.

Hij is zo dik en zij zo klein

Sun, 05 Jun 2016 16:39:04 +0200

Hij is zo dik en zij zo klein
hoe zou ze hem omhelzen.
Hij is zo moe en zij zo klein
hoe zou ze hem begrijpen.
Hij loopt zo slecht en zij zo klein
hoe staan ze samen stil
Hij is zo grijs en zij zo klein
hoe. Hij wenste iemand, onbesmet
door zo’n onhebbelijk verleden als het zijne
en zij zo klein.

De Afwijzing

Sun, 05 Jun 2016 16:38:05 +0200

Ik schrijf u met de ravenveer,
Mijnheer.
Mijn eer uw eer
uw hart mijn hart
heeft niets gemeen.
Ik schrijf u met de ravenveer.
Ik schrijf u met het ravenzwart
het teken: neen.

Heks Heks

Sun, 05 Jun 2016 16:37:26 +0200

Tover jij?
je leeft zo eenvoudig
als duizend anderen
binnen een tent van frans katoen
met je borsten in twee kleine voorkamers
binnen een huisje van dunne kleren
zo klein zo klein
dat je benen de straat op moeten

je droomt zo bescheiden in je ogen
je werkt zo eenvoudig met je schouders
als duizend en één vrouwen
waarom moet mijn stem dan buigen
of een prinses voorbijkomt?

Ik geef mij over
er komt een onmetelijke
vredige luchtvloot over

bekén het maar je
(heks heks) doet het, nietwaar,
toveren.

Slaande ruzie

Sun, 05 Jun 2016 16:36:38 +0200

Soms lag ik in donkere nachten
mijn vrouw haar thuiskomst af te wachten.
Ik lag haar thuiskomst af te wachten
met een klap in mijn gedachten.
Ze ging de hort op, keer op keer,
met een andere meneer.
Ik lag haar thuiskomst af te wachten
met een klap in mijn gedachten.
Het sloeg mijn vrouw soms in haar bol
en dan ging ze aan de rol.
Ik lag haar thuiskomst af te wachten
met een klap in mijn gedachten.
En ze beloofde telkens weer:
“Lieve schat, het gebeurt nooit meer.”
Ik heb haar één keer echt geslagen,
dus ze mag niet klagen.
Ik lag zo vaak in donkere nachten
haar thuiskomst af te wachten.
Ik lag haar thuiskomst af te wachten
met een klap in mijn gedachten.

Je wandelde met jezelf en met mij …

Sun, 05 Jun 2016 16:35:52 +0200

Je wandelde met jezelf en met mij
langs de zee, toen je plots
je huid wilde zijn en in zee
zwemmen en geheimen toevoegen aan
het water
en toen je weerkwam zei je
liefje, ik heb de maan gevangen,
waar, vroeg ik, en je legde dun
een hand over je schoot
als een vinger op de lippen.

Als ze genadeloos traag …

Sun, 05 Jun 2016 16:35:08 +0200

Als ze genadeloos traag, geeuwend, héhé,
een peperduur slipje van niks op de vloer laat landen
(sex hoort net als luxe met mysterieuze x)
waarna ze haar voor zijn handen veel
te vele twee
borsten laat zien, kijkt hij beneden aan haar bleke
benen op naar wat, geen meter hoog, hij ‘t hoogste acht:
lippen die slechts lippen zijn en die niet spreken,
en iemand die boven zijn smeken staat en niet laat merken
dat ze lacht.
Want vrouwen hebben machtige geslachten, hoge wonden,
venusbergen, spelonken, vouwen
waarin verloren nachten nooit meer worden teruggevonden,
en daar spelen ze mee
zoals de Mona Lisa met toeristen en de maan met de zee,
adembenemend, en met iets van een licht verachten.

Ze hebben nooit op haar geleken

Sun, 05 Jun 2016 16:33:36 +0200

Ze hebben nooit op haar geleken,
daar heeft het altijd aan geschort.
Ze hebben nooit op haar geleken,
dus kwam hij steeds aan hen te kort.
Soms was hij steeds aan hen te kort.
Soms was het om hun mooie ogen,
hun mooie lichaam of hun stem,
hij heeft ze ook wel eens gemogen
en dikwijls hielden ze van hem.
Maar in de radeloze uren
voor elke nieuwe grijze dag,
dan lag hij in de nacht te turen
en haatte wie er naast hem lag.
Ze hebben nooit op elkaar geleken,
ze ijn gekomen en gegaan.
Ze hebben nooit op haar geleken,
dat heeft hij zich nooit toegestaan.
Hij kon hun warmte niet verdragen
en zij niet altijd zijn verdriet,
hij heeft ze er wel om geslagen,
maar van ze houden kon hij niet.
Toch hadden ze hem veel te geven,
zelfs waar hij altijd overvroeg,
een enkele haar hele leven,
maar dat was hem niet eens genoeg.
Ze hebben nooit op haar geleken,
al kwamen sommigen een end.
Ze hebben nooit op haar geleken
en haar heeft hij nooit echt gekend.

Droomlot

Sun, 05 Jun 2016 16:31:56 +0200

Je toonde me vannacht de kamers weer;
geheel dezelfde. ‘t Werd de eerste keer
dat ik ze zag van duizend malen meer.
Jij was toen nog mevrouw en ik meneer.

We stonden waar wij later zouden leven.
Er was nog niets over ons heen geweven.
Zo is het tussen ons een tijd gebleven
en daarna kwam je voornaam op een keer.

In deze doodslaap heb ik terug gekund
door andere adressen voor te geven
en weg te gaan eer ik ontwaken zou.

Dan was ik nu misschien handelsagent
of bij mijn vader op het dorp gebleven
en trouwde later een gewone vrouw.

Maar nu ik wakker ben is om het even
wat op die drempel wankelde en wou
en heeft het noodlot mij geen stap gegund.

Liberty

Sun, 05 Jun 2016 16:31:09 +0200

Soms, in een etalage, komt gij voor,
tussen geslachtsgenoten opgesteld,
bekleed met nieuwe kleren en vermeldt
het kaartje op uw borst de prijs waarvoor.

Dan weet ik weer hoeveel ik u behoor.
Het enige wat in mijn leven geldt
wordt binnen op de toonbank neergeteld.
Wij gaan er samen voor een uur vandoor.

‘s Avonds na zessen is de winkelruit
van binnen manshoog met een doek bespannen.
Gij komt er met uw ogen bovenuit.

Vale personen maken zich gereed
de boze geesten bij u uit te bannen,
opdat geen pop zich met een man vergeet.

Zestien

Sun, 05 Jun 2016 16:08:46 +0200

Laat mij aan u ontstaan,
wezen van zestien jaar.
Ik heb nog niet geleefd
dan enkel maar om dood te gaan,
als ik mijn naam niet heb gegrift
onder het vers, dat in u ligt.
Het vangt met deze strophe aan.